Green

Kidnapped and killed by security forces

2009-09-09T23:35:00.001+02:00

Mohammad Naderipour was kidnappaed by plain cloth security forces. His body was found after 48 hours in a veichle.
The identity of an Iranian student, who had been killed by Iranian regime’s suppressive agents following the recent nationwide uprising, was revealed. The body of Mohammad Naderipour, a civil engineering at Sirjan School of Engineering was found 48 hours after his abduction on July 1st, an Iranian website reported.
The report quoted a close relatives of Mr. Naderpour that he was abducted by plain clothes agents at 7:00 PM on July 1st while leaving the school. “His body was found in his car 48 hours later.”
He added that the corpse was carried to the coroner’s office for examination and the cause of death was reported as “a direct blow to his head.” Iranian regime’s agents have told the family to bury the body immediately.
A number of plain clothes agents and security forces were present at the funeral service that was held in the village of his birth place, he said.
This report added that Mr. Naderipour’s family has been silent because they were concerned that another member of their family would be abducted.

تایید خبر "تابناک" درباره نامه اوباما به ایران توسط "واشنگتن تایمز"

2009-09-04T00:53:00.001+02:00

سخنگوی کاخ سفید همچنین در ایمیلی که به این روزنامه آمریکایی ارسال کرده، گفته است که "ما نمی توانیم درمورد جزئیات و نوع نگرش این مکاتبات با ایران اطلاعاتی را ارائه نمائیم"...شنیده ها حاکی است که در این نامه، اوباما با به کارگیری ادبیاتی بی‌سابقه و به صورتی کاملاً محترمانه، پیشنهادهایی را در رابطه با روابط ایران و آمریکا مطرح کرده بود.

یک روزنامه معروف آمرکایی پس از 24 ساعت خبر "تابناک" درباره دومین نامه اوباما به ایران را به طور ضمنی تایید کرد.
به گزارش خبرنگار "تابناک"، روزنامه آمریکایی "واشنگتن تایمز" تایید کرد که باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا برای بار دوم به رهبر ایران نامه ای ارسال کرده است.
روز گذشته "تابناک" در خبری از ارسال دومین نامه اوباما به رهبر انقلاب اسلامی ایران خبر داده بود که این خبر پس از 24 ساعت توسط روزنامه پرنوذ آمریکایی تایید شد.
بر پایه این گزارش، روزنامه "واشنگتن تایمز" به نقل از سخنگوی کاخ سفید آقای "تومی ویتور" نوشت: "چندین روش ارتباطی با ایران وجود دارد." او همچنین در ایمیلی که به این روزنامه آمریکایی ارسال کرده، گفته است که "ما نمی توانیم درمورد جزئیات و نوع نگرش این مکاتبات با ایران اطلاعاتی را ارائه نمائیم".
اما در همین باره، "تریتا پارسی" رئیس "شورای ملی ایرانیان و آمریکایی‌ها" ـ گروهی که نمایندگی ایرانیان در آمریکا را عهده دار است ـ می گوید: آیت‌الله خامنه‌ای به نامه قبلی اوباما جواب داده است و اوباما هم این نامه دوم را به آیت‏الله خامنه ای نوشته است.
"پارسی" که از بیان مطالب انتشاریافته در نامه خودداری کرده است، می گوید: "تاریخ نامه پیش از انتخابات ریاست جمهوری در 12 ژوئون 2009 بوده است."
رهبر انقلاب پیش از این و در خطبه‌های نماز جمعه 29 خرداد، به طور تلویحی به نامه آمریکا به جمهوری اسلامی اشاره کرده و دکتر ولایتی، مشاور بین‌الملل رهبری نیز در گفتگوی زنده از شبکه سوم سیما نیز به این نامه اشاره کرد.
شنیده ها حاکی است که در این نامه، اوباما با به کارگیری ادبیاتی بی‌سابقه و به صورتی کاملاً محترمانه، پیشنهادهایی را در رابطه با روابط ایران و آمریکا مطرح کرده بود.

انتشار نامه منسوب به سعید حجاریان در مورد وضعیت بازداشت او

2009-09-04T00:49:00.001+02:00

بعضی خبرگزاری ها در ایران نامه ای منسوب به سعید حجاریان را منتشر کرده اند که در آن وخامت حال جسمی، اعمال شکنجه و استفاده از قرص های روان گردان در مورد او تکذیب شده است.

در این نامه آمده است که آقای حجاریان پس از دستگیری، ۲۰ روز در یک سلول انفرادی در زندان اوین نگهداری شده است که می توانسته در آن با "واکر" راه برود و هواخوری داشته باشد و در این مدت پزشک زندان یک روز در میان به او سر می زده است.

بر اساس مفاد این نامه، در این ۲۰ روز عضلات بدن آقای حجاریان رو به تحلیل رفته و بنابراین به محلی منتقل شده که به استخر آب درمانی نزدیک بوده است.

سعید حجاریان ۱۰ سال پیش از یک ترور جان به در برد، اما در اثر آسیب مغزی قدرت تحرک و تکلم خود را از دست داد.

او پس از مدت ها معالجه، به سختی قادر به سخن گفتن شده بود.

در نامه منتشر شده از طرف آقای حجاریان آمده است: "در مجموع می توانم ادعا کنم که حفاظت از یک بازداشتی با معلولیت، کار پر مشقتی است که دوستان (مأموران بازداشتگاه) با شفقت آن را انجام دادند".

چهره های سياسي،علمی و فرهنگی در چهلم مرحوم محسن روح‌الاميني

2009-09-03T23:15:00.001+02:00

برخی وزرای سابق و فعلی دولتهای نهم و دهم، اعضای هیأت رئیسه و برخی از چهره‌های مطرح مجلس شورای اسلامی، رئیس دانشگاه تهران، دبیر شورای عالی انقلاب و ... برخی از هنرمندان چون مجید مجیدی، اصغر فرهادی در این مراسم شرکت داشتند... جمعی از اعضای خانواده‌ افراد بازداشت ‌شده در حوادث اخیر، هنگام خروج محسن رضایی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام خواستار پیگیری‌ وضعیت فرزندانشان شدند ...

مراسم چهلم مرحوم محسن روح‌الاميني از ساعت 14 تا 15:30 در مسجد ولي عصر، واقع در خيابان خالد اسلامبولي(وزرا) برگزار شد.

به گزارش خبرنگار «تابناك»، اين مراسم با حضور شخصيت‌هاي سياسي، لشکری و کشوری، از جمله دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام، رئیس سازمان صدا وسیما، دبير شوراي عالي امنيت ملي، نایب رئیس مجلس شورای اسلامی، وزرای سابق ارشاد و بهداشت و درمان، وزیر دفاع دولت دهم، اعضای هیات رئیسه و برخی از چهره‌های مطرح مجلس شورای اسلامی، رئیس دانشگاه تهران، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، رئیس سازمان بازرسی کل کشور، رئیس سابق مجلس شورای اسلامی،رئیس موسسه اطلاعات، مدیران ارشد مجمع تشخیص مصلحت نظام، مدیران رسانه‌ها همچون خبرگزاری های مهر و فارس و روزنامه جام جم،مسئولان پلیس امنیت ناجا و همچنین شخصیت‌ها و چهره های علمی و دانشگاهی مانند، مسئولین ،اساتید و دانشجویان علوم پزشکی و دانشگاه تهران،علوم پزشکی و دانشگاه شهید بهشتی و دانشگاه های صنعتی شریف،علم و صنعت و خواجه نصیر به همراه مدیران ستادی وزارتخانه های بهداشت و درمان و علوم تحقیقات و فناوری،جهاد کشاورزی، سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران،انستیتو پاستور ایران برگزار شد.

همچنین،مدیران و مسئولین واحد علوم دارویی دانشگاه آزاد،مرکز تحقیقات پلیمر،معاونت علمی ریاست جمهوری،انجمن های علمی کشوری علوم دارویی ،ژنتیک،بیوتکنولوژی،گیاهان و علوم دارویی و نانو، مرکز بیوتکنولوژی کرج،روسا و مسئولین کارخانه های دارو سازی و مدیران ارشد جمعیت هلال احمر نیز با حضور در این مراسم برای شادی روح آن مرحوم به قرائت فاتحه پرداختند.

نمایندگانی جامعه هنری کشور نیز برای همدردی با خانواده روح الامینی در این مراسم شرکت داشتند،بر پایه این گزارش چهره هایی چون مجید مجیدی،اصغر فرهادی و رحمانیان با حضور در این مراسم به ابراز همدردی با بازماندگان آن مرحوم پرداختند.

حجت‌الاسلام و المسلمین ادیب یزدی امام جماعت مسجد بلال صدا و سیما نیز در این مراسم طی سخنانی با تاکید بر لزوم بازیابی اتحاد میان نیروهای انقلابی کشور گفت: وحدت، یگانگی، عزت و فداکاری باید مانند سالهای اول انقلاب در جامعه ما باقی بماند.

ادیب یزدی ادامه داد: یادمان نرود آن سالهای سخت اول انقلاب افراد بسیاری بودند که اگر در خانه‌شان نفت داشتند به همسایه شان می‌دادند. آن ارزشها باید امروز هم زنده بماند و باید با آفاتی که این وحدت را تهدید می‌کند مبارزه کرد.

وی با ذکر خاطره‌ای افزود: دیشب منزل یک روحانی بودم که پدر دو شهید بود و می‌گفت من وقتی فرزندانم را از دست دادم گریه نکردم اما امروز با دیدن این اتفاقات اخیر اشک می‌ریزم.

حجت‌الاسلام ادیب یزدی اضافه کرد: شعله‌های وحدت و عشق و همدلی و هماهنگی باید همچنان در جامعه ایران بماند و ما باید هر چه زودتر به مواضع اولمان برگردیم. نباید طوری باشد که برادرکشی در جامعه صورت بگیرد و باید ریشه نفاق را خشکاند.

ایشان همچنین با ذکر روایتی تاریخی از زمان حیات پیامبر اکرم (ص) و اشاره به دغدغه پیامبر(ص) درباره وضعیت و نحوه رفتار با اسرا در حکومت اسلامی گفت: شاید یکی از دلایل دلگیری بسیاری از دلسوزان نظام از برخی شرایط پدید آمده، رخدادهایی است که آنها نمی‌توانند بپذیرند که در یک حکومت اسلامی چنین رفتارهایی شود.

در همین باره "مهر" نیز گزارش داد که،پس از پایان مراسم چهلمین روز درگذشت محسن روح‌الامینی در مسجد ولی عصر تهران، جمعی از اعضای خانواده‌ افراد بازداشت ‌شده در حوادث اخیر ، هنگام خروج محسن رضایی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام خواستار پیگیری‌ وضعیت فرزندانشان شدند که رضایی نیز با تاکید بر حفظ خویشتنداری نسبت به این تقاضاها قول مساعد داد.

رضایی در جمع خانواده این افراد گفت: من شاید بیش از کسانی که وعده دادند این قضایا را پیگیری کرده‌ام و می‌توانم قول بدهم در مجمع تشخیص مصلحت نظام وضعیت بازداشت شدگان را حداقل برای خاتمه دادن به وضع نامعلوم و آزادی زودهنگامشان پیگیری کنم.

از نكات قابل توجه، حضور خبرنگاران و عکاسان متعدد از رسانه‌هاي lمختلف بود كه در حاشیه این مراسم در تلاش بودند با برخی از شخصيت‌هاي سياسي گفت‌وگو کنند. این شرایط به ویژه با حضور چهره‌های سیاسی مجلس هشتم مانند حداد عادل، ابوترابی، توکلی، صدر، زاکانی، کاتوزیان،عباسپور،اکرمی،عاشوری، سروری،جلالی،امیدوار رضایی و غفوری فرد که مستقیم از جلسه رأی اعتماد مجلس شورای اسلامی به این مراسم آمده بودند، پررنگ‌تر شد.

بازسازی جنوب بیروت با کمک مالی ایران

2009-09-03T23:10:00.001+02:00

پنجشنبه، ۱۲ شهريور، ۱۳۸۸

منطقه حارۀ حریک یکی از محلات جنوبی شهر بیروت است. در جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ میلادی این محله به عنوان مقر حزب‌الله بطور ویژه مورد حمله ارتش اسرائیل قرار گرفت.

در جنوب پایتخت لبنان نیروهای شیعه حزب‌الله بازسازی خانه‌های ویران شده توسط نیروهای اسرائیلی در دوران جنگ را آغاز کرده‌اند. اما در مورد چگونگی تأمین هزینه و اجرای طرح خانه‌سازی در این منطقه سخنی در میان نیست.
مونا ناگار، گزارشگر روزنامه تاتس، چاپ آلمان در شماره روز، سه شنبه اول سپتامبر این روزنامه، مشاهدات خود را از این محله چنین بیان کرده است:
«تاکسی‌ها، مینی‌بوس‌ها، موتورسوارها و دستفروشان با گاری‌هاشان در کوچه‌ها و خیابان‌های باریک منطقه حارۀ حریک در رفت‌و آمد هستند. عابران پیاده به سختی از میان خودروهای پارک شده مسیر خود را دنبال می‌کنند. لباس‌فروشی‌ها، ساندویچ‌فروشی‌ها، کافه‌های اینترنت و سوپرمارکت‌های کوچک در دو طرف خیابان‌های شلوغ این منطقه از شهر قرار دارند. در برخی از گذرگاه‌های پررفت و آمد، تصاویری از مردان جوانی با لباس نظامی آویخته شده که در جنگ علیه اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.»
حزب‌الله و بازسازی خانه‌ها
برای حزب الله بازسازی خانه‌های ویران شده از اولویت برخوردار است. این مسئله ضریب اعتماد عمومی نسبت به حزب‌الله را بالا می‌برد. هم‌چنین بازسازی خانه‌ها از سوی حزب الله به عنوان "نشانه‌ای از مقاومت و پایداری در مقابل اسرائیل" قلمداد می‌شود.
محله حارۀ حریک در بیروت در سی سال گذشته شاهد تغییرات ساختاری و جمعیتی زیادی بوده است. خانه های یک و یا دو طبقه حیاط ‌دار دهه هفتاد قرن بیستم میلادی و ترکیب چند مذهبی آن در دوران جنگ داخلی ۱۹۷۵ با ورود آوارگان جنگی تغییر کرد. این آوارگان بطور عمده از جنوب و شرق لبنان به بیروت هجوم آوردند و در این شهر سکنی گزیدند.
رفته رفته ساکنان قدیمی حارۀ حریک از این محله بیروت خارج شدند و جای خود را بطور عمده به مسلمانان شیعه و هواداران حزب‌الله، به عنوان ساکنان جدید این منطقه دادند.
بسیاری از خانه‌های محله حاره حریک بیروت در جریان جنگ ویران شد. بازسازی این خانه‌ها اکنون با سازماندهی نیروهای حزب الله ادامه دارد. مونا ناگار مشاهدات خود از این محله چنین توصیف می‌کند: «در خیابان‌های این محله خانه‌های زیادی درحال ساخت هستند. اسکلت بناهای هشت تا ده طبقه در همه جا به چشم می‌خورد. در جلوی ساختمان‌های نیمه کاره تابلوهایی آویخته شده‌اند که نام شرکت مسئول ساختمانی "واد" نوشته شده است به همراه این شعار که «ما خانه‌هائی زیباتر از پیش خواهیم ساخت.‌‌»
کمک‌های خیریه ناشناس برای بازسازی
گفته می‌شود که حمله نیروهای اسرائیلی مجموع به ۲۶۵ مجتمع ساختمانی خسارت جدی وارد ساخت و یا آن‌ها را به کلی ویران کرد. نتیجه این خرابی‌ها بی‌خانمانی حدود بیست هزار نفر از اهالی این محله بود.
در طرح شرکت"واد‌" قرار بر این است که خیابان‌ها وسیع‌تر از پیش ساخته شوند. حسن جیشی، مهندس ناظر این پروژه در گفتگو با گزارشگر تاتس با غرور توضیح می‌دهد که بسیاری از ساختمان‌ها ضد زلزله خواهند بود. وی تأکید می‌کند: «مردم منتظرند که هر چه سریع‌‌تر به خانه‌هایشان بازگردند.»
اکثر لبنانی‌هایی که خانه خود را در جنگ از دست داده‌اند، به شرکت "واد" برای بازسازی خانه‌شان وکالت داده‌اند. این شرکت کمک‌های خیریه جمع‌آوری شده را برای بازسازی مجتمع‌های مسکونی در اختیار شرکت‌های ساختمانی قرار می‌دهد. این کمک‌ها به هیچ‌وجه نمی توانند هزینه سنگین بازسازی ساختمان‌ها را تأمین کنند. بقیه هزینه‌ها از سوی کمک‌های خیریه دیگر و بخش "جهاد البنا" از سوی حزب‌الله تأمین می‌شود. از ایران هم به عنوان کمک‌کننده بزرگ این پروژه نام برده می‌شود.
دویچه وله

محدود کردن دانشگاه‌ها «جامعه را فاشیستی می‌کند»

2009-09-03T23:06:00.001+02:00

پنجشنبه، ۱۲ شهريور، ۱۳۸۸

آیت‌الله علی خامنه‌ای که خود از مدافعان جدی و سرسخت اسلامی کردن دانشگاه‌ها و بازبینی در رشته‌های علوم انسانی است روز یک‌شنبه در جمع استادان و هیات‌های علمی دانشگاه‌ها تاکید کرد که آموزش علوم انسانی در دانشگاه‌ها منجر به «ترویج شکاکیت و تردید در مبانی دینی و اعتقادی» خواهد شد.

وی از دولت و شورای عالی انقلاب فرهنگی خواست در این مورد توجه جدی کنند. موضوع و انگیزه نگرانی نسبت به رشته‌های علوم انسانی را با دکتر گودرز اقتداری، استاد دانشگاه در آمریکا، در میان گذاشتیم.

دکتر گودرز اقتداری: در اوایل دهه هشتاد میلادی و تقریبا دو سال و اندی که از انقلاب اسلامی ایران گذشت، انقلاب فرهنگی در ایران به وقوع پیوست و به دنبال آن بسیاری از دانشجویان و اساتید را از دانشگاه‌ها بیرون کردند. علت اصلی وقوع این اتفاق در آن زمان احساس خطری بود که از جانب نیروهای چپ در جامعه احساس می‌شد و از سوی نیروهای چپ و مخالف جمهوری اسلامی تقویت شده بود و سران جمهوری اسلامی می‌خواستند به این طریق آن جناح و تفکر را حذف کنند.

در آن زمان یک سری سازمان‌های عریض و طویل هم به وجود آمد و کتاب‌های درسی را مورد ارزیابی قرار دادند تا به قول خودشان به راه راست و منطبق با شریعت هدایت کنند. در علوم سختی مانند رشته‌های مهندسی، بیولوژی، طب و غیره مداخله‌ای نکردند، به خاطر این که در این رشته‌ها چیزی وجود نداشت که بخواهند با آن برخورد کنند. ولی در علوم انسانی این کار را انجام دادند. این اقدام به نفع بینش غربی و لیبرال در مقابل بینش چپ و مارکسیستی تمام شد. اما امروز جامعه وارد مرحله تازه‌ای شده است که به نظر می‌رسد این بار از ناحیه بینش غربی و لیبرال احساس خطر می‌کنند.

رشته‌های علوم انسانی چه ویژگی‌هایی دارند که در نظام آموزشی جمهوری اسلامی از چنین اهمیتی برخوردارند، که حتی تا مرحله اسلامی شدن این علوم هم پیش می‌روند؟

این رشته‌ها باعث می‌شود کسانی که در آن تحصیل می‌کنند به درون جامعه خودشان نگاهی بیاندازند، به تغییرات اجتماعی فکر کنند، و با مطالعاتی که انجام می‌دهند نسبت به برخی از حقوق بشری که در ایران رعایت نمی‌شود آگاه شوند، نسبت به حقوقی که در بسیاری از کشورها مراعات می‌شود. از خودشان سوال می‌کنند که چرا حقوق طبیعی زنان در جامعه نبایستی تامین شود؟ این گونه سوالات سوالاتی است که از دامنه علوم انسانی برمی‌خیزد و عدم توجه به آن و تحریم آن از محیط دانشگاه خطرات بسیاری را برای جامعه به دنبال دارد. این محدودیت‌ها جامعه را کاملا فاشیستی می‌کند، انگار که همه مثل ابزار کار در یک کارخانه کار می‌کنند و از خودشان هیچ سوالی نمی‌پرسند و در مورد هیچ چیزی هم شک نمی‌کنند.

در دولت نهم وزیر علوم، تحقیقات و فناوری اطلاعات، آقای محمدمهدی زاهدی، مامور شد که پروژه اسلامی کردن دانشگاه‌ها را در دستور کار دولت قرار دهد. در این راستا شورای اسلامی شدن دانشگاه‌ها و کمیته پی‌گیری مطالبات رهبری هم تشکیل شد. این نکته جای سوال است که آیا اساسا نوع اسلامی شده علوم انسانی هم می‌تواند پدید بیاید؟ و اگر به وجود بیاید چه تناقضی می‌تواند با علوم انسانی رایج در جهان امروز داشته باشد؟

قطعا این‌ها معتقدند که با همان ابزارهای کاری که در حوزه علمیه تدریس می‌کنند می‌توانند به تمام سوالات علوم انسانی پاسخ دهند. اما مشکل قضیه این جاست که محیط دانشگاهی در ایران را تبدیل به محیط دانشگاه‌های اتحاد جماهیر شوروی سابق می‌کنند، که هیچ کس حق سوال کردن نداشت، هیچ کس حق تشکیک در امور حکومتی را نداشت. این‌ها در واقع به دنبال تدریس چنین طرز تفکری به دانشجویان‌شان هستند، دانشجویانی که همه چیز را بدون سوال کردن بپذیرند. مطمئنا همان طور که قوانین جزایی اسلام را جایگزین قانون مدنی کردند در مورد سایر مباحث علوم انسانی هم زمینه‌هایی برای جایگزینی خواهند داشت.

کیان معنوی

رادیو فردا

شکنجه دانشجوی محروم از تحصیل / به همراه تصاویر

2009-09-03T22:19:00.001+02:00

خبرگزاری هرانا : امید گلباز دانشجوی محروم از تحصیل رشته فلسفه دانش‌کده الهیات دانش گاه فردوسی است که در 23 تیرماه 1384 در میدان ونک تهران از سوی ماموران امنیتی همراه با استفاده از اسپری فلفل و ضرب‌وشتم شدید بازداشت و به بازداشتگاهی منتقل شد که هم‌چنان برای‌اش مجهول است

گلباز در طول دوره‌ی بازداشت دچار شکسته‌گی انگشتان که بر اثر ضربات با باتوم و حتا بریده‌گی و قطع یک بند از انگشت وی که در بازداشتگاه بی نام و نشان و در لابه‌لای درب های آهنین آن صورت گرفته، شده است. هم‌چنین مواردی از خون‌ریزی‌های داخلی وی اعم از خون‌ریزی معده و پاره شدن مویرگ‌های مثانه و همچنین ضرب دیده‌گی شدید از ناحیه کمر و شکسته‌گی یکی از دندان‌ها پس از معاینه‌های دکت تایید شده که حاکی از شکنجه‌های طاقت‌فرسا و وحشیانه صورت گرفته بروی وی در زندان است.

در تمام طول بازجوئی‌ها چشم بند به چشم زندانی بوده و بازجوها که نقابی سیاه به چهره داشته‌اند یکدیگر را حاجی یا علوی خطاب می‌کرده‌اند.

پس از انتقال به اوین حتا پس از یک هفته پس از شکسته‌گی سر و صورت و انگشتان اجازه انتقال به بهداری و ملاقات با پزشک ابن دانش‌جوی محروم از تحصیل داده نشده است.

بارها در ساعات مختلف شبانه روز و در شرایط بسیار سخت و دشوار از لحاظ روانی و بی‌خوابی وی تحت فشار و شکنجه و ضرب و شتم و توهین‌های بسیار رکیک بوده و به طور مدام تهدید به شکنجه‌های شدیدتر حتا عریان کرد زندانی و تجاوز جنسی می‌شده است. تهدید به کشانیدن پای دوستان و خوانواده به بازجویی در صورت هم‌کاری نکردن با بازجویان و اعتراف نکردن به موارد مطروحه از دیگر فشارهای وارد بر گلباز بوده است.

ارتباط و مراودات با محافل بیگانه، اقدام علیه امنیت ملی، سرکرده‌گی اغتشاشات و تخریب اموال عمومی محاربه با خدا و... از جمله اتهام‌های مطروحه در پرونده‌ی امید گلباز اعلام شده است.

وی هم‌اکنون با قرار وثیقه‌ی 50 میلیونی توانسته است از زندان مرخصی استعلاجی گرفته و مشغول درمان خود است.

منبع خبر : مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

وزیر پیشنهادی اطلاعات: باید به دشمن رودست بزنیم

2009-09-03T22:12:00.001+02:00

آیا جز این است که وزارت اطلاعات باید با یک ارتباط تنگاتنگ و نزدیک با فرهیختگان حوزه و دانشگاه و دانشجویان و عزیزانی که به تعبیر مقام معظم انقلاب سربازان و افسران این عرصه هستند آن‌ها را در انجام مبارزه و هماوردی با دشمن موفق کند؟

آفتاب: حجت‌الاسلام و المسلمین حیدر مصلحی گفت: «به درگاه خداوند شکرگذاری می‌کنم که چنین توفیقی نصیبم می‌شود که در جمع سربازان گمنام امام زمان (عج) قرار گیرم، این لقب زیبا و ارزشمند را حضرت امام (ره) به این مجموعه دادند از این رو امیدوارم بتوانم با انجام وظیفه و ماموریت در این جایگاه دل وجود مقدس امام زمان را شاد کنم و رضایت رهبر معظم انقلاب را که انشاءالله در لبخند رضایت‌بخش ایشان ظهور پیدا می‌کند به همراه داشته باشم».
وزیر پیشنهادی اطلاعات در صحن علنی مجلس در دفاع از برنامه‌هایش با تشکر از رییس‌جمهور و مقام معظم رهبری به دلیل اعتماد‌ و پیشنهادشان برای ریاست این وزارتخانه، وزارت اطلاعات را چشم بیدار نظام، پشتیبان ملت و یاور دستگاه‌های حکومتی دانست و گفت: «بر خود لازم می‌دانم که مجاهدت‌های خاموش و تلاش‌هایی که در طول دوره‌های مختلف برای حفظ کیان، انقلاب و نظام در این مجموعه صورت گرفته تشکر کنم، از همه عزیزان به خصوص از زحمات و تلاش‌های وزیر گذشته اطلاعات حجت‌الاسلام و المسلمین محسنی اژه‌ای به سهم خود سپاسگزاریم».
وزیر پیشنهادی اطلاعات با اشاره به سوابق و آشناییش در مورد مباحث اطلاعاتی توضیح داد: «آشنایی بنده با مباحث اطلاعاتی به دوران دفاع مقدس برمی‌گردد، آن زمان که تنور جنگ جایی بود که مدیریت‌های بسیار بزرگی را در درون خود شکل داد و به وجود آورد، بنده نیز توفیق داشتم که در آن مجموعه به خصوص در بخش سیاسی نمایندگی حضرت امام (ره) در قرارگاه کربلا حضور داشته باشم، البته در جلسه کمیسیون امنیت ملی چگونگی فعال شدن این بخش سیاسی را توضیح کامل دادم و این نمایندگان در جریان این امر قرار گرفتند که ایجاد تشکیلات دفتر سیاسی در دوران دفاع مقدس چه ضرورتی داشت».
مصلحی ادامه داد: «پس از آن مسوولیت نمایندگی حضرت امام(ره) در قرارگاه کربلا و خاتم را به عهده گرفتم، ماموریت‌هایی که نمایندگی امام به خصوص در آن مقطع در بحث‌های مختلف داشت، موجب شد که بنده از نزدیک با مسائل مختلف اطلاعاتی آشنایی داشته باشم، اما به دلیل آنکه نمی‌توانم و مجاز نیستم بخشی از آن مباحث را در این جلسه بیان کنم این بخش از مطالب را در جلسات خصوصی با روسای کمیسیون‌ها مطرح کردم و به بیان نقشی که در مباحث اطلاعاتی و در بحث نظامی در دوران دفاع مقدس و بعد از آن در دوران نمایندگی ولی فقیه به خصوص در نیروی مقاومت بسیج که در یک دوره‌ حساس و قابل توجهی ماموریت‌های مهمی به اطلاعات بسیج داده شده بود پرداختم و این مسوولیت‌ها موجب شد که آشنایی لازم در حد خودم را با توجه به مطالعاتم در رابطه با مباحث اطلاعاتی داشته باشم».
وی در رابطه با وزارت اطلاعات گفت: «به تعبیر حضرت امام(ره) وزارت اطلاعات مجموعه‌ای از سربازان گمنام امام زمان هستند که در این مجموعه بهترین‌ها با سوز و گداز و عشق تلاش کردند انقلاب و نظام را در مقابل تهدیدات داخلی و خارجی حفظ کنند و با ایثارگری‌ها و از خودگذشتگی‌ها به صورت خاموش توانستند انقلاب و نظام را در مقابل توطئه‌های مختلف حفظ و نگهداری کنند. همچنین این مجموعه توانسته است با ارتباط تنگاتنگی که با مقام معظم رهبری دارند، اقتدار نظام را در مقابل توطئه‌های مختلف محافظت کنند».
وزیر پیشنهادی اطلاعات به تحلیل شرایط کشور پرداخت و گفت: «کشور در طول سه دهه گذشته در نبرد اطلاعاتی بسیار سنگین با دشمن روبرو است، اطلاعات همواره در مبارزات و جنگ‌ها نقش اول و اساسی داشته است، البته در گذشته این نقش یک نقش ساده‌ای بود، اما امروز با توجه به اینکه دشمن از ابزارهای مختلف به گونه‌ای استفاده می‌کند که در هم تنیدگی بسیار قابل توجهی در حوزه‌های مختلف دارد، این نقش بسیار پیچیده است، بر این اساس کشف توطئه‌ها و حرکات دشمن یکی از نقاط بسیار قابل توجه است».
مصلحی ادامه داد: «امروز دشمنان ما با داشته‌های اطلاعات سیاسی، فرهنگی، دانشگاهی، علمی، اقتصادی، دیپلماتیک،‌ رسانه‌ای و تکنولوژیک در وضعیتی قرار گرفته که خیلی جدی دستاوردهای انقلاب را در معرض تهدید قرار دادند، از این رو نیاز است که در این عرصه‌ها در حد بسیار قابل قبولی به گونه‌ای که بتوانیم رودست به آن‌ها بزنیم از اطلاعات بسیار خوب و به روز با استفاده از تکنولوژی روز و همان پیچیدگی و تنیدگی که دشمن از آن استفاده می‌کند، انقلاب و نظام را حفظ و نگهداری کنیم».
وی با تاکید بر این‌که امنیت هر کشوری با گفتمان‌سازی، انسجام‌بخشی، بسیج نیروهای مردمی، نهادینه‌گی ارزش‌های بنیادین، استحکام هویت و همبستگی ملی سنجیده می‌شود، گفت: «جمهوری اسلامی از این جهت جزء کشورهای بسیار موفق است و بر این اساس دشمن در طراحی‌های اطلاعاتی همه این حوزه‌ها را هدف قرار داده است بنابراین لازم است در این جهت با توجه به سخت‌افزار و نرم‌افزارها با دشمن مقابله کرده و در مقابل توطئه‌ها و تهدیدها بایستیم».
مصلحی بحث ناتوی فرهنگی، جنگ نرم، تهاجم به بنیان‌های دینی و ارزش‌های الهی را از مباحث جدی دشمنان دانست و با اشاره به فرمایشات مقام معظم رهبری در جمع اساتید و دانشجویان گفت: «رهبر معظم انقلاب در این دیدارها تعبیرشان از این عزیزان، افسران و سربازان عرصه جنگ نرم بود، سوال مطرح در اینجا این است که چه کسی قرار است اطلاعات وضعیت دشمن را به این مجموعه سرباز و افسری که با تعبیر مقام معظم رهبری می‌خواهد در این جنگ شرکت کند و به امید خدا موفقیت به دست آورد، بدهد؟ آیا جز این است که وزارت اطلاعات باید با یک ارتباط تنگاتنگ و نزدیک با فرهیختگان حوزه و دانشگاه و دانشجویان و عزیزانی که به تعبیر مقام معظم انقلاب سربازان و افسران این عرصه هستند آن‌ها را در انجام مبارزه و هماوردی با دشمن موفق کند»؟
وی ادامه داد: «اصول مورد نظر بنده در این رابطه رویکرد نوین به این میدان امنیت ملی است، باید در این راستا فرصت‌شناسی را در سرلوحه عملکرد خود قرار دهیم و از مقاطع مختلف نهایت استفاده و بهره را ببریم، باید آسیب‌ها و تهدیدها را مورد بازشناسی قرار داده تا تهدید و آسیب تبدیل به فرصت شود، این امر با توجه به تجربیاتی که ما در گذشته در رابطه با مباحث اطلاعاتی داریم به خوبی قابل دسترسی است».
وزیر پیشنهادی اطلاعات در ادامه گفت: «باید شناخت و اشراف اطلاعاتی حداکثری را به عنوان یک ضرورت جدی در این دریافت جدید خودمان مورد توجه قرار دهیم، توصیف و تحلیل درست از مباحث مختلف اطلاعاتی یکی از ضرورت‌ها است، در رویکرد جدید قبل از ظهور و بروز در حوزه‌های اجتماعی با مطالعه و شناخت و برآورد اطلاعات دقیق و تخصصی نه تنها این امر قابل پیش‌بینی است که اجازه ندهیم که مسائل اجتماعی به بحران تبدیل شود بلکه می‌توان پیشگیری لازم را نسبت به این امر انجام داد».
مصلحی تاکید کرد: «باید در مباحث امنیتی، پیشگیری را یکی از مباحث جدی در مسائل مختلف تهدیدمان قرار دهیم».
حجت‌الاسلام و المسلمین حیدر مصلحی در ادامه‌ی جلسه‌ی رای اعتماد به خود در مجلس شورای اسلامی درباره‌ی اولویت‌های خود برای تحقق اهدافش در وزارت اطلاعات، گفت: «تلاش برای اتخاذ رویکرد تهاجمی در مقابل دست‌اندازی‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری دشمنان، ارتقای ظرفیت‌های تخصصی اطلاعاتی - با توجه به پیچیدگی‌هایی که در مسئله‌ی جنگ نرم وجود دارد این از ضرورت‌هاست».
وی افزود: «حفظ نیروهای مجرب، متخصص، کارآمد و مخلص وزارت. این در واقع پاسخ به بخشی از سخنان یکی از عزیزان مخالف است که لازم می‌دانم به آن اشاره کنم. یکی از ضرورت‌های جدی ما امروز حفظ نیروهای اطلاعاتی آن هم نه در یک محدوده‌ی زمانی خاص است، بهینه‌سازی و تقویت بیش از پیش ارتباطات و هماهنگی تصمیم‌گیران نظام در جهت ارایه‌ی خدمات اطلاعاتی که مقوم امنیت کشور باشد، پیشگیری و مقابله‌ی همه‌جانبه با جریانات معاند و معارض که اساسا مجری راهبردهای دشمنان نظام هستند».
وزیر پیشنهادی اطلاعات، در ادامه به راهبردهای خود برای تحقق این اهداف اشاره کرد و افزود: «پیش‌بینی و نهایتا مدیریت تهدیدها، فرصت‌ها و آسیب‌های امنیتی - اطلاعاتی، تلاش برای کسب حداکثر اشراف اطلاعاتی جهت جلوگیری از غافلگیری امنیتی و اطلاعاتی، ارتقای ظرفیت‌های اطلاعاتی به منظور مقابله‌ی همه‌جانبه با جنگ نرم دشمنان، افزایش تسلط بر جریان‌ها، گروه‌ها و احزاب معاند و برانداز و مقابله‌ی همه‌جانبه با اهداف و برنامه‌های آنها از جمله‌ی این راهکارهاست».
مصلحی اضافه کرد: «اما سیاست‌هایی که مدنظر من است در واقع پاسخ به بخشی است که برادرمان آقای انصاری اشاره کردند به مباحث مدیریتی و مسائل مورد نظر وزیر. ارزش‌محوری، مردم‌داری، دفاع از ارزش‌های والای انقلاب اسلامی، بی‌طرفی، تقوا در وزارت، تاکید بر مصالح نظام و آرمان‌های امام و منویات مقام معظم رهبری و خواسته‌های ریاست محترم جمهوری از این سیاست‌هاست».
وی در ادامه خاطر نشان کرد: «اینجا آقای انصاری نکته‌ای را اشاره کردند که بحث خواسته‌های رییس جمهور و منویات مقام معظم رهبری چه می‌شود؟ من لازم است اشاره کنم ریاست محترم جمهوری با توجه به مسوولیتی که به عنوان رییس شورای عالی امنیت ملی کشور دارد، قطعا خواسته‌هایی برای تصمیم‌گیری صحیح و دقیق دارد و نیاز به اطلاعاتی دارد تا بتواند در مدیریت مسائل امنیتی کشور تصمیم‌گیری دقیق و درستی کند. اینجاست که خواسته‌های او باید دقیقا مورد توجه قرار گیرد».
وزیر پیشنهادی اطلاعات همچنین یادآور شد: «من در جلسات کمیسیون‌ها هم اشاره کردم که وزارت اطلاعات وزارت نظام مقدس جمهوری اسلامی است و باید همه‌ی ماموریت‌ها در رابطه با همه‌ی دستگاه‌ها را بتواند با توجه به خط قرمزهایی که عبور از آنها فقط با نظر ولی فقیه ممکن است مورد توجه قرار دهد. تاکید و التزام به قانون و مقررات شرع در امور اطلاعاتی و امنیتی، توسعه‌ی بیش از پیش ارتباطات و هماهنگی با اعضای محترم جامعه‌ی اطلاعاتی کشور نیز از موارد مهم است که باید مورد توجه قرار گیرد».
وی افزود: «جزء وظایفی که در قانون برای وزیر وضع شده است هماهنگی دستگاه‌های اطلاعاتی است و ما باید با این هماهنگی یک وضعیت تکاملی را در مسائل اطلاعاتی به وجود بیاوریم و یک رقابت برادرانه برای اینکه بتوانیم وضعیت اطلاعات را در وضعیت حداکثری مورد قبول برای نیازهای نظام قرار دهیم. علاوه بر این تلاش برای ایجاد فضای اعتماد متقابل بین وزارت با مردم و گروه‌های مختلف اجتماعی، تلاش برای توسعه‌ی ارتباط با نخبگان و بهره‌مند شدن از ظرفیت‌های علمی، تخصصی و تحلیلی آنها در جهت منافع کشور از مسائل مهمی است که باید پیش‌روی وزیر آینده‌ی اطلاعات قرار گیرد».
مصلحی در ادامه گفت: «امروز می‌بینید یکی از چیزهایی که در بحث تهاجم فرهنگی مورد توجه نهادهای اطلاعاتی و امنیتی دشمن قرار گرفته توجه به هنر و استفاده از مسائل هنری در مباحث امنیتی و اطلاعاتی است و این یکی از ضرورت‌هاست که ما برای مقابله‌ی با آن نیاز به ارتباط با مجموعه‌ی هنری و فرهنگی کشور داریم».
وزیر پیشنهادی اطلاعات، همچنین اضافه کرد: «از دیگر سیاست‌هایی که می‌تواند در پیشبرد اهداف کمک کند رسیدگی و رفع مشکلات، نیازها و دغدغه‌های پرسنل است. امروز یکی از نیازهای ضروری که به نظر من باید بطور جد به آن پرداخته شود بحث برنامه‌ریزی در ابعاد مختلف اعتقادی، فکری، معنوی، اخلاقی، سیاسی و رفاهی برای پرسنل است. آیا قابل قبول است و در کجای دنیا چنین اتفاقی می‌افتد که نیروی وزارت اطلاعات با کوله‌بار تجربه‌ی سنگین اطلاعاتی بعد از 30 سال بازنشسته شود و در بازار رها شود و کارکشتگی و تجربه‌ی او در مسائل مختلف اطلاعاتی کشور مورد استفاده قرار نگیرد»؟
وی خاطر نشان کرد: «البته لازم است این نکته را اشاره کنم که در بحث سیاسی و اعتقادی منظور مفهوم علمی و متدولوژیک آن است، نه سیاست به معنی و تعریف خاصی که در مقولات جناح‌بندی به آن اشاره می‌شود».
مصلحی اضافه کرد: «در پایان لازم می‌دانم مصرانه بر این امر تاکید کنم که مهمترین سیاست راهبردی این حقیر در مدیریت وزارت اطلاعات تحقق بخشیدن به گفتمان امام (ره) و رهبر معظم انقلاب و اسناد بالادستی یعنی قانون اساسی، سند چشم‌انداز و قانون وزارت خواهد بود که احصاء و دسته‌بندی شده و به منشور و مانیفست وزارت تبدیل خواهد شد».
وزیر پیشنهادی اطلاعات، در پایان با تشکر از نمایندگان مجلس برای استماع سخنان وی و سخنان مخالفان و موافقان وزارتش، گفت: «امیدوارم اگر بار مسوولیت بدوش من گذاشته شد، مثل گذشته سرباز کوچکی برای مقام معظم رهبری و وجود مقدس آقا امام زمان (عج) باشم و در این مسیر و راه پایان عمرم را خداوند متعال شهادت در راه خود قرار دهد».

محمود احمدى نژاد: كسى ديگر نمى تواند ايران را تحريم كند

2009-09-03T22:09:00.001+02:00

در حالى كه قدرت هاى بزرگ جهانى از احتمال تشديد تحريم ها عليه تهران خبر داده اند، محمود احمدى نژاد اعلام كرد: كسى ديگر نمى تواند ايران را تحريم كند.
رييس دولت دهم كه كابينه جديد وى روز پنجشنبه با تاييد ۱۸ وزير كار خود را آغاز كرد در پاسخ به پرسش خبرنگاران در باره نشست گروه پنج به علاوه يك گفته است: «البته ما استقبال مى كنيم كه تحريم كنند و ما خودمان، خودمان را اداره مى كنيم.»
اظهارات آقاى احمدى نژاد در حالى مطرح مى شود كه جمهورى اسلامى ايران به دليل امتناع از توقف برنامه غنى سازى اورانيوم با سه دور تحريم هاى شوراى امنيت سازمان ملل متحد روبرو شده است.
نمايندگان گروه پنج به علاوه يك شامل آمريكا، روسيه، بريتانيا، فرانسه و چين همراه با آلمان روز چهارشنبه در فرانكفورت آلمان گرد هم آمدند تا پيش از نشست گروه بيست در اواخر ماه سپتامبر آخرين وضعيت پرونده هسته اى ايران را بررسى كند.
اين گروه در پايان نشست خود از جمهورى اسلامى ايران خواست تا به پاى ميز مذاكره باز گردد.
پيشتر برخى از رهبران كشورهاى عضو اين گروه از جمله آمريكا، فرانسه و آلمان تهديد كرده بودند كه در صورت امتناع ايران از پاسخ به بسته مشوق هاى گروه پنج به علاوه يك تشديد تحريم هاى ايران را در دستور كار قرار خواهند داد.
در همين زمينه سعيد جليلى، دبير شوراى عالى امنيت ملى ايران، گفته است كه بسته پيشنهادى ايران براى ارائه به گروه پنج به علاوه يك آماده است.
در حالى كه قدرت هاى بزرگ جهانى از محتواى اين بسته ابراز بى اطلاعى كرده اند، محمود احمدى نژاد روز پنجشنبه مدعى شد كه «ما بسته پيشنهادى مان را به آنها داده ايم.»
در همين زمينه، على اصغر سلطانيه، نماينده دائم ايران در آژانس بين المللى انرژى اتمى به شبكه عربى «العالم» گفته است: موضوع مذاكره تهران با گروه ۱+ ۵ «برنامه صلح آميز هسته اى» جمهورى اسلامى نخواهد بود.
به گفته وى، «موضوع هسته اى ايران صرفا در آژانس بين المللى انرژى اتمى بررسى مى شود.»
كشورهاى غربى نگران هستند كه ايران در چارچوب برنامه هسته اى خود به دنبال ساخت سلاح اتمى باشد و از تهران خواسته اند تا با توقف برنامه غنى سازى اورانيوم، براى اطمينان سازى بيشتر مذاكرات هسته اى را آغاز كند.
تهران به رغم تحريم هاى سازمان ملل متحد توقف اين برنامه را «خط قرمز» خود دانسته و مى گويد كه فعاليت هاى اتمى اش اهداف صلح طلبانه دارد.
باراك اوباما، رييس جمهور آمريكا، در نشست ماه ژوئيه سران گروه هشت كشور صنعتى اعلام كرده بود كه ايران تا روز ۱۵ سپتامبر فرصت دارد تا به بسته پيشنهادى غرب در باره برنامه اتمى خود پاسخ دهد و در غير اين صورت، تهران با تحريم هاى سخت تر روبرو مى شود.
بر اساس بسته پيشنهادى گروه پنج به علاوه يك كه دو سال پيش از سوى خاوير سولانا، مسئول امور خارجى اتحاديه اروپا تسليم مقام هاى ايرانى شده است، تهران با توقف غنى سازى اورانيوم راكتورهاى آب سبك و همچنين پاره اى از مشوق هاى سياسى و اقتصادى ديگر دريافت خواهد كرد.

اعتراف بزرگ وزير پيشنهادي کار آمار موسوي، کروبي و رضايي در مورد بيکاري درست بود

2009-09-03T22:06:00.001+02:00

ديروز پرونده عبدالرضا شيخ الاسلامي روي ميز نماينده ها آمد. صلاح ديده شد مسوول دفتر احمدي نژاد وزارت کاريابي جوانان را در دست بگيرد. اما وقتي نماينده ها داشتند «وعده نامه» وزير پيشنهادي را مطالعه مي کردند به يک کشف بزرگ رسيدند. در برنامه شيخ الاسلامي آماري آمده بود که مي گفت ميرحسين موسوي، مهدي کروبي و محسن رضايي در مورد آمار بيکاري درست مي گفتند و اين محمود احمدي نژاد بوده که نمودارهاي بيکاري را جلوي رسانه ملي برخلاف واقعيت نشان مي داده؛ عبدالرضا شيخ الاسلامي حواسش نبود و در برنامه کاري اش آماري از بيکاري آورد که شبيه آمارهايي بود که رقباي احمدي نژاد در زمان مناظره ها ارائه داده بودند. احمدي نژاد مي گفت بيکاري را در اين چهار سال خيلي کاهش داده اما وزير پيشنهادي کارش که از قضا پيش از اين مسوول دفترش بوده و انتظار نمي رفت چنين کند، تمام صحبت هاي رئيس کابينه اش را زير سوال برد؛ شايد او فکر مي کرد نماينده ها زير برنامه هايش نمي شوند و نمي بينند اين «اعتراف بزرگ» را؛ اما ترابي نماينده شهرکرد احمدي نژاد و شيخ الاسلام را گرفتار کرد؛ آقاي مسوول دفتر سابق رئيس جمهور؛ لطفاً صفحه 15 برنامه خود را بياوريد. شما گفته ايد در طول چهار سال دولت احمدي نژاد نرخ 321 هزار و ¹²µ شغل از دست داده ايم و آمار شاغلين کاهش يافته است. دوربين ها روي چهره شيخ الاسلامي رفتند؛ او سر به زير انداخته بود و گويا مي دانست چه اشتباهي کرده و ديگر لازم هم نديد جزوه اش را باز کند. ترابي کشف جديدش را اين طور ادامه داد که وزير احمدي نژاد خبر داده آمار جمعيت شاغل در سال 84 برابر 20ميليون و 614هزار و 698 نفر بوده و پس از چهار سال در سال 87 به 20ميليون و ²¸² هزار و 745 نفر رسيده؛ يعني نزديک به 322 هزار شغل از بين رفته است نماينده ها سريع خاطره هايشان يادشان آمد؛ شب مناظره کروبي ـ احمدي نژاد؛ «نرخ بيکاري در بهار 84 نرخ بالا بود، از ابتداي84 نرخ بيکاري رو به کاهش است به طور مستمر...» البته شيخ الاسلامي خواسته جبران کند و قول داده اگر نماينده ها او را وزير کار کنند جبران مافات خواهد کرد و 914 هزار شغل جديد به وجود مي آورد؛ اما مجلس شگفت زده از اين مچ گيري هاي اقتصادي بود. نماينده شهرکرد مي پرسيد به قول احمدي نژاد اگر رکود جهاني اقتصاد است چطور مي تواند ¹±´ هزار شغل جديد ايجاد کنند؟ کشف دوم؛ نسبت بيکاري جوانان به بيکاري کل کشور بود؛ باز هم نکته سنجي نماينده شهرکرد در پيدا کردن يک سوء تفاهم ديگر وزير جديد و رئيس کابينه، باز هم برخي از نماينده ها و مردمي که ا ين آمار را مي شنيدند يادشان آمد آن وقت اضافه يي که در آستانه انتخابات به احمدي نژاد دادند تا بيايد و جدول هايش را بياورد؛ او آنجا گفته بود اين نسبت هم کم شده و اصلاً با دولت خاتمي قابل مقايسه نيست، اما دسته گل شيخ الاسلامي؛ «نسبت بيکاري جوانان به بيکاري کل در اين چهار سال از 02/² به 21/² افزايش يافته است...» به قول ترابي تازه اگر µ/³ ميليون نفر دانشجوي موجود به رقم يک ميليون و

±±± هزار نفر جوانان بيکار طبق جدول صفحه 15 اضافه شود ببينيد چه آينده بحراني براي اشتغال جوانان رقم مي زن

تا به اين ترتيب موضوع مخالفت با وزير پيشنهادي کار تبديل شود به رو شدن آمارهايي که احمدي نژاد مي داد و هر قدر بانک مرکزي و کارشناسان مي گفتند واقعي نيست، از دولت اصرار بود از شهروندان بيکار، انکار؛ مجلس تصور کرد با اين برگ برنده شايد شيخ الاسلامي پشيمان شود از جوابي که به موسي الرضا ثروتي نماينده بجنورد داده بود؛ اين نماينده مي گويد از آقاي شيخ الاسلامي در فراکسيون کارگري پرسيدم چرا اين پيشنهاد را قبول کرديد؟ شما که مي دانيد تجربه و تحصيلاتي در اين زمينه نداريد و او اين طور پاسخ مي دهد؛ «من هم تمايل نداشتم؛ اما اين کار شد و حالا سعي مي کنم بتوانم موفق باشم.» اما همين ابتداي کار خطايي کرد که احمدي نژاد اگر نخواهد از آن چشم بپوشد بايد به فکر جوابي باشد؛ شيخ الاسلامي مهندسي و دکتراي عمران دارد. عضو هيات علمي دانشگاه علم و صنعت، رئيس دفتر دانشگاه، رئيس دفتر شهردار احمدي نژاد، استاندار و بازرس ويژه احمدي نژاد؛ با اين سابقه هاي نامرتبط براي وزارت کار پيشنهاد شده؛ شايد به همين دليل است که ناشيانه آماري داده که با آمارهاي «يک» دولت اينقدر متفاوت است؛ البته مخالفان سوال هايي هم پرسيدند که وي هم به رسم ساير وزراي پيشنهادي گويا صلاح نديد در مقام پاسخ نماينده ها بر آيد؛ چرا که سوال ها از ضعف هاي چهارساله دولت احمدي نژاد بود و وزير جديد چه جايگاهي براي پاسخ به نکرده هاي چهارساله يک دولت؛ «آيا مي دانيد چه تعداد از کارگران در اين سال ها به دليل تعطيل شدن يا واگذاري بخش هاي مختلف به امان خدا سپرده شده اند؟ آيا سرانجام کارگراني که به دنبال معوقات خود بين اداره کار، استانداري و اجراي احکام سردرگمند و شب دست خالي به خانه باز مي گردند، مي دانيد چه مي شود؟ آيا مي دانيد چند کارگر به دليل پرداخت نشدن حق بيمه کسر سابقه دارند؟ آيا منظور شما از کارگران تنها کارگران بخش صنعت است؟ به نظر شما خيل عظيم کشاورزان و کارگران بخش صنعت و خدمات چه مي شود؟ آيا براي صنعت و زحمتکشان عرصه توليد در شهرهاي مختلف کشور از جمله شهر هفت چنار که از شهرهاي استان چهارمحال و بختياري است و سال ها چرخ توليد و صنعت را به گردش درآورده اند و عسلويه ها ساخته اند و اکنون دربه در تعطيلي عسلويه به دنبال کار و لقمه ناني هستند فکري مي شود؟ آيا براي کارگراني که کمتر از بيمه پرداخت کرده اند و بدون تقسيم بيکار مي شوند و به آنها مي گويند چون يک سال بيمه پرداخت نکرده ايد مشمول بيمه بيکاري نمي شويد، فکري کرده ايد؟» موسي الرضا ثروتي نماينده بجنورد هم به اين وزير پيشنهادي که ناخواسته سخت گرفتار روز پرتنشي شده بود، شوک جديدي وارد کرد و پرسيد اين چه رسمي است که در اين مملکت اگر يک فرد در يک هفته يک ساعت هم کار کند، شاغل محسوب مي شود؛ «اگر هر نفر در هفته يک ساعت هم کار داشته باشد شاغل محسوب مي شود، آيا اين شاغل بودن است؟ در آمار سرشماري سال 85 ديديم مي رفتند در خانه ها و دق الباب مي کردند و مي پرسيدند شما در هفته يک ساعت کار مي کنيد. آن فرد روستايي هم مي گفت من هفته يي 100 ساعت کار مي کنم. اما براي سرشماري بايد به شهرها بياييد و ببينيد که مردم هفته يي 44 ساعت کار مي کنند؛ اما نمي توانند زندگي شان را تامين کنند، چرا؟ دليل آن تنها اين است که در چنين نرم افزاري که در غرب مورد استفاده قرار مي گيرد يک ساعت ارزش افزوده کار برابر يک سال کار دامدار ما است. يک ساعت ارزش افزوده آنها با يک سال کار ما برابري مي کند، اينها نکاتي است که بايد به آن توجه کرد و دولت نهم توجه نکرد.» شيخ الاسلامي هم وقتي نوبت سخنراني اش رسيد ديگر اشتباهش را تکرار نکرد و از برنامه اش تنها جاهايي را خواند که آمار نداشت تا حداقل پشت تريبون مجلس اظهارات رئيس دولت نهم در کاهش بيکاري دولت عدالت محور نسبت به دولت خاتمي را تکرار نکند.د.

منبع: روزنامه اعتماد، گروه سياسي، صبا آذرپيک

اعتراف بزرگ وزير پيشنهادي کار آمار موسوي، کروبي و رضايي در مورد بيکاري درست بود

2009-09-03T22:04:00.001+02:00

±±± هزار نفر جوانان بيکار طبق جدول صفحه 15 اضافه شود ببينيد چه آينده بحراني براي اشتغال جوانان رقم مي زن

منبع: روزنامه اعتماد، گروه سياسي، صبا آذرپيک

تجاوزات و جنايات شكنجه‌گاه كهريزك با اطلاع شخص خامنه‌اى بوده است

2009-09-03T22:02:00.001+02:00

خامنه‌اى آمر اصلى جنايت و تجاوز در زندانهاى آخوندى

ساير تصاوير

روز گذشته فاش شد خامنهاى ولىفقيه ارتجاع و دفتر وى از يكسال پيش از جنايات و تجاوزاتى كه در كهريزك صورت مىگرفته اطلاع داشتهاند.
يكى ازسايتهاى متعلق به موسوى به نام موج سبز نوشت: دفتر رهبرى در اقدامى نامناسب با پرداخت پول به بازداشت‌شدگان کهريزک تحت عنوان ”دلجويى رهبرى“ تلاش کرده آنها را راضى کند که از طرح آزار و اذيت‌هاى صورت گرفته در دوره‌ى بازداشت در رسانه‌ها خوددارى و پيگيرى اين موضوع را رها کنند.
اين منبع مبلغ اين پول را يك ميليون تومان به بالا ذكر كرد و افزود: اسنادى وجود دارد كه نشان مى‌دهد اگر هم شخص رهبرى بر فرض مطلع نبوده، بى‌شک دفتر رهبرى لااقل از يک سال قبل در جريان جنايتهاى کهريزک بوده است.
مسئولان دفتر رهبرى مى‌دانند که يکى از چهره‌هاى به مراتب نزديک‌تر از آقاى روح‌الامينى به نظام، سال گذشته شکايت‌نامه‌اى را در خصوص بازداشت دو روزه‌ى فرزندش در کهريزک براى رهبرى ارسال کرد و رهبر هم آن را به بازرسى ارجاع داد و بازرسى هم به ناجا در نهايت کار به شکواييه‌اى دوباره به رهبر رسيد. جرم آن جوان تنها اين بود که تصادف کرده بود اما در جلسه‌ى دادگاه حرفى زده بود که قاضى بهخاطر لجاجت با او، دستور بازداشت دو روزه‌اش در کهريزک را داده بود؛ دستورى که حتى باعث تعجب مأموران انتظامى شد که به او مى‌گفتند: هر کارى مى‌توانى بکن تا به کهريزک نروى، وگرنه معلوم نيست سالم برگردى! آيا مسئولان دفتر رهبرى اين گردش کار دفتر بازرسى ويژه را بهخاطر نمى‌آورند و يادشان نيست که در همين دو روز چه بر سر اين جوان آمده بود؟

مکانیسم پیچیده شکنجه جنسی ( مصاحبه با یک روان‌درمانگر )

2009-09-03T21:59:00.001+02:00

شکنجه‌ی زندانی برای دستیابی به "راز" او، روشی مرسوم در بازداشت‌گاه ‌هاست. تجاوز جنسی به زندانی اما "راز"ی است که گاه، قربانی و متجاوز هر دو بر مکتوم ماندن‌اش می‌کوشند. دلیل چیست و درمان کدام است؟ گفتگو با رضا کاظم‌زاده.
رضا کاظم‌زاده، روان‌درمانگر و پژوهشگر مسائل اجتماعی از همکاران موسسه‌ای در شهر بروکسل است که به روان ‌درمانی پناهندگان و شکنجه‌شدگان می‌پردازد.

دویچه وله: رسانه‌ای شدن بحث تجاوز در بازداشتگاه‌های ایران و همدردی افکار عمومی با قربانیان تجاوز جنسی، کمکی به شکستن تابوهای فرهنگی در این موارد می‌کند؟
رضا کاظم‌زاده: مسلما. قربانی تجاوز برای صحبت کردن در باره شکنجه‌ای که به او اعمال شده، نیاز به فضای امن دارد. عمومی شدن این بحث‌، کمک می‌کند که قربانی احساس اعتماد بیشتری برای صحبت کردن پیدا کند. توجه و حساسیت افکار عمومی در عین حال، زمینه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی پیشگیری از چنین آزاری را هم فراهم می‌سازد.
خط تمایز تجاوز جنسی با سایر آزارهایی که نسبت به زندانی اعمال می‌شوند، در چیست؟
تجاوز یا آزار جنسی یکی از انواع شکنجه است. در شکنجه‌ی غیرجنسی، شلاق می‌زنند، اعدام نمایشی می‌کنند، گرسنگی می‌دهند، زندانی را تنها می‌گذارند و غیره. اما تجاوز جنسی، شکنجه‌ای است که مربوط به تابوهای فرهنگی می‌شود. با تجاوز جنسی، یکسری قراردادهای فرهنگی و اخلاقی مرسوم زیرپا گذاشته می‌شود. مکانیسم فشار تجاوز جنسی بسیار پیچیده‌تر از سایر آزارهاست و چون با تابوهای فرهنگی سر و کار دارد، به راحتی قابل بازگو کردن نیست.
چرا تجاوز جنسی، در مقایسه با شکنجه‌های دیگر، شدیدتر ارزشیابی می‌شود؟ مثلا آیا روندی که منجر به اعتراف‌گیری می‌شود، شدت کمتری دارد؟
تفاوت‌ها در هدف است. از زندانی اعتراف گرفته می‌شود تا با نمایش آن، در رابطه فرد با گروهش اختلال ایجاد کرده یا او را در میان آن گروه منزوی و بی‌مقدار کنند. اما تجاوز، با مسائل جنسی مربوط است که کاملا خصوصی است و وقتی علنی شود، ایجاد شرم می‌کند. با تابوهای فرهنگی مربوط است. بازجو مانند اعترافات، تجاوز را علنی نمی‌کند، بلکه آن را چون رازی بین خود و زندانی نگاه می‌دارد. پیچیدگی موضوع در این است که فرد قربانی، در حالت ترس و نگرانی به سر می‌برد که مبادا این راز برملا شود. از یک‌طرف احساس تحقیر و از طرف دیگر احساس گناه می‌کند و چون نمی‌خواهد در باره این وضع حرف بزند، از دیگران فاصله می‌گیرد.
به همان آغاز صحبت برمی‌گردیم. دامنه‌دار شدن بحث تجاوز، کمکی به افشای مکانیسم این فشار نیست؟ در جامعه ما بیشتر از متجاوز، تجاوز شونده است که احساس شرم و گناه می‌کند.
چرا. در بحث اعتراف مهم این است که ما از پارادایم قهرمان و ضد قهرمان بیرون بیاییم و توقع نداشته باشیم که افراد درهر شرایطی عقاید خود را به جان خود یا خانواده‌شان ترجیح دهند. این است که باید همه جا اعلام شود این حرف‌ها تحت شکنجه زده شده و اعتباری ندارد.
در مورد مسائل جنسی موضوع فرق می‌کند. صحبت کردن در باره تجاوز و یاد کردن از فرد به عنوان قربانی، کمک می‌کند که او بتواند دوباره با محیط ارتباط سالم برقرار کند و از انزوا و احساس گناه دور شود.
تفاوت عوارض شکنجه‌های غیرجنسی با آزار جنسی چیست؟
تفاوت تجاوز با شکنجه‌های دیگر اینست که شلاق خوردن و گرسنگی کشیدن و تنهایی زندانی با آزاد شدن، قطع می‌شود اما حقارت و شرم و درد ناشی از تجاوز با اتمام دوران زندان پایان نمی‌گیرد. فرد مورد تجاوز قرار گرفته، مدت‌‌ها با بدن خود و مناسبات جنسی دچار مشکل می‌شود. سردمزاجی در زنان یا ناتوانی جنسی در مردان از جمله این مشکلات هستند. مردان زندانی که به آنها تجاوز جنسی مکرر در پریودهای طولانی شده، دیگر تمایل نسبت به جنس مخالف را از دست می‌دهند و احساس می‌کنند هویت جنس‌شان دستخوش تغییر شده است.
برای درمان عوارضی که بر شمردید، چه توصیه‌ای به قربانیان می‌توان کرد؟
شیوه‌های مختلفی هست. یکی از شایع‌ترین آنها روان درمانی است. اساسا شکنجه در یک رابطه اعمال می‌شود. یعنی فرد قربانی در رابطه با انسان دیگری، جراحت‌ها و ناراحتی‌هایی را متحمل می‌شود. در نتیجه، درمان نیز باید در یک رابطه آغاز شود. مشکلی که از طریق رابطه ایجاد می‌شود، باید در خلال رابطه معالجه شود. وجود "دیگری" برای این افراد خیلی مهم است. منظور تنها روانشناس یا روانپزشک نیست، فردی از خانواده نیز می‌تواند همراهی کند.
باید به خانواده‌ها آگاهی داد. خانواده‌ها بارها از من پرسیده اند در باره شکنجه و تجاوز باید حرف زد یا نه؟ بسیاری فکر می‌کنند بهتر است سکوت کنند، در حالیکه‌ سکوت، انزوا و فراموشی و احساس تنهایی فرد قربانی را تشدید می‌کند.
قربانی را چگونه باید آماده درمان کرد؟
نباید در هر حالتی قربانی را به حرف زدن مجبور کرد. قربانی تنها در شرایطی که به طرف صحبت اعتماد کند، به زبان می‌آید. مرکزی که من در آن کار می‌کنم، علاوه بر درمان دونفره، درمان گروهی هم دارد. یعنی افراد آسیب‌دیده با یکدیگر فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی مشترکی انجام می‌دهند. مهم این است که فرد اجتماعی شود و با دنیای بیرون، رابطه دوباره پیدا کند.
آیا فراگیر شدن بحث تجاوز و آزار زندانی در ایران، موجب شده که برخی بیماران شما راحت‌‌تر در باره تجربه‌های خود صحبت کنند؟
من واکنش‌های متفاوتی دیده‌ام. برخی هستند که سال‌ها در این مورد حرف نزده‌اند و نیاز به روند طولانی برای شکستن سکوت دارند. تاثیری که من دیدم، این است که بخشی از مراجعان من دوباره ناراحت و منقلب شده‌اند، کابوس‌ها و دردهای بدنی آنها شروع شده و احساس گناه می‌کنند. کسانی هستند که می‌گویند چرا ما در ایران نیستیم که کمکی بکنیم.
بازگشت به گذشته، مشکلات زیادی برای مریض‌های من داشته، اما انرژی‌های مثبتی را هم آزاد کرده است. من کسی را داشتم که حدود ۲۰ سال با هیچکس در باره دوران زندان و آزارهایی که دیده بود، صحبت نکرده بود. رویدادهای اخیر موجب شد که او رفته رفته شروع کرد با اطرافیان خود در باره تجربه‌هایش حرف زدن و این برایش خیلی مثبت بود. عواطف و احساسات عمیقا سرکوب شده در این افراد زنده شده‌‌اند.
در بررسی این مسئله یا تشویق دیگران به صحبت، تا کجا باید پیش رفت؟ کسانی می‌گویند در تشریح خشونت‌های رایج نباید زیاد وارد جزییات شد، زیرا همین خودش ممکن است خشونت‌آفرین باشد.
این درست است که واداشتن قربانی به گفتن همه جزییات، فشار زیادی بر اوست. اما وقتی واقعیت‌ها نوشته و شرح داده شد، نگاه موشکافانه به آن در همه جنبه‌ها مهم است. من که کار درمانی می‌کنم، باید در باره درمان بنویسم، خبرنگاران باید گزارش‌ها را طرح کنند و نویسنده با قلم و تخیل خود، زندگی و ماجرایی را بازسازی ‌کند.
هدف شکنجه‌گر اینست که رازی را از درون زندانی بیرون بکشد. اما با تجاوز، همزمان راز دیگری به زندانی می‌دهد. این راز، فشار و آزاری است که به او وارد کرده ولی گفتنی نیست. هرگونه اطلاع رسانی در باره شکنجه و تجاوز، کمکی است به افشای این راز که قرار بوده تنها بین زندانی و زندانبان بماند. برملا کردن این راز خود بخود مکانیسم تجاوز و آزار جنسی را دچار اختلال می‌کند.
مصاحبه‌گر: مهیندخت مصباح
تحریریه: کیواندخت قهاری

جامعه علمی ايران نگران «پاکسازی» دانشگاه ها

2009-09-03T21:54:00.001+02:00

* خامنه ای خواستار بازبينی در رشته های تحصيلی علوم انسانی است

نيويورک تايمز زير عنوان «تصفيه دانشگاهها ترسناک است» می نويسد همزمان با آماده شدن دانشگاههای ايران برای شروع کلاس های درس در اين ماه، به گفته استادان و تحليلگران سياسی در داخل و خارج از ايران، اين نگرانی درجامعه علمی شدت گرفته است که دولت دانشکده ها، استادان و رشته های درسی را که غير اسلامی تشخيص داده شوند به اصطلاح پاکسازی خواهد کرد.
نيويورک تايمزمی نويسد نگرانی ها بدان جهت شدت گرفته است که سخنرانی های آيت الله علی خامنه ای رهبر ارشد و محمود احمدی نژاد ریيس جمهوری، همراه با اعترافات زندانيان سياسی، القاگر آن است که تحقيق در رشته ها و ايده های سکولار، دانشگاهها را به مراکزی برای تعليم و پرورش ناآرامی های سياسی پس از انتخابات مورد اختلاف رياست جمهوری مبدل ساخته است.
نيويورک تايمز می نويسد آيت الله خامنه ای در اين هفته گفت تحصيل علوم اجتماعی شکاکيت و ترديد را ترويج می کند. او، به گزارش آژانس های خبری، از مدافعان سرسخت اسلام خواست علوم انسانی را که در دانشگاههای ايران تدريس می شود، و مروج سکولاريسم است، بازبينی کنند.
نيويورک تايمزمی نويسد به گزارش ايرنا، خبرگزاری دولتی ایران، آيت الله خامنه ای روز يکشنبه در اجتماعی از دانشجويان و استادان گفت بسياری ازعلوم انسانی مبتنی بر فلسفه هایی است که مبانی آنها ماديگری و بی اعتقادی به تعاليم الهی و اسلامی است، و آموزش اين علوم موجب بی اعتقادی به تعاليم الهی و اسلامی می شود.
نيويورک تايمز می نويسد محافظه کاران در ايران، سالهاست به آموزش رشته هایی نظير فلسفه و جامعه شناسی مظنون اند. در نخستين سالهای انقلاب اسلامی رهبران کشور دانشگاهها را بستند و سعی کردند رشته های درسی را برای تطبيق با ايدئولوژی انقلابی خود تصفيه کنند. اين تلاش در غايت، زير فشار نيروهایی واقع بين تر و مشتاق مشارکت با اقتصاديات غرب، و يک جمعيت دانشگاهی گرسنه برای ايده های نوين و تماس با غرب، به شکست انجاميد. اما اين شکست هيچگاه تفاوت های ايدئولوژيک را بر طرف نساخت که اتفاق نظر در کشور را بر سر حتی يک مسير و يا يک هويت غير ممکن ساخته است. در سالهای اخير، استادانی که درکنفرانس هایی در خارج شرکت کردند، و يا در برنامه های مبادلات فرهنگی شرکت جستند، اغلب در کشور يا بد نام شدند و يا مورد ظن قرار گرفتند. بعضی ها نيز به اتهام تدارک ديدن انقلابی مخملی بازداشت شدند.

نيويورک تايمز می نويسد سخنرانی های اخير رهبران کشور گويای آن است که آنها از اين پس و بعداز ماهها تلاش بی حاصل برای خاموش ساختن بحران سياسی ناشی از انتخابات، ممکن است حاضر نباشند با هيچ گونه موردی کنار بيايند که جایی برای ابهام داشته باشد.
نيويورک تايمز نظر مارک فيتزپاتريک، يکی از کارشناسان ارشد در انستيتوی بين المللی تحقيقات استراتژيک در لندن، را نقل می کند که می گويد ايران درگير بحران مشروعيت رژيم است - بحرانی که از ناتوانی رژيم در تحقق بخشيدن به خواست های يک جمعيت رو به رشد جوان برای اصلاحات و دگرگونی مايه می گيرد. تنها کاری که اين رژيم می تواند به آن فکرکند متوقف ساختن آموزش علوم انسانی است.

كمپين كوچ سبز» واقعا" اثرگذار است!شاهدش «وحشت» كيهان!

2009-09-03T21:51:00.001+02:00

اول خبر ويژه «كيهان» سه شنبه را بخوانيد:
پادوي فراري در نقش پارتيزان!
كاتب ويژه خاتمي در زمان رياست جمهوري وي، با لحني احساسي و تحريك آميز، سران احزاب مدعي اصلاحات را به خاظر عدم تداوم آشوبگري مورد سرزنش قرار داد و از آنها خواست به «كمپين كوچ سبز» بپيوندند. بابك داد با بيان اينكه بعد از دوماه چرا خبري از سران دستگير نشده احزاب اصلاح طلب نيست تا محكم عليه اين نظام نامشروع حرف بزنند، مي نويسد:«چرا آنها نقش خود را با جديت بيشتر و در اختفاء ايفا نكنند؟ چرا هزينه هاي كوچ براي فاش گويي را نپذيرند؟ چرا از خانه دل نمي كنند و كوچ سبز را تجربه نمي كنند؟ آنها با كوچ و اختفاء در همين سرزمين، افشاگري كنند. كروبي و موسوي از جان گذشته اند، اما به تعداد بيشتري از رهبران دست از جان شسته نياز است.خوشبختانه ما الان موسوي را داريم كه يكبار غسل شهادت كرده.»
گفتني است نامبرده در حالي كه از كشور خارج شده، با همكاري سرويس هاي امنيتي بيگانه و رسانه هاي در اختيار آنها نظير «گويانيوز» و «بي بي سي» چنين القاء مي كند كه در داخل كشور متواري است و شجاعانه(!) در حال مبارزه است تا با اين ترفند، برخي عناصر ساده لوح، خام و جوگير شوند. علت رويكرد به پروژه جديد هم اين است كه عناصر ضد انقلاب به مراتب گردن كلفت تر از آقاي داد، كه وي حتي پادوي آنها هم محسوب نمي شود، به محض علني شدن اقامت در خارج، تمام خاصيت و ارزش خود را براي سرويسهاي جاسوسي آن كشورهااز دست داده و تبديل به مهره سوخته و تاريخ مصرف گذشته شده اند! بنابراين پروژه «كوچ سبز» - بخوانيد پوچ سبز!- را از طريق يك مهره ميداني سرخورده به اجرا گذاشته اند و گاه از طريق انتشار مقاله اي از وي در گويا نيوز و گاه مصاحبه تلفني بي بي سي با وي از مخفي گاه(!!) چنين القاء مي كنند كه وي هنوز در ايران است.
ذكر اين نكته هم به جاست كه گروهك هاي ضدانقلاب، پس از دست به اسلحه شدن و برپايي انفجارهاي وحشيانه و عمليات تروريستي، به اختفاء در خانه هاي تيمي و سپس فرار به خارج از كشور روي آورده اند.
(توضيح براي جوانها: پادو به معني شاگرد و پارتيزان به معناي چريك و مبارز مخفي است)
***
خبر ويژه(!) كيهان، چند نكته دارد كه براي ادامه حركتهاي مؤثر جنبش سبز بسيار اهميت دارند.
اين خبر «فقط يك ساعت!» بعد از انتشار مقاله ام «كمپين كوچ سبز سران احزاب» در گويا نيوز و وبلاگم، با عجله و عصبانيت نوشته شده و در روزنامه سه شنبه كيهان منتشر شده است! يادداشت من «غروب دوشنبه» منتشر شده و مي دانيد روزنامه هاي صبح مثل كيهان، نهايتا" تا ساعت 8 يا 9 شب به چاپخانه مي روند! پس بين مطالعه آن مطلب و نوشتن خبري ويژه و كذب براي «خنثي كردن» اينگونه كوچهاي سبز، كمتر از يك ساعت انجام شده و چنان با تعجيل و عصبيت كه حتي مصاحبه هايم با صداي آمريكا را اشتباها" مصاحبه هاي تلفني با بي بي سي در آن درج كرده، گوياي چيست؟ انتشار خبر دروغ «خروج بابك داد از ايران» مي تواند تصميمي از قبل باشد تا بدين ترتيب از ميزان «اثرگذاري» اين كوچ و اختفاء و نوشتن ها و گفتن هايم در اين هفتاد و چند روز بكاهد و آبروي مأموران امنيتي را بازخريد كند! اما مونتاژ عجولانه آن خبر با تمسخر طرح «كمپين عمومي كوچ سبز سران احزاب» نشان دهنده عمق وحشتي است كه از آن طرح بر جان ستاد كودتا و نام افتاده است. مطلب «پادوي فراري در تقش پارتيزان» نشان عمق اثرگذاري و روحيه بخشي «مبارزه» كسي است كه تازه يك «پادوي ناقابل» است كه با «يك قلم ناقابل»، توانسته آنچنان تأثيرگذار و روحيه بخش باشد كه از رتبه تحقيرآميز «پادويي»، به رتبه يك «پارتيزان!» ارتقاء منزلت و اهميت پيدا كند كه كيهان را به تآثيرگذاري نوشته هايش روي «عناصري ساده لوح» يعني مردم وادار به اعتراف نمايد و از «خام و جوگير شدن» مردم به وحشت بيفتد! كيهان كه روزنامه «ارگان ستاد كودتاچيان» است و مستقيما" زير نظر رهبري چاپ مي شود، سعي كرده با تحقير اين «پادو» و جعل خبر خروجش از كشور، از «تأثير» كلام او بر مردمي كه ممكن است «جوگير و خام!» شوند، جلوگيري نمايد و پيشاپيش از آغاز حركت جمعي «پارتيزان هاي ديگر» جلوگيري كند. حركت جمعي و كمپيني كه ممكن است خيلي از اعضاي آن، مثل بابك داد يك «پادو» و «پارتيزان» ساده نباشند، بلكه گروهي «عناصر گردن كلفت تر از آقاي داد» و هر كدامشان يك «ژنرال» باشند و تأثير كارشان «صدبرابر» تأثير كار اين «پارتيزان» باشد.
كيهان تلاش خامي كرده با «انكار» حضور و اختفاء من و خانواده ام در ايران، كه در غصب نيروهاي امنيتي آنهاست، به زعم خود اينگونه حركتها و تأثيراتشان را خنثي نمايد. يعني هر كس به اين كمپين پيوست، كيهان اعلام كند او از ايران خارج شده تا مثلا" تأثير كلام و روحيه بخشي سخنان و طرحهايش را بي اثر كند. در صورتي كه مردم ما به سخن فرد توجه مي كنند نه جايي كه هست، هرچند حضور در اين سرزمين، «تحقير» قدرت امنيتي نظام است و باعث تقويت روحيه مردمي مي شود كه گاهي اسير «خبر سازيهاي دروغين» ستاد كودتاچيان مي شوند و ترس مانع مي شود مسئوليتهاي مدني خود براي سرنگوني اين نظام كودتايي را انجام بدهند.
خبر ويژه كيهان نشان از عجز و بي نتيجه بودن دوندگي ها و تلاشهاي مأموران امنيتي براي دستگيري من است وگرنه به كسي كه از كشور خارج شده باشد، عنوان «پارتيزان فراري» نمي دهند! همكاران آدمخوار آقاي شريعتمداري بعد از تصرف منزل ما، و به رغم دهها لطايف الحيل و خدعه و تله گذاري، بارها تا چند قدمي دستگيري ام آمده اند، ولي لطف خداوند و كمي وقت شناسي و هوشياري و «اصل دل كندن»، باعث شده مأموران بي لياقتشان وقتي برسند كه ما رفته ايم و دست از پا درازتر برگردند. دهها مدل خدعه با ايميل و كامنتها به كار بستند تا با ترفندهاي مختلف، از من جوابي يا ردي يا نشاني بگيرند و پيدايم كنند. آنها هفتاد و چند روز است به معناي مطلق كلمه «تحقير» شده اند و تحقير دستگاه عريض و طويل اطلاعاتي و امنيتي كودتاچيان و نظام، بايد هم باعث عصبانيت و خشم كيهان شود و مرا با الفاظي مثل «كاتب خاتمي» يا «پادو» مثلا" تحقير كند. يا طبق معمول مرا به سرويسهاي بيگانه نسبت بدهند و يا بودنم را در داخل ايران «انكار» كنند. راستش اگر لطفهاي بي نهايت الهي نبود، باورش ساده نبود. مگر مي شود كسي در اين كشور كه تعداد نيروهاي امنيتي و بسيجي و پليس هايش، دو برابر جمعيت هفتاد ميليوني(!) است، و فقر باعث شده خيلي را به خبرچيني و آدم فروشي مجبور كنند، كسي بتواند با خانواده اش از اين شهر به آن شهر برود و گير هم نيفتد؟ تقريبا" محال است! براي اين مي گويم تقريبا" ، چون اين محال، فعلا" هفتاد و چند روز است دارد اتفاق مي افتد (و ان يكاد الذين كفروا ليز لقونك بابصارهم لما سمعوالذكر و يقولون انه لمجنون و ما هو الا ذكر للعالمين)!
اثبات اينكه من كار آساني نيست و من تلاشي براي اثبات اين واقعيت در ايران هستم نمي كنم به خطراتش نمي ارزد و «خار چشم» مأموران امنيتي و مقامات نظام هستم. آنها بايد ادعايشان را اثبات كنند! بالاخره در صورت خروج از كشور، بايد يك جايي در اين دنيا باشم! شما كه «شهرام جزايري» را بعد از فرار در مخفيگاهش در شارجه و دوبي يافتيد و با هواپيماي اختصاصي او را آورديد، عاجز و درمانده شده ايد بگوئيد اگر بابك داد از ايران رفته، پس كجاست؟ اين «انكار حضور من در ايران» پاسخ عاجزانه ستاد كودتا به هفتاد روز تحقير و «انكار توان امنيتي» آنها آن هم توسط يك «پادو» است! من درد دوستان كيهاني را مي فهمم و راستش به آنها حق مي دهم چنين عصباني باشند. اينكه يك «پادو» و يك «كاتب» آن قدر مورد لطف خدا و مردم است و «صد قافله دل همره اوست» و خدا حافظ اوست و با اين بودنش در كشوري كه شما ادعا داريد تحت كنترلتان است، باعث «تحقير و انكار» توان امنيتي نظام اسلامي شده، انصافا" خيلي براي مقامات نظام «سوزناك» است.
كيهان لطف بزرگي كرده و به طور غير مستقيم اعتراف كرده وقتي يك «پادو» مي تواند با تحقير دستگاه امنيتي نظام و نوشتن در همين سرزمين، تبديل به يك «پارتيزان» بشود، پس ببينيد اگر آدمهاي بزرگتر از يك «پادو»، كساني مثل سران احزاب يا چهره هاي مشهورتر از بابك داد، چنين كاري كنند و با «كوچ سبز در وطن» و رفتن به محلي امن و مخفي شدن، به فاش گويي و روشنگري و ارائه راههاي مبارزه و هدايت حركتهاي نافرماني مدني روي بياورند، نظام نامشروع اسلامي شان دچار چه بدبختي بزرگي مي شود؟! ستاد كودتا كه آقاي شريعتمداري عضو فعال آن است ،از طرح «ايجاد كمپين كوچ سبز» چنان به هول و هراس افتاده اند كه كمتر از «دو ساعت بعد» از انتشار مطلبم در گويانيوز و وبلاگم، «خبر ويژه اي» را چنين عجولانه تنظيم كردند تا در روزنامه ديروز «كيهان» منتشر كنند. پيداست تأثير اين «حضور» در ميان مردم و ايجاد روحيه مضاعف در آنها، بدجوري ستاد كودتا را به وحشت انداخته و از «خام و جوگير شدن» مردم ترسيده اند.
«دستپاچگي» كيهان و وحشت ستاد كودتا از شروع و همه گير شدن اين «كمپين تأثيرگذار» چنان است كه براي نوشتن اين مطلب عجولانه، دچار چند خطاي فاحش شده اند. علاوه بر متن ناشيانه خبر، از مصاحبه هاي تلفني بابك داد با «بي بي سي» نوشته. همين تكه خبر، يك اشتباه فاحش دارد و يك اعتراف بزرگ! من از بدو تأسيس شبكه فارسي بي بي سي تا امروز، با اين شبكه هيچگونه مصاحبه اي نداشته ام و احتمالا" منظور كيهان وحشتزده، مصاحبه روتين و هفتگي جمعه شبهايم با برنامه «تفسير خبر» صداي آمريكاست كه حدودا" از چندماه قبل از انتخابات انجام مي شود. بعد از كودتا و شروع «كوچ سبزمان»، ناچار شدم به مخاطبان اعلام كنم اگر مي بينيد زير تصويرم در صداي آمريكا نوشته اند «بابك داد از ايران» بدانيد بودنم در ايران و مصاحبه كردنم، ناشي از صبوري و سعه صدر مسئولان اين نظام كودتاچي و خونريز نيست.اين نظام تحمل هيچ صداي منتقد و مخالفي را ندارد. و به بينندگان گفتم من بعد از كودتاي 23 خرداد به همراه خانواده ام، ترك ديار و كاشانه و خانه كرديم و حالا در خفا به نوشتن و مصاحبه مي پردازم تا از حقانيت ملت و رأي دزديده شده آنها دفاع و به سهم خود از اين كودتاي سياه افشاگري كنم. سئوال بزرگ بسياري از مخاطبان اين بود كه آقاي عيسي سحرخيز و بابك داد را كه بعد از كودتا، مصاحبه هاي آتشيني با بي بي سي و صداي آمريكا مي كنند، چرا تا حالا دستگير نشده اند؟! بعد از دو هفته خبررساني در اختفاء، عيسي سحرخيز را با خدعه و «گروگان» گرفتن خانواده اش، دستگير كردند و من هم كه با خانواده به كوچ رفتيم، با تمامي اعضاي خانواده مادريم قطع ارتباط كامل كردم و فقط در مقطعي كه از بستري شدن برادرم سيف الله مطلع شدم، قصد عيادتش را داشتم كه به توصيه خانواده، نه به عيادتش در بيمارستان رفتم و نه در مراسم تشييع و ترحيمش حاضر شدم. بسيار سخت بود اما براي هدفي بزرگتر، ادامه اين روحيه بخشي كه حالا كيهان را به اين عصبانيت انداخته، باز هم «دل كندم» و به وداع برادر نرفتم. بعد از چند نفر شنيدم مأموران امنيتي، خيلي «تابلو» در آن تشيع و ترحيم ها حضور داشته اند! اشتباه نكنيد، مقصور «اهميت شخص بابك داد» نيست. «پادوها» في نفسه و در حالت عادي، ارزشي براي اين همه خدعه و برنامه ريزي براي دستگيري ندارند. من هم كسي نيستم كه در حالت عادي ارزش اينهمه تعقيب و گريز داشته باشم. مهم «روشي» است كه انتخاب كرده ام و «اثرش» بر روحيه بخشي به مردم، چنان بوده كه مقامات امنيتي و كيهانيان را به وحشت انداخته است. نظام مي خواهد با سياست «النصر بالرعب / پيروزي با وحشت آفريني» كودتا را پيش ببرد و بر مخالفان چيره شود. انصافا" در ايجاد وحشت در روزهاي اول كودتا، موفق بود و با كثيف ترين جنايتها خوي وحشي و گرگ صفت خود را آشكار كرد تا مردم را خانه نشين كند.
حالا در ميان اين قائله، يك كسي به نام بابك داد پيدا شده كه به قول كيهان يك پادوي بي ارزش! است و از ديدگاه خودم، حتي كمتر، يك حشره ام كه اگر تقدير الهي بر اين باشد، در دماغ نمرود و فرعون خواهد رفت و باعث شكستن بت زمان مي شود! اين آدم با «دل كندن» از همه چيزش و با ترك منزل و خانه بدوشي و اختفاء و نوشتن و گفتن در داخل همين سرزمين و افشاگري و ارائه برنامه هاي براندازانه و نافرماني هاي مدني، همه هيمنه امنيتي نظام زير سئوال برده و به سخره گرفته و بدين ترتيب، «ترس» عده زيادي از مردم از قدرت امنيتي و اطلاعاتي نظام ريخته است! كودتاچيان مي ترسند اين روش كوچ سبز، «فراگير» و تبديل به يك «سنت مبارزه» شود. اعتراف به وحشت كيهان و ستاد كودتاچيان را از همين كوچ سبز و ميزان تأثيرش را مي بينيد؟ آنها نگران «جوگير شدن برخي عناصر» يعني مردم و دانشجويان هستند كه تا چند روز ديگر، با «مهر» از راه مي رسند و كابوس شبانه مقامات نظام شده اند! آنها به خوبي مي دانند با اين روش، سلاح اصلي آنها، يعني «ايجاد ترس در مردم» از بين مي رود و خيزش هاي عمومي مردم بدون ترس شكل خواهد گرفت. براي همين «هزينه بالايي» براي دستگيري و خفه كردن صداي بابك داد متحمل شده اند و مي خواهند به هر شيوه اي، نگذارند اين روش مبارزه پارتيزاني مدني «همه گير» شود. اما انشاءلله با پيوستن چهره هاي مشهور و مؤثر به اين كوچ سبز در وطن، باور كنيد اين نظام كودتايي بدترين ضربه ها را خواهد خورد و فرو مي پاشد. دوستان حزبي دستگير نشده، كه تأثيراتشان از يك «پارتيزان» بيشتر است، با پيوستن به اين كمپين و كوچ سبز، قطعا" به «ژنرال هاي» اين حركت سبز پارتيزاني و مخفي عليه نظام جور و ستم تبديل مي شوند. خبر شتابزده كيهان، اين «نقطه ضعف بزرگ» و وحشت شديدشان از اين شيوه مؤثر را آشكار ساخت..
ترديد نكنيد كمپين كوچ سبز «كليد» براندازي مدني نظام است. اين را روزنامه «كيهان» اثبات كرد و از اين بابت از كيهان و ناشي گري اش صميمانه سپاسگزاري مي كنم. كيهان با اين واكنش عصبي و عجولانه، نشان داد از تأثير شگرف اين حركت خبر دارند و براي همين، چنين به وحشت افتاده اند.
در بخش ديگري از اين خبر ويژه كيهان آمده است:« علت رويكرد به پروژه جديد هم اين است كه عناصر ضد انقلاب به مراتب گردن كلفت تر از آقاي داد، به محض علني شدن اقامت در خارج، تمام خاصيت و ارزش خود را ...»
در لابلاي خبر ويژه كيهان، «تأثير» و روحيه بخشي «كوچ سبز در وطن» جا به جا ثابت شده است و در اين فراز(!)، طرح فراخوان ساده يك «پادو» مثل مرا، به «رويكرد به يك پروژه جديد!» ارتقاء درجه داده است! اين اذعان كودتاچيان به يكي از مهمترين خاصيتهاي «جنبش سبز» است كه در آن، همه يك پياده نظام، يك رهبر و يك رسانه اند. فراموش نكنيد «كيهان» رسانه اصلي رهبر و نظام و كودتاچيان، چنين اعترافي كرده كه در جنبش سبز حتي يك «پادو» مي تواند در عين حال، يك «پارتيزان» باشد و به محض درانداختن يك طرح مؤثر براي نافرماني مدني و مقابله با كودتاچيان، از طرف كيهان و ستاد كودتا از پادويي به پارتيزاني و «صاحب رويكرد و پروژه!» معرفي مي شود!
با اين اعتراف ناشيانه «كيهان» پذيرفته كه جنبش سبز «هزاران رهبر بالقوه» دارد كه باعث وحشت كودتاچيان هستند و اگر چند نفرشان با «كوچ سبز» و رفتن به يك جاي امن در داخل كشور، دست به نوشتن بزنند و برنامه هاي نافرماني مدني ارائه بدهند، روحيه مردم و دانشجويان را «صدچندان» مي كنند، «سلاح ايجاد رعب» را از كودتاچيان مي گيرند و هر كدام از ما «پارتيزانها» چنان وحشتي در دل كودتاچيان مي اندازيم كه ناخودآگاه و از فرط دستپاچگي، به تأثير فوق العاده كارمان اقرار مي كنند و حتي به مخالفان خود «ارتقاء درجه» مي دهند!
چرا كيهان اعتراف كرده رسانه هاي بيگانه در مقاله يا مصاحبه تلفني با اين «مهره مياني سرخورده القاء مي كنند كه هنوز در داخل ايران است»؟ كيهان معترف است براي ريختن ترس مردم، اين «بودن در كشور و مبارزه مخفي» حتي از عناصر ضدانقلاب گردن كلفت تر هم «مؤثرتر» است. من البته اصرار دارم اعلام كنم بسياري از رهبران جنبش سبز در خارج كشور هستند و شرافتمندانه به سرنوشت وطن و ملت خود پايبند هستند و فوق العاده عالي به مردم داخل كمك مي كنند و مردم هرگز «به محض خروج از ايران، آنها را بي خاصيت و بي ارزش» نمي انگارند. كيهان به اشتباه گمان مي كند مردم سخنان شخصيتهاي مهاجر و خارج رفته را نمي پذيرند اما اين انتقام كيهان از تأثيرات شخصيتهاي باانگيزه اي است كه در خارج از كشور، سرسختانه به فعاليتهاي سبز خود در ميان ملتها و دولتها و مجامع بين المللي ادامه مي دهند و تاكنون تأثيرات شگرفي در تداوم پيروزيهاي جنبش داشته و دارند. ناراحتي روزنامه كيهان از «القاي حضور اين مهره سرخورده و مياني در داخل كشور» اذعان كودتاچيان به اين واقعيت است كه «كمپين كوچ سبز در وطن» باعث ريخته شدن ترس مردم از نيروهاي امنيتي و «افزايش روحيه نافرماني مدني» سرعت و قدرت بيشتري مي دهد و اي بسا به خيزش هاي دانشجويي و مردمي بيانجامد. براي همين سعي كرده كوچ سبز را با طنز لوس (پوچ سبز!) تمسخر كند و «منافقانه» اين اختفاء و نوشتن و مخالفت مدني را به چيزهايي تشبيه كند كه مرغ پخته را هم به خنده مي اندازد. آنجا كه نوشته: «ذكر اين نكته هم به جاست كه گروهك هاي ضدانقلاب، پس از دست به اسلحه شدن و برپايي انفجارهاي وحشيانه و عمليات تروريستي، به اختفاء در خانه هاي تيمي و سپس فرار به خارج از كشور روي آورده اند.» خبر بد براي كيهان اينكه مردم تصميم دارند بدون خونريزي، بناي نظام فاسد شما را با روشهايي مدني از ريشه بركنند و در اين مسير، چنان خواهند كرد كه تاريخ به صلابت و اتحاد و مدنيت اين ملت بافرهنگ گواهي دهد.شايد جبران وحشي گريهاي كثيف شمايي باشد كه متأسفانه به دليل شناسنامه ايراني تان، چهره ايرانيان را تا حدودي لكه دار ساخت.
ما «اسلحه اي» به نام قلم و سرمايه اي به نام حقانيت و دعاي خير مردم را داريم كه عمق اثرشان بسيار بيش از «دست به اسلحه شدن» است. اختفاء ما موقتي است و قصد داريم شما را از سرزمين مادريمان فراري بدهيم. ما جائي نمي رويم. بعد از فراري دادن شما، مي مانيم و «خانه» را آب و جارو مي كنيم و «آغوش ايران» را براي بازگشتن «همه فرزندان ايران»، از هر طيف سياسي و فكري و اعتقادي كه هستند، باز مي كنيم. خبر بدتر براي كيهان اينكه ظرف ديروز و امروز، چند نفر از شخصيتهاي مؤثر برايم ايميل فرستاده اند كه به «كمپين كوچ سبز در وطن» مي پيوندند و دارند مدان سفرشان را مي بندند. به زودي صداي انقلاب سبز ما، آنچنان در داخل كشور متكثر خواهد شد كه رهبرتان، به زبان بيايد و بگويد:«صداي انقلابتان را شنيدم!» به ايشان پيغام بدهيد ديگر خيلي دير شده است. چاپيدن و جنايت و ستم كافي است. بايد تشريف ببرند.
پي نوشت: اين يادداشت جوابيه به كيهان نبود. خبر ويژه كيهان باعث شد براي طرح «كمپين كوچ سبز» دلايل فراواني از لابلاي اين خبر بيابم كه براي توضيح دادن آن دلايل و تأكيد بر موفقيت آميز بودن اين كمپين، دست به نوشتن اين مطلب زدم.وگرنه به جز تشكر از كيهان بدليل تأييد ناخودآگاه و اعتراف ناخواسته اش نسبته به موفقيت اين كمپين، دليلي براي پاسخگويي به هتاكي هاي اين رسانه كودتاچي و منحرف نمي بينم.
گر بدي گفت حسودي و رفيقي رنجيد؛
گو تو خوش باش كه ما گوش به احمق نكنيم!

مجمع روحانيون مبارز از قوه قضاييه خواست فرمانده سپاه را تحت پيگرد قضايی قرار دهد

2009-09-03T21:48:00.001+02:00

در پی ِ گفته های ِ فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مبنی بر تلاش اصلاح طلبان برای تضعيف يا حذف رهبر جمهوری اسلامی، مجمع روحانيون مبارز سخنان وی را «تهمت» و خلاف شرع و قانون خوانده و خواستار پيگرد حقوقی او توسط قوه قضاييه شده است.
محمد علی جعفری، فرمانده سپاه، با استناد به برخی مدارک که از آن به عنوان «اعترافات منتشر نشده ی ِ» سران اطلاح طلب ياد کرد، گفته بود سردمداران وابسته به جريان اصلاح طلب که پس از انتخابات رياست جمهوری دستگير شده اند، در پی «تضعيف ولی فقيه» بوده اند.
مجمع روحانيون مبارز در بيانيه ای که چهارشنبه (ديروز) منتشر کرد، فرمانده سپاه را به گفتن «دروغی بزرگ» در مورد محمد خاتمی، رئيس جمهور سابق ايران و از اعضای مجمع و همچنين موسوی خوئينی ها، از ديگر چهره های ارشد اصلاح طلب، متهم کرده است.
مجمع روحانيون مبارز همچنين از مدعی العموم خواسته عکس العمل مناسبی به اين «اتهام و دروغ پردازی» نشان دهد که درخواستی غيرمستقيم برای تعقيب قانونی فرمانده سپاه پاسداران است.

این هایی که مرتکب این همه جنایت شده اند!

2009-09-03T21:45:00.001+02:00

علی شکوری راد

مقام معظم رهبری تأکید کرده اند که از همان ابتدا دستور داده اند به جنایتهایی که در حوادث بعد از انتخابات بخصوص در کوی دانشگاه تهران و بازداشتگاه کهریزک رخ داده است رسیدگی و عاملان آنها بدون در نظر گرفتن مقام و موقعیت سازمانیشان مجازات شوند.
این حساسیت و دستور خوشحال کننده است اما ذهن نقاد مرا امیدوار نمی سازد که اتفاق خاصی بیافتد. یعنی یک رسیدگی عادلانه صورت بگیرد و حقیقتاً آنان که جنایت کرده اند مجازات شوند. شاید در مورد شکنجه گر و قاتل شهید محسن روح الامینی این اتفاق بیافتد و بر اثر پیگیری پدر و مادر صاحب نفوذ شهید، قاتل پیدا، شاید معرفی و پس ازمحاکمه در دادگاه به قصاص محکوم شود. آنگاه پدر و مادر شهید بزرگوارانه از قصاص او بگذرند تا همه چیز ختم به خیر شود.
مردمی که یک بار پس از افشای قتل های زنجیره ای کاملاً امیدوار شده بودند که به آن جنایتها، که همۀ مقامات وقت و بخصوص رهبری بر فجیع بودن آن تأکید کرده بودند، رسیدگی و عاملان آنها مجازات شوند وبعد، نه تنها امیدشان نا امید شد بلکه در روند رسیدگی به آن جنایت ها، فجایع و جنایتهای بدتری را مشاهده کردند، اکنون یاد گرفته اند که دیگر بیهوده بخود امید ندهند تا بعد بخواهند سرخورده شوند. بنابراین با "دستور رسیدگی" قدری نا باورانه مواجه شده و خوشحالی را گذاشته اند برای وقتی که این دستور اجرا بشود و اینکه چگونه اجرا بشود.
این یک بعد ماجراست اما بنظر من بعد مهم تر این است که چرا این جنایتها اتفاق افتاد و چرا از وقوع آنها جلوگیری نشد. بارها صدا و سیما خبر و یا فیلم برخوردهای خشن پلیس و یا مأمورا ن کشورهای دیگر را با مردم خود یا ملت های دیگر پخش نموده و آن را حمل بر وحشی گری و قانون گریزی نه فقط آن پلیس یا مأمور بلکه نشانی از وجود جرم و جنایت سیستماتیک در سازمان پلیس و حتی دولت مطبوعۀ او کرده است که البته پر بیراه نبوده است. اگر یک پلیس سفید پوست در امریکا یک شهروند سیاه پوست را خارج از عرف پلیس امریکا مورد ضرب و جرح قرار دهد معنای طبیعی آن این است که در سازمان پلیس امریکا دقت لازم برای جلوگیری از بکار گرفتن افرادی که ممکن است دارای انگیزه نژاد پرستانه باشند وجود نداشته است و اگر این مورد اکنون توسط یک خبرنگار فاش شده است حتما موارد بسیار دیگری هم بوده که صدایش در نیامده است. اگر سربازان امریکایی در زندان ابوغریب عراق زندانیان را شکنجه کرده اند، آن سربازان از نظر ملت عراق و جهانیان، تنها متهمان این جنایت نیستند و بدون تردید مسئولیت آن اقدام نه تنها با فرمانده نظامیان امریکا در عراق، بلکه با دولت امریکاست بخصوص اینکه اگر چنین جنایتی تکرار بشود.
فاجعۀ کوی دانشگاه تهران یک بار در سال 78 اتفاق افتاد. عده ای لباس شخصی با حمایت نیروی انتظامی شبانه به خوابگاه ریختند و بطور وحشیانه ای دانشجویان را در اتاقهایی که در آن آرمیده بودند مورد ضرب و جرح قرار داده و با خود برده و در یک بازداشتگاهی تحت اشراف نیروی انتظامی زندانی کردند. مقام معظم رهبری سه روز بعد، این اقدام را وحشیانه و جنایت خواندند. با فشارشورای امنیت کشور و رئیس جمهور وقت فرمانده نیروی انتظامی تهران برکنار شد. دستگاه قضایی کسی را در آن جنایت مجرم نشناخت ولی در عوض کسانی را که از حقوق دانشجویان دفاع کرده بودند محاکمه کرد. اکنون همان فاجعه و جنایت با ابعادی وسیع تر اتفاق افتاده است و رهبری نیز آن را جرم و جنایت نامیده و مانند بار قبل دستور رسیدگی داده اند. البته صدای فجایع در تهران زود در می آید و خبری می شود و الا فاجعۀ دانشگاه تبریز در سال 78 وفاجعه های دانشگاه اصفهان و شیراز در سال جاری کوچکتر از آنچه در تهران اتفاق افتاده، نبوده است. گیریم این بار رسیدگی قضایی، بهتر از دفعۀ قبل باشد و حقیقتاً عاملان اصلی ضرب و جرح و قتل مردم در کوی دانشگاه و بازداشتگاه کهریزک مجازات شوند، سوال این است که چرا این مقدار جرم و جنایت توسط نیروهایی که باید حافظ جان و مال و ناموس مردم باشند امکان پذیر و تکرار شده است. پس از انتخابات، اعمال خشونت فاجعه آمیز توسط نیروهای مخصوص ولباس شخصی های همراه آنان علیه مردمی که تجمع و یا اعتراض مسالمت آمیز انجام می دادند چندان رخ داده و فیلم های آنها در فضای اینترنت و تلویزیونهای ماهواره ای نمایش داده شده اند که مجالی برای طفره رفتن، توجیه و سلب مسئولیت باقی نمی گذارد.
ما به کسی باتوم، اسلحه و اختیار داده ایم و او را بر جان و مال و ناموس مردم مسلط ساخته ایم که قانون نمی شناسد، مردم را دشمن می بیند و در خیابان باطومش را بی محابا بر سر زن و مرد و پیر و جوان فرود می آورد، از بام پایگاه و مسجد پی در پی بداخل جمعیت بی سلاح تیراندازی می کند و اندیشۀ جان انسانها ندارد. در خیابانی خلوت قلب پسری جوان را که تازه از خانه بیرون آمده است نشانه میگیرد و شلیک می کند، جوانی را که بر روی بام خانه اش الله اکبر میگوید به خون می نشاند و جوان معترض بی سلاح را با هدف گیری دقیق به قتل می رساند. کسانی را بر مردم مسلط کرده ایم که به آنها آموزشی نداده ایم که در هنگام تسلط بر مردم طاغوت نشوند و مسئولیت اختیارشان را بشناسند. فرصت داده ایم تا هر که را خواستند، به هر نحو بازداشت کنند، به هر کجا ببرند، هر طور نگه دارند و با آنان هر کار بخواهند بکنند. چشم بسته ایم تا خیل جان باختگان و مجروحان را نبینیم و رنج بی حساب خانواده هایی که از حال و روز عزیزان و فرزندان خود بی خبرند را حس نکنیم. با خود گفته ایم ما که خود ندیده ایم، ماهواره هم که نداریم. به اینترنت هم که اعتماد نمی کنیم. حتماً واقعیت همان است که صدا و سیمای جمهوری اسلامی نمایش می دهد و دستگاههای رسمی گزارش می کنند. تکلیف ما بر این اساس تعریف می شود و اگر غیر از این باشد عندالله معذوریم. اگر هم گاهی آشنایی خبر موثقی بما رسانده است متأثر شده ایم و بر پیشانی خود زده ایم اما آن را یک استثنا و ناشی از خطای فردی قلمداد کرده ایم.
فارغ از بحث وقوع تخلف و تقلب گسترده در انتخابات و بی تدبیری های سیاسی در مهار اعتراضات مردمی به نتایج اعلام شده، بی کفایتی نیروی انتظامی و قرارگاه ثارالله در مأموریت کنترل اعتراضات خیابانی و حفظ امنیت شهر حتی از زاویه نگاه حاکمیت موجود، کاملاً محرز است. آنها هزینۀ بزرگی روی دست نظام گذاشته اند که بسادگی جبران نخواهد شد.
کوتاهی و انحراف در تعریف مأموریت، گزینش وتربیت نیرو، و نظارت بر عملکرد نهادهای حافظ نظم و خطا در نصب فرماندهان، چشمگیر بوده است که چنین فجایعی اتفاق افتاده و یا تکرار شده است. دلسوزان جامعه در گذشته در این مورد همواره هشدار داده اند اما مورد توجه قرار نگرفته است. اکنون اگر حتی بحث سیاسی عدم پذیرش نتیجه انتخابات و نا مشروع بودن دولت برآمده از آن، با تنفیذ، تحلیف و معرفی دولت فروکش کند، خون بر زمین ریختۀ بی گناهان، تن رنجور مجروحان و مصدومان، و آه غم آسیب دیدگان و مظلومان اجازه نخواهد داد ظلمی که در انتخابات و پس از آن بر مردم رفت فراموش شود و به زعم حاکمان اوضاع عادی بشود.
اینجانب به سهم خود در یادداشت "از سردار نظری تا سردار رادان" ، که قریب دو سال پیش و در ابتدای راه اندازی وبلاگم نوشته و منتشر کردم، در این موارد هشدار داده بودم که بخشی از آن را به عنوان نمونه در اینجا می آورم:
" سردار رادان را از نزدیک ندیده ام اما گفتگوی فرزاد حسنی با او را در برنامه کوله پشتی دیدم. بنظر می آید او هم مانند فرهاد نظری پر شور وبا انگیزه است و اعتقادی کار می کند و این نوع کار را بر کار قانونی ترجیح می دهد. از عملکرد او در مدت مسئولیتش می توان فهمید که او مفاهیم امنیت و نظم را بسیار وسیع گرفته و خود را متولی همه چیز کرده است. اکنون بر اساس ارائه مفهومی گسترده از امنیت اجتماعی، حجم بزرگی از کار تعریف شده است که هیچ نسبتی با توان و استعدا د مادی و معنوی سازمان موجود پلیس ندارد. نتیجه طبیعی این وضعیت ناکارآمدی پلیس در انجام وظایف حیاتی آن خواهد بود . و مهمتر آنکه در صورت بروز یک بحران کوچک، بخاطر وجود تلقی نادرست از وظیفه پلیس، این استعداد وجود دارد که همچون 18 تیر، فرماندهی پلیس دچار هیجان سیاسی یا ایدئولوژیک شده و بجای فرو نشاندن آتش بحران، خود در آن بدمد و دامنه اش را گسترش بدهد. در این حال او نیز خواهد سوخت اما مسئو لیت برعهدۀ کسانی خواهد بود که این هشدارها را جدی نمی گیرند."

ايران / سياسی بشیریه: منتظری با رهبری جنبش سبز می تواند نقش مهمی در بسیج مردم ایفا کند

2009-09-03T21:42:00.001+02:00

آقاى بشيريه در دوران تدريس ۲۴ ساله خود در دانشگاه تهران بيش از ۱۵ كتاب و دهها مقاله نوشته است و شاگردان زيادى را تربيت كرده است.

۱۳۸۸/۰۶/۱۱

شماره اخير مجله اينترنتى «Logos» مصاحبه مفصلى با حسين بشيريه، استاد سابق دانشگاه تهران و از متفكران مهم علوم سياسى در ايران، درباره تحليل نا آرامى ها و جنبش اعتراضى ماه هاى اخير در ايران انجام داده است.
آقاى بشيريه در دوران تدريس ۲۴ ساله خود در دانشگاه تهران بيش از ۱۵ كتاب و دهها مقاله نوشته است و شاگردان زيادى را تربيت كرده است. وى يكسال پس از اينكه محمود احمدى نژاد اعلام كرد چرا بايد استادان ليبرال در دانشگاه هاى ايران تدريس كنند، در تابستان سال ۱۳۸۶ توسط كميته انضباطى دانشگاه تهران اخراج شد.
حسين بشيريه كه هم اكنون در دانشکده علوم سياسى دانشگاه سيراكيوز آمريكا مشغول تدريس است در پاسخ به سئوالات مصاحبه گر، تحليل هاى خود را از مختصات جنبش سبز، دلايل و زمينه هاى بروز آن، ميزان ثبات و آينده حكومت اسلامى و مختصات رهبرى جنبش اعتراضى و آينده آن ارائه مى دهد.
فشرده اى از رئوس و مضامين اصلى اين مصاحبه را در زير مى خوانيد.
از نظر شما، مختصات حوادث و جنبش اعتراضى ايران چيست؟
حسين بشيريه: رويدادهاى پس از انتخابات زمينه ساز يك موقعيت انقلابى بالقوه در رويارويى با حكومتى شد كه درگير بحران هاى متعددى است. اين حوادث پيش از همه بحران در يكپارچگى و انسجام درونى رژيم را به نمايش گذاشت. رژيم هاى خودكامه با ويژگى تئوكراتيك انتخابى در ذات خود بحران هاى متعددى را پرورش مى دهند، مثل بحران در انسجام درونى، بحران در مشروعيت ايدئولوژيك، ناكارآمدى در هدايت امور و استفاده از قوه قهریه.

جمهورى اسلامى مدتها است كه با معضل يا بحران مشروعيت دست و پنجه نرم مى كند. رشد تفسير جمهورى خواهانه از اسلام سياسى، ذات متناقض قانون اساسى ايران، افزايش تمايز بين عملكرد و آرمان هاى ظاهرى رژيم و فاصله گرفتن بيشتر افكار عمومى از ايدئولوژى مسلط از عوامل تعميق بحران مشروعيت بوده اند.

شکل گيری موقعيت انقلابی نيازمند وجود هشت عامل است: چهار عامل، مربوط به رژيم هستند (بحران ها) و چهار تای ديگر به جنبش انقلابی مربوط هستند. روشن است که اين عوامل به صورت دياليتک با يکديگر مرتبط هستند و همدیگر را تقويت می کنند.
در ارتباط با حکومت ايران تا قبل از انتخابات، می توانم بگويم تا اندازه قابل توجهی ميزانی از دو بحران اول از چهار بحران وجود داشتند (مشروعيت و کار آمدی)، اما بحران انسجام درونی و اتحاد از سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) در بین طبقه حاکم مهار شده بود. بحران استفاده از قوه قهريه و سلطه نيز وجود نداشت.
فکر می کنم پس از انتخابات، بحران بی سابقه ای در یکپارچگی و انسجام درونی در طبقه حاکم بروز کرد، که بحران مشروعيت و ناکارآمدی را تشديد کرد. پيش از اين چنين شکافی در درون (ساخت قدرت) باعث سازماندهی در اندازه بزرگ مخالفان نشده بود.
اما اگر تمامى اين بحران ها در آن واحد بروز كنند شرايط ممكن است به يك موقعيت انقلابى بدل شود و از دل آن عناصر مبارزه سياسى با حكومت رشد خواهند كرد، مثل اعتراض و نارضايتى عمومى، ايدئولوژى و يا رهبرى جديد و حتى سازماندهى.
جمهورى اسلامى مدتها است كه با معضل يا بحران مشروعيت دست و پنجه نرم مى كند. رشد تفسير جمهورى خواهانه از اسلام سياسى، ذات متناقض قانون اساسى ايران، افزايش تمايز بين عملكرد و آرمان هاى ظاهرى رژيم و فاصله گرفتن بيشتر افكار عمومى از ايدئولوژى مسلط از عوامل تعميق بحران مشروعيت بوده اند.
اگر گفته شود بخش های انتخابی (حکومت) از طريق انتخابات (هرچند انتخابات ها کنترل می شوند) مشروعيت خود را کسب می کنند، بدون ترديد بخش های غير انتخابی به دليل چهار بحرانی که بيان شد با فرسايش بحران مشروعيت مواجه اند. آن گونه که توضيح خواهم داد، بحران انسجام و يکپارچگی طبقه حاکم که از دل انتخابات ۲۲ خرداد سر بر آورد باعث تعميق بحران مشروعيت شد.
از منظر بحران مديريت کارآمدی، می توانم بگويم، حکومت اسلامی از آغاز حکمرانی خود با بحران کار آمدی مواجه بوده است، اخيرا نيز از سال ۲۰۰۵ (زمان روی کار امدن دولت نهم) تصميم سازی های اقتصادی و سياسی غير قابل پيش بينی و بی قاعده و مديريت غلط، اين بحران را تشديد کرده است.
بهره برداری سياسی از گفتمان برنامه های رفاهی توسط جناح بنياد گرا در قدرت، آن گونه که کارشناسان می گويند، به تورم، رکود و بيکاری منجر شده است. سياست های باز توزيعی بی قاعده، دخالت در قيمت ها و پايين آوردن نرخ بهره به شرايط بحرانی منجر شده اند.
روشن است بدون بحران در يکپارچگی و انسجام در نخبگان حاضر در قدرت مشکلات اقتصادی احتمالا پيامدهای سياسی نخواهند داشت، اما هرچه شکاف در درون رژيم گسترش يابد، می تواند احتمال بسیج سياسی توسط نيروهای مخالف را توسعه دهد.
اما در بسيج سياسی توده ها پس از انتخابات، انگيزه، شرايط اقتصادی نبود، بالاتر از آن حس سرخوردگی سياسی طبقه متوسط بود که در انتخابات شرکت کرد ولی اين رای دادن به تغيير در وضعيت سياسی منجر نشده بود.
بسيج سياسی گسترده (پس از انتخابات) نتيجه شکاف در حال گسترش انتظارات سياسی و نتيجه انتخابات بود؛ شکافی که غير قابل تحمل شده بود.
از آغاز، حکومت اسلامی با شکاف های درونی بر سر موضوعات چون؛ مسايل اقتصادی، تفسير قوانين اسلامی، تاکيد بر جنبه های اسلامی يا مردمی قانون اساسی، و مسايلی از اين قبيل روبه رو بوده است.
در اوايل دهه ۱۳۶۰ دو جريان شکل گرفت: جناح سنتی ها و جناح طرفداران (آيت الله ) خمينی، که جناح سنتی ها مخالف دخالت دولت در امور اقتصادی بودند و از قضاء (تفسيری) سنتی داشتند؛ اين در حالی بود که طرفداران خمينی با دخالت در اقتصاد و توزيع موافق بودند و (تفسير) ديناميکی از قضاء داشت. اين اختلاف توسط (آيت الله) خمينی مهار می شد.
در دهه ۱۹۹۰ (۱۳۷۰) جناح سنتی ها نيز به دليل اين که نخبگان سياسی حاضر در دولت اکبر هاشمی رفسنجانی به دنبال مدرن کردن حکومت اسلامی و سازگار کردن آن با جهانی شدن بودند، دچار اختلاف شد. اين اختلاف به دليل آن که رهبران (نظام) توانستند اين شکاف را به عنوان يک شکاف درونی مهار کنند به بسيج مردمی منجر نشد.
شکاف در درون حزب حاکم و در درون طبقه حاکم با روی کار آمدن طرفداران قديمی (آيت الله) خمينی در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶) و تلاش برای دمکراتيک کردن حکومت اسلامی با تقويت جنبه های مردمی (قانون اساسی) تشديد شد.
اين اختلاف به فعاليت سياسی و بسيج طبقه جديد متوسط منجر شد. اما از سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) هسته اصلی رهبران روحانی، با هدايت دفتر رهبر، کوشيد تا اختلافات داخلی را با تشکيل جناح بنياد گرايان ( اصولگرايان) کاهش دهد.
بلوک قدرت از سال ۲۰۰۴ در دست ائتلافی از بنيادگرايان و محافظه کاران سنتی است. با توجه به طبيعت کنترل شده انتخابات در کشور، گروه های حاکم می کوشند، ان گونه که اصلاح طلبان می گويند، با کودتای انتخاباتی و به دنبال آن سرکوب، موقعيت خود را حفظ کنند.
منظور از کودتای انتخاباتی اين است که با «سقط سياسی» مانع از آن شوند که طفل اصلاح طلبان متولد شود.
به طور کلی تحولات از انتخابات ۲۲ خرداد تاکنون را می توان در بحران يکپارچگی و انسجام درونی طبقه حاکم جستجو کرد که تاکنون از طريق ميانجی گری و ريش سفيدی حل نشده اند. اين در حالی است که در دوره های گذشته از اين طريق اختلافات حل می شدند و اکنون برای حل انها از خشونت و سرکوب استفاده می شود.
به طور کلی ترديدی در حساس و سرنوشت ساز بودن اين اختلافات درونی نيست. به ويژه در زمانی که مخالفان خواهان تغيير در يک نظام ايدئولوژيک مانند جمهوری اسلامی، فاقد يک (جريان) سازماندهی شده بيرونی هستند.
اما به رغم اين فقدان يکپارچگی، وضعیت تاکنون به بحران (قوه ) قهريه و سلطه منجر نشده است و شکافی در نيروهای مسلح و نيروی مسلح رقيب ديده نمی شود وبه نظر می رسد خواست طبقه حاکم برای قدرت و سرکوب دست نخورده باقی مانده است.
اما بحران انسجام و يکپارچگی می تواند مشکلاتی را برای رژيم ايدئولوژيک ايجاد کتد، مانند تضيعف بيشتر مشروعيت رژيم، باز کردن راه برای سازمان مردمی برای ناراضيان، مهيا کردن رهبری و ايدئولوژی (برای مخالفان) و ديگر عواملی که برای وضعيت انقلابی ضروری هستند، منجر شوند.
تحولات پس از انتخابات ۲۲ خرداد را می توان در چارچوب تشديد اختلافات درونی و قطبی شدن در بين جناح حاکم ارزيابی کرد. اين بار نه چون گذشته، اين (بحران) به بسيج مردمی مخالفان در ابعاد بزرگی منجر شده است .
اختلاف درونی به بالاترين درجه در تاريخ رژيم رسيده است و این خود باعث قطبی شدن، رويارويی و گسترش دايره «ضد انقلاب» شده است.
چرا اين جنبش در سى سالى كه از عمر حكومت اسلامى مى گذرد بى سابقه بود؟
واضح است که بسيج در ابعاد وسيع مردم برای اهداف سياسی ، به ويژه در شکل قطبی تحت حکومت رژيم های استبدادی، به آسانی شکل نمی گيرند و به طور متناوب اتفاق نمی افتدند، بسيار نادراند و در شرايط استثنايی به وقوع می پيوندند مانند چند روز پس از انتخابات ۲۲ خرداد که رهبران سياسی موفق شدند با دعوت مردم را روانه خيابان ها کنند.
با توجه به اين، بايد شرايط استثنايی و موقعيتی که بسيج گسترده را ممکن می کند، را شناخت.
بسیج های فراگیر در حكومت رژيم هاى استبدادى بسيار نادراند وقوع آن را نمى توان با عوامل به اصطلاح معمولى تر مثل بحران اقتصادى، ناكارآمدى حكومت و يا بروز نارضايتى عمومى توضيح داد.
هرچند اين عوامل می توانند برای شکل گيری بسيج زمينه سازی کنند، شکل گيری بسيج خود نيازمند ساز و کارهای ويژه ای است . از طريق اين ساز و کار ها است که عوامل خام ياد شده به کار گرفته می شوند.
همانطور که تاريخ بسيج ها فراگير در جاهای ديگر نشان می دهد، اين يک پديده مکانيکی نيست که از دل واکنش به شرايط «عينی» ناگوار سياسی ، اجتماعی و اقتصادی بيرون بيايد، بلکه عنصری کليدی آن چالش «ذهنی» اين شرايط عينی است.

به اعتقاد من مهمترين نيتجه نا آرامى و جنبش سياسى اخير كاهش چشمگير احساس هراس از حكومت است. شهامت براى بيان نارضايتى هاى قديمى شايد بزرگترين دستاورد جنبش اخير باشد.

در مورد ايران تركيبى از سه عامل كه معمولا در تئورى هاى سياسى به عنوان دليل بروز اين جنبش ها قلمداد مى شوند با هم نمود پيدا كرد.
عامل اول، فاصله يا تضادى تحمل ناپذير بين خواسته ها و توقعات مردم قبل از انتخابات با سركوب خشن حكومت در روزهاى بعد از آن است. با اعلان نتايج انتخابات، فضاى پر نشاط و اميد مردم به نارضايتى و خشم بدل شد كه روى يك مسئله تمركز داشت و آن «تقلب» بود. همين مسئله مردم را به جهت گيرى فعال وا داشت و به خيابان ها آورد.
اما در پى چندين هفته سركوب خشن نيروهاى امنيتى اكنون فضاى هراس جاى احساس خشم عمومى را گرفته است.
در مورد عامل دوم يعنى – شكل گيرى و انسجام عناصر جامعه مدنى – بايد گفت كه تحولات بطئى از سال هاى موسوم به دوران بازسازى و بعد در دوران موسوم به اصلاحات، ايران را از جامعه اى درهم و بدون ساختار و هويت به جامعه اى با حدى از ساختارها و سنت هاى مدنى بدل كرده است.
در ده سال گذشته ما شاهد جنبش هاى اعتراضى موردى و محدودترى بوديم كه با اتكا به همين ساختارها و سنت هاى ابتدايى جامعه مدنى تبلور يافتند. اما در حوادث پس از انتخابات شكاف بين مردم حكومت چنان عميق شد كه جمعيت ميليونى را به ميدان آورد و متاسفانه ساختارها و سنت هاى مدنى شكل گرفته در اين سال ها توان و ظرفيت تداوم دادن به اين حركت را نداشت. هر چند عامل سركوب خشن و بي رحمانه را نبايد از نظر دور داشت.
و بالاخره عامل سوم – يعنى تعميق شكاف در بين حاكمان و بيدارى افكار عمومى – نقش موثرى در به حركت درآوردن مردم داشت. تاييد صلاحيت نامزدهاى اصلاح طلب و حركت آنها به اصطلاح در چهارچوب نظام، فضاى نسبتا امنى براى حركت ميليونى مردم فراهم كرده بود.
همزمان بروز علائم آشكار از اختلاف بين جناح تندرو و بنيادگرا با سنت گرايان (به عنوان مثال اختلاف شديد بين احمدى نژاد و هاشمى رفسنجانى) اين توقع را ايجاد كرده بود كه سنت گرايان از جنبش سبز حمايت خواهند كرد. و بالاخره بروز اختلاف حتى بين حاميان و شخصيت هاى جناح تندرو در روزهاى اول تزلزل در مواضع حكومت را تشديد كرد. هر چند كه در نهايت همه معترضان درون حكومت در مقابل آنچه كه تهديدى براى كل نظام مى دانستند به تبعيت از رهبرى نظام دفاع از بقا حكومت به شكل فعلى را برگزيدند.

با توجه به شرايط فعلى من فكر مى كنم كه مطرح شدن و ارتقاء يك روحانى دگر انديش مثل آيت الله منتظرى به عنوان رهبر اين جنبش مى تواند از نظر بسيج سياسى مردم و تغيير توازن بين نيروها و بازيگران سياسى نقش بسيار مهمى ايفا كند.

در يك كلام هر چند بسيارى از مردم و گروه هاى سياسى مخالف حكومت اسلامى سالهاست كه خواب يك چنين روزى را مى ديدند ولى حقيقت اين است كه مثل هر موقعيت انقلابى ديگرى در تاريخ شرايطى كه ما در ايران ديديم محصول همزمانى چندين عامل سياسى مهم و نادر بود.
آيا جنبش اعتراضى اخير سرآغازى است بر پايان كار حكومت اسلامى ؟
براى سنجش موضوع سقوط حكومت بايد نتايج بحران اخير و چالش هاى حاصل از آن براى جمهورى اسلامى را بررسى كرد و ديد كه رويدادهاى اخير از نقطه نظر عناصر تشكيل دهنده يك موقعيت انقلابى حكومت را در چه موقعيتى قرار داده است.
از نظر مشروعيت ايدئولوژيك، جمهورى اسلامى اكنون با يك بحران شديد دست و پنجه نرم مى كند. حوادث اخير از نقطه نظر مشروعيت نظام چند نتيجه داشت.
اول اينكه ذات واقعى ساختار اين حكومت را برملا كرد. براى اولين بار كاملا مشخص شد كه شخص رهبر تعيين كننده و تصميم گير اصلى است.
اما برملا شدن اين واقعيت به شكل خشن و عريان در دراز مدت به ضرر رهبرى و موقعيت آن خواهد بود چرا كه جايگاه وى را از يك نوع منصب مشروطه به يك مستبد و خودكامه تنزل خواهد داد.
نتيجه ديگر اين است كه اقليت حاكم بيش از گذشته به انتخابات و راى مردم بدبين و از آن هراسناك خواهد شد. اما اگر آنها از ميزان مشاركت مردم و عناصر انتخابى حكومت بكاهند خود به خود مشروعيت رژيم بيشتر زير سئوال خواهد رفت.
نتيجه ديگر اين حوادث در موازات با عامل فوق، بى اعتمادى مردم و گسترش بى اعتقادى آنها به مشاركت سياسى است كه خود عامل ديگرى است در كاستن از مشروعيت حكومت. به اين ترتيب عنصر انتخابى اين رژيم تئوكراتيك به مرور از هر دو زاويه تحليل خواهد رفت و رژيم بيش از گذشته بايد بر عناصر غيردمكراتيك و اشرافيت روحانى تكيه كند.
چهارمين نتيجه اى كه از حوادث اخير در ايران برجا خواهد ماند گسترش دايره به اصطلاح «ضد انقلاب» است. از هم اكنون برخى از تندروها دامنه صفت «منافق» را گسترش داده و از منافقين جديد سخن مى گويند.
به عبارتى ديگر، جمعيت و گروه هاى وسيع ترى به مخالفان گروه حاكم پيوسته اند. به اعتقاد من مهمترين نيتجه نا آرامى و جنبش سياسى اخير كاهش چشمگير احساس هراس از حكومت است. شهامت براى بيان نارضايتى هاى قديمى شايد بزرگترين دستاورد جنبش اخير باشد.
اين يك قاعده عمومى است كه چه در مورد تك تك افراد و چه در مورد يك جامعه خشم هميشه هراس را نابود مى كند.
اما از نقطه نظر اقدامات حكومت براى انطباق خود با اوضاع جديد بايد اشاره كرد كه رژيم هاى خودكامه براى جبران ضعف مشروعيت ايدئولوژيك يا به تشديد سركوب روى مى آورند و يا به گسترش و افزايش خدمات و كمك هاى عمومى.
در مورد ايران شاهديم كه حكومت به سركوب شديدتر روى آورده و پايه هاى نظام و امنيتى آن فعال تر شده اند. حكومت اسلامى در حال تحول به سمت يك سيستم حكومت نظامى است. با توجه به مشكلات اقتصادى ايران بعيد است جمهورى اسلامى بتواند فقدان مشروعيت خود را با گسترش خدمات و كمك هاى اجتماعى جبران كند.
از چهار عنصر اصلى ثبات رژيم – يعنى مشروعيت، كارآمدى، وحدت رهبرى و توان سركوب – به نظر مى رسد كه، حداقل در شرايط فعلى، فقط عنصر چهارم يعنى توان سركوب قادر است عمل كند.
حوادث اخير ثابت كرد كه جناح بندى و اختلافات در ميان حكومتگران يا به اصطلاح خودى ها به حدى شديد شده كه به شكل قبل و با مصالحه قابل حل نيست. اختلاف بين اصلاح طلبان و بنيادگران از يك سو، اختلاف بين مراجع و جوامع دينى گوناگون از سوى ديگر و حتى اختلاف بين نخبگان و فرماندهان نظامى هر روز نمونه ديگرى بروز مى دهد.
در عين حال بايد وضعيت نيروهاى اپوزيسيون، نقاط ضعف و نقاط قوت آنها را نيز در نظر گرفت. در بررسى اين عرصه بايد چهار عامل تعيين كننده در بروز جنبش فراگير و يا وقوع موقعيت انقلابى را محك قرار داد كه عبارتند از: حد نارضايتى عمومى، شبكه سازماندهى، ايدئولوژى و رهبرى جنبش.
تا اين مرحله ما شاهد بوده ايم كه ماشين سركوب رژيم بخش زيادى از شبكه سازماندهى مخالفان را فلج كرده و تعداد زيادى از رهبران و چهره هاى موثر را از ميدان خارج كرده است.
اما اين به آن معنى نيست كه اوضاع براى هميشه به اين شكل باقى خواهد ماند. تاكنون موسوى، كروبى و خاتمى اين حركت را با احتياط رهبرى كرده اند اما برخى مراجع شيعه و به خصوص آيت الله منتظرى با انتقادهاى تندترى عملا حكومت فعلى را فاقد مشروعيت دانسته و شورش عليه آن را موجه اعلام كرده است.

معمولا در تداوم حركت هاى اعتراضى، افراد و ديدگاه هاى قاطع و راديكال ترى جاى رهبران محتاط و ميانه رو را خواهند گرفت. در آن صورت ايدئولوژى و شعارهاى اين جنبش (سبز) نيز به جاى اعتراض به نتايج انتخابات به اعتراض و زير سئوال بردن كليت ساختار حكومت بدل خواهد شد.

معمولا در تداوم حركت هاى اعتراضى، افراد و ديدگاه هاى قاطع و راديكال ترى جاى رهبران محتاط و ميانه رو را خواهند گرفت. در آن صورت ايدئولوژى و شعارهاى اين جنبش نيز به جاى اعتراض به نتايج انتخابات به اعتراض و زير سئوال بردن كليت ساختار حكومت بدل خواهد شد.
بنابراين دو عامل براى تشخيص عواقب و پيامدهاى اين بحران اهميت دارند: يك - قدرت سركوب و مهار رژيم و آمادگى و توان آن در بكارگيرى اين اهرام ها و دوم – رهبرى جنبش اعتراضى و توان و آمادگى آن براى بازبينى و تغيير ايدئولوژى و نيرومند تر ساختن قابليت هاى سازمان گرانه آن است.
آيا اين جنبش يك رهبرى مشخص و سازمان يافته دارد و يا اين جنبشى است كه رهبرى را به دنبال خود مى كشد؟
معمولا رهبران جنبش هاى انقلابى و يا اعتراضى را به سه گروه تقسيم مى كنند: اول؛ ايدئولوگ ها يا نظريه پردازان، دوم؛ بسيج كننده و تهييج گران، سوم؛ مديران.
گاهى اوقات يك رهبر ممكن است هر سه خصوصيت و قابليت را داشته باشد ولى معمولا يكى از اين سه خصوصيت را به شكل بارزى داراست.
آیت الله خمینی دو خصیصه نظریه پردازی و بسیج کنندگی را داشت و کار سازماندهی جنبش را به رهبران محلی واگذار کرده بود. این در حالی است که کسانی مانند لنین(رهبر بلشویک های روسیه) و مائو (رهبر کمونیست های چین) هر سه خصوصیات را داشتند.
در مورد جنبش امروز ايران نقش رهبرى در دست يك فرد نيست و بنابر اين سه عنصر لازم براى رهبرى به وقوع نپیوسته اند. رهبر نظریه پردازی وجود ندارد و بیشتر یک جنبش دمکراتیک است تا یک جنبش «ایدئولوژیک».
اما موضوعاتى كه الهام بخش شخصيت هاى مهم اين جنبش است كاملا روشن اند و برخى از آنها را مى توان در نطفه هاى قانون اساسى اول جمهورى اسلامى رديابى كرد.
بيانيه های (ميرحسين) موسوی و (مهدی) کروبی و همينطور روحانيون بلندپايه ای چون (آيت الله) منتظری، (آيت الله) صانعی و (محسن) کديور اهداف ايدئولژيک جنبش را نشان می دهند.
ايدئولوژى يا مرام جنبش هاى اعتراضى در نوع خود مى توانند تعرضى و يا تدافعى باشند. جنبش هاى انقلابى معمولا ایدئولوژی تعرضى دارند و در پى ساختار سيا سى- اقتصادى و اجتماعى كاملا متفاوتى هستند.
ايدئولوژى يا مرام هاى تدافعى معمولا بيانگر نارضايتى مردم از نحوه عملكر نظام موجود و رهبران آنها و بيانگر شورش اند و نه انقلاب . مثل شورش هاى رعيت ها، شورش عليه ماليات و يا شورش عليه تبعيض قومى و مذهبى.
جنبش سبز ايران را مى توان «شورشى عليه تقلب در انتخابات» ناميد.
شورش مذهبی سال ۱۳۴۲ عليه سياست های شاه به رهبری آيت الله خمينی، يک شورش دفاعی بود. اين( شورش) تلاشی در راستای دفاع از قانون اساسی در برابر سياست مدارنيزاسيون خودکامه شاه بود.
به يك اعتبار جنبش امروز در ايران به خاطر دفاع از قانون اساسى موجود و به خاطر اعتراض به خودكامگى يك اقليت حاكم كه بر ابزارهاى نظامى تكيه دارد تا حد زيادى شبيه به شورش سال ۱۳۴۲ به رهبرى آيت الله خمينى است.
آيت الله خمينی نيز خواهان اجرای قانون اساسی بود. اما نبايد فراموش كرد كه يك جنبش تدافعى و يا شورش مى تواند به يك حركت انقلابى بدل شود همانطور که انقلاب آمریکا و انقلاب پیورتن های در انگلستان این گونه بود.
به اعتقاد من جنبش سبز مى تواند ايده هاى انقلاب مشروطه و شعارهاى اصيل و اوليه انقلاب ۱۳۵۷ را احيا كند. و اين در حد خود مثبت و كافى است چون در تمام يك قرن گذشته مهمترين تضاد و شكاف سياسى در ايران همواره بين خودكامگى ( چه نوع سلطنتى و چه نوع روحانى آن ) با دمكراسى و حاكميت مردم بوده است.

جنبش فعلى براى تبديل شدن به يك حركت و جنبش تعرضى بايد ايدئولوژى يا مرام خود را از گرايش هاى تئوكراتيك نهفته در قانون اساسى فعلى جدا كرده و اين آن موضوعى است كه رهبران فعلى معترضان از آن اكراه دارند.

اما جنبش فعلى براى تبديل شدن به يك حركت و جنبش تعرضى بايد ايدئولوژى يا مرام خود را از گرايش هاى تئوكراتيك نهفته در قانون اساسى فعلى جدا كرده و اين آن موضوعى است كه رهبران فعلى معترضان از آن اكراه دارند.
اخيرا مجمع نمايندگان ادوار مجلس و محققان و فضلای قم به دليل نقش ولی فقیه (رهبر جمهوری اسلامی) در اقدامات غيرقانونی و سرکوب (مخالفان ) دو نامه جداگانه عليه وی صادر کردند.
آنها از مجلس خبرگان رهبری خواستند شرايط رهبری (آيت الله خامنه ای) مورد بررسی قرار گیرد. اگر مجلس خبرگان رهبری بتواند تا حدودی خود را از رهبر مستقل کند، و بتواند جامعه روحانيت درمفهوم گسترده خود را نمايندگی کرده و بر رهبر نظارت کند، انگاه جنبه های دمکراتيک نظام تئوکراتيک می تواند تقويت شود.
از نقطه نظر عامل دوم در كاركرد – يعنى بسيج مردم – با توجه به شرايط سركوب كنونى در ايران رهبرى فعلى امكانات چندانى ندارد. ساختارها و نهادهاى مدنى محدود و نحيفى كه وجود داشت در ماه هاى اخير به شدت سركوب و محدود شده اند.
رابطه روشنی بین سرکوب و بسیج وجود دارد: با تشديد سركوب امكان بسيج كاهش يافته و هزينه فعاليت سياسى بيشتر مى شود. از طرف دیگر سرکوب کمتر از سوی رژیم یا مدارا و خشونت کمتر به تشویق اقدام توده ای منجر می شود.
گاهى اوقات مثل مورد آيت الله خمينى در سال ۱۳۵۷ رهبران در تبعيد هستند و مى توانند بدون نگرانى از بازداشت يا خطر مرگ هر گونه فراخوانى بدهند ولى در مورد رهبران جنبش فعلى به نظر مى رسد كه با توجه به شدت سركوب آنها حاضر نيستند تا اين حد خطر كنند.
و در مورد عامل سوم در كاركرد رهبرى- يعنى مديريت – به نظر مى رسد كه اين ساختار خيلى خوب به هم گره نخورده است و دليل آن باز هم فضاى سركوب شديد است.
معمولا در تمام حركات انقلابى رهبرى جنبش در دو حالت نقش تعيين كننده اى پيدا مى كند: يك – زمانى كه ابزارهاى سركوب و نظامى حكومت قادر به انجام وظيفه خود نيستند و دوم: زمانى كه حكوت در حالت ترديد و يا تشتت قرار دارد ( مثل مورد انقلاب ۱۳۵۷ ايران).
معمولا آن چيزى كه ميخ نهايى را بر تابوت رژيم هاى خودكامه مى كوبد بحران در اعمال قدرت و از دست دادن كنترل اوضاع است. بنابراين يك رهبرى نيرومند و معتقد به ايدئولوژى و مرامى منسجم مى تواند با به كارگرفتن روش هاى گوناگونى از كارزار سياسى، مردم را بسيج كرده و با اتكا به اين نيرو قدرت سركوب و اعمال اراده حكومت را تضعيف كند.
در نهايت با توجه به شرايط فعلى من فكر مى كنم كه مطرح شدن و ارتقاء يك روحانى دگر انديش مثل آيت الله منتظرى به عنوان رهبر اين جنبش مى تواند از نظر بسيج سياسى مردم و تغيير توازن بين نيروها و بازيگران سياسى نقش بسيار مهمى ايفا كند.

قطع پخش مستقيم رای اعتماد به وزيران به خاطرصحبت های طنز يک نماينده مجلس، جنبش سبز ايران

2009-09-03T21:27:00.001+02:00

در حاليکه صدا و سيمای جمهوری اسلامی روز پنجشنبه مراسم رای اعتماد به وزيران را بصورت مستقيم مورد پخش قرار ميداد پوشش زنده مراسم را به خاطر صحبت های طنز يک نماينده قطع کرد

ابتدا اين نماينده که صحبتهايش از طريق ميکروفون در صحن مجلس پخش ميشدبه شوخی به علی لاريجانی گفت :" لطفا صندوق رای را به مناطق صعب العبور بياريد ما هم رای بديم"(تکه ای به مسئله صنوق های سيار و دلايل صادق محصولی به عدم وجود تقلب در انتخابات)

اين نماينده بعد از چند دقيقه نيز به شوخی گفت "از الآن گفته باشم تقلب نشده هر کی ميگه تقلب شده بره کهريزک" و سپس خنديد.

در حاليکه صحبتهای خصوصی اين نماينده حاضر در صحن هيئت رئيسه از طريق ميکروفونی که جلوی او قرار داشت در صحن مجلس و از طريق صدا و سيما پخش شد يکی از افراد حاضر به اتاق فرمان در اين مورد تذکر داد و اتفاقا صدای او هم در صدا و سيما پخش شد و پس از چند ثانيه پوشش مستقيم جلسه بطور موقت بی صدا انجام شد آخر سر هم پس از بازگرداندن صدا و پخش صدای علی لاريجانی که ميگفت اينجا منطقه صعب العبوره"(تکه ای به مسئله صنوق های سيار و دلايل صادق محصولی به عدم وجود تقلب در انتخابات) دست اندر کاران صدا و سيما از ترس پخش مستقيم را قطع کردند و هم اکنون برنامه خانواده از اين شبکه پخش ميشود

مهدی کروبی: اکنون زمان شفاف گويی، ايستادگی و اعلام مواضع است، سران اصلاحات در مراسم روز قدس شرکت خواهند داشت، سحام نيوز

2009-09-03T21:24:00.001+02:00

سحام نيوز: در ديدار اعضا شورای هماهنگی احزاب اصلاح طلب با شيخ اصلاحات، از شجاعت و ايستادگی کروبی در دفاع از حقوق مردم قدردانی شد.
در اين ديدار مهدی کروبی گفت: اکنون زمان شفاف گويی، ايستادگی، اعلام موضع و برون رفت از انفعال است.

دبير کل حزب اعتماد ملی تصريح کرد: همه ما بايد در چهارچوب قانون اساسی، انديشه های امام (ره) و جمهوری اسلامی ايران تلاش و کوشش کنيم.
شيخ اصلاحات با ابراز تاسف از حوادث بعد از انتخابات و دستگيری و شکنجه ها، افزود: اکنون درموقعيت سختی قرار داريم که در گذشته نيز از آن عبور کرديم که بايد همه احزاب سياسی ايستادگی کرده تا به اهداف و مقاصد خود برسيم.
مهدی کروبی اظهار داشت: امروز زمان کلی گويی، تحريک ديگران و اظهار نظرهايی که ضرر آن متوجه پياده نظام و جوانان شود گذشته است اکنون اگر کسی موضع گيری می کند بايد آماده فشارها، تهمت ها و نارواها باشد.
وی افزود: اکنون دوران پراخت هزينه ها است نبايد با حرف های نسنجيده خود ديگران را تحريک کنيم.
شيخ اصلاحات در پاسخ به سوال نمايندگان احزاب مبنی بر موضع گيری سياسی فرمانده سپاه گفت: سخنان ايشان دارای سه مقوله است که در مقوله اول بنده به مصلحت سپاه نمی بينم که وارد مسايل سياسی شود، درمقوله دوم نقل قول از زندانيانی است که اطلاعی از شرايط آنان موجود نيست و سوم مقوله آقايانی است که در بيرون از زندان هستند که ابتدا خود آنان در خصوص صحت و سقم، توجيه و تحريف آن يا کذب بودن آن اظهار نظر کند.
کروبی با ابراز اميدواری نسبت به عبور از وضعيت فعلی، اضافه کرد: بعد از انتخابات شکنجه و حوادث دلخراشی انجام شد که به نمازجمعه ها نيز کشيده شد که اميدواريم به صورت دقيق به آن رسيدگی شده و نتيجه آن به مردم اعلام شود.
دبير کل حزب اعتماد ملی گفت: روز قدس از ميراث دوران امام (ره) است که طبق معمول هر سال سران اصلاحات در آن شرکت خواهند داشت.
کروبی ازمردم خواست همچون سالهای گدشته هرچه باشکوه تر دراين مراسم شرکت کرده و مراقب اوضاع و احوال بوده و از پرداختن به شعارهای انحرافی بپرهيزند

احتمال حضور 4 میلیون نفر در سخنرانی سید محمد خاتمی در مرقد امام خمینی

2009-09-01T01:58:00.001+02:00

احتمال حضور 4 میلیون نفر در سخنرانی سید محمد خاتمی در مرقد امام خمینی
روز گذشته در حالی که محمود احمدی نژاد در کنار همراهانش در حرم بنیانگذار فقید جمهوری اسلامی حضور یافت، نوه امام و تولیت حرم مطهر امام خمینی(ره) همچنان به عدم حضور خود در کنار این چهره ها ادامه داده و برخلاف سنت معمول با آنها همراه نشد تا نارضایتی خود را از موضع گیری ها و عملکرد رئیس دستگاه اجرایی بار دیگر اعلام کند.سید حسن خمینی که همانند تعدادی از مراجع عظام تقلید، روحانیون میانه رو و شخصیت های مذهبی و سیاسی کشور پس از اعلام آمار منتشر شده به عنوان نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم به طور جدی نسبت به انحراف در مسیر انقلاب به بیان هشدار پرداخته بود در عین حال بعد از معرفی شدن احمدی نژاد به عنوان فرد پیروز انتخابات، از ارسال پیام تبریک امتناع ورزید. اگر چه شخصیت معتدل و موضع گیری های هوشمندانه فرزند یادگار حضرت امام در سال های بعد از رحلت پر حاشیه حاج سید احمد خمینی همواره زبانزد خاص و عام است اما سلسله حوادث تلخ پس از انتخابات سبب شد وی نیز در کنار بسیاری از نیروهای انقلاب، گلایه مند بودن از شرایط را ابراز کرده و حتی در کنار آیت الله هاشمی رفسنجانی، میر حسین موسوی، سید محمد خاتمی، مهدی کروبی، علی اکبر ناطق نوری، حسن روحانی و... در مراسم تحلیف برگزار شده برای احمدی نژاد حاضر نشود تا نام وی در راس لیست غایبان بزرگ مراسم تنفیذ قرار بگیرد.او البته صبح روز تنفیذ از سفر به پاکستان به تهران بازگشته بود؛ سفری که شایعات زیادی را در پی داشت و سایت ها و محافل تندرو حجم وسیعی از خبرسازی پیرامون آن را شکل دادند. سید حسن خمینی هر سال در اواسط تابستان برای دیدار دوره یی با شیعیان پاکستان راهی این کشور همسایه می شود و امسال نیز این سفر معمول را انجام داد. در این میان اما با توجه به در پیش بودن لیالی قدر و رسم هر ساله ترتیب سخنرانان این شب ها یعنی سید محمد خاتمی و آیت الله هاشمی رفسنجانی در کنار سر گرفتن قرآن توسط علی اکبر ناطق نوری برخی اخبار از تشدید فشارها بر سید حسن خمینی برای حذف نام رئیس جمهور دوران اصلاحات از جمع سخنرانان شب های قدر در مرقد امام خمینی حکایت دارد.برخی سایت های خبری اما روز گذشته خبری را به نقل از یکی از نهادهای امنیتی منتشر کردند که پیش بینی کرده چنانچه سید محمد خاتمی مانند سال های گذشته در یکی از شب های قدر سخنران مراسم مرقد بنیانگذار جمهوری اسلامی باشد نزدیک به چهار میلیون نفر در این مراسم شرکت خواهند کرد.گفته می شود میرحسین موسوی، مهدی کروبی و سایر سران اصلاحات نیز در این مراسم شرکت خواهند کرد.

دهمین روز درگیری های مسلحانه در کردستان

2009-09-01T01:54:00.001+02:00

سامناک آقایی

به دنبال ده روز درگیری های مسلحانه در مناطقی از استان های آذربایجان غربی و کردستان بین نیروهای احزاب کرد مخالف و نیروهای سپاه پاسداران، بار دیگر علاوه بر این دو استان، فضای استان های کرمانشاه و ایلام نیز نظامی و امنیتی شده و تردد در محورهای پرتردد این استانها به سختی صورت می گیرد.از تعداد قربانیان این درگیری ها اطلاعات متفاوتی منتشر شده است.

طرف های درگیر در کردستان طی روزهای اخیر آمار های متفاوتی از میزان تلفات نیروهای خود ارائه داده اند. مقامات سپاه پاسداران شمار تلفات جانی احزاب کرد در این درگیری ها را 45 کشته و بیش از 50 زخمی اعلام کرده و تنها کشته شدن یک تن از اعضای سپاه را مورد تائید قرار داده اند. اما احزاب کرد از دست دادن 11 تن از اعضای خود را تائید و شمار تلفات سپاه پاسداران تنها در یک درگیری را 55 کشته و بیش از 30 زخمی عنوان کرده اند.

آغاز درگیری ها

این درگیری ها اول هفته گذشته با درگیری خونین بین یک تیم از نیروهای حزب کومه له با نیروهای سپاه پاسداران در اطراف کامیاران شروع شد که بر اساس ادعای کومله طی آن 5 تن از اعضای این حزب کشته و 55 تن از اعضای سپاه و عناصر محلی کشته و بیش از سی تن دیگر نیز زخمی شدند،اما سپاه پاسداران تا روز گذشته هیچ آماری از تعداد تلفات این درگیری ارائه نداد.

دو شب بعد از این حادثه، در اطراف مریوان تنی از چند از نیروهای حزب دمکرات با نیروهای سپاه پاسداران درگیر شدند که در این درگیری دو تن از نیروهای این حزب کشته شدند.

همزمان با این درگیری، نیروهای حزب دمکرات کردستان ایران ـ یکی از دو شاخه حزب دمکرات ـ نیز در منطقه فیض الله بیگی از توابع سقز با نیروهای سپاه درگیر شدند که در نتیجه این درگیری طبق خبرهای منتشره از سوی این حزب، چهار تن از اعضای آن جان خود را از دست دادند.

در ادامه، این درگیری های خونین از استان کردستان به استان آذربایجان غربی کشیده شد و نیروهای حزب کومه له در چند نقطه در استان آذربایجانی غربی با نیروهای سپاه پاسداران درگیر شدند که طی این درگیری ها هم تعداد نامشخصی از نیروهای طرفین کشته و زخمی شدند. حزب کومه له در مورد تعداد تلفات این درگیری ها آماری ارائه نداده اما ادعا کرده است که نیروهای این حزب دراین درگیری ها متحمل هیچ نوع تلفاتی نشده اند.

با این حال هر سه حزب درگیر در زدخوردهای مسلحانه هفته گذشته در کردستان، در مجموع جان باختن یازده تن از اعضای خود را تائید و تصویر و هویت اعضای از دست رفته خود را منتشر کرده اند. اما مقامات نظامی، به ویژه مقامات بلند پایه سپاه ضمن تائید وقوع درگیری های مسلحانه با نیروهای این سه حزب کردی، شمار تلفات نیروهای احزاب کرد را بیشتر اعلام کرده اند.

آمارهای متفاوت از کشته ها و زخمی ها

دو روز پیش سرلشکر جعفری فرمانده کل سپاه پاسداران جمهوری اسلامی در گفتگوئی خبری با اعلام اینکه استان های غرب و شمالغربی هم اکنون در تسلط کامل نیروهای سپاه و بسیج هستند، میزان تلفات جانی احزاب کرد در درگیرهای اخیر را 45 کشته و بیش از 50 زخمی اعلام کرد.

نکته جالب در گفتگوی خبری فرمانده سپاه پاسداران این بود که وی به درگیری سپاه پاسداران با نیروهای حزب پژاک در استان آذربایجان غربی اشاره کرد، در حالیکه هر سه حزب درگیر در این درگیری ها یعنی کومه له، حزب دمکرات و حزب دمکرات کردستان ایران در گزارش و اطلاعیه های خود حضور حزب پژاک در این درگیری ها را تکذیب کرده اند. علاوه بر این پیش از گفتگوی خبری فرمانده کل سپاه پاسداران، مقامات نظامی دو استان آذربایجان غربی و کردستان تعداد تلفات جانی هر سه حزب کردستان را 27 کشته و تعداد نامشخصی زخمی اعلام کرده بودند.

فرمانده سپاه پاسداران همچنین در بخش دیگری از گفتگوی خود تلفات جانی سپاه پاسداران طی درگیرهادر مناطق مختلف کردنشین را تنها یک کشته اعلام کرد.در حالیکه سایت خبری خورهه لات نیوز، یکی از منابع خبری معتبر کردستان ضمن تائید جانباختن یازده تن از اعضای سه حزب عمده کردستان در درگیری های دو هفته اخیر، اعلام کرده تنها در درگیری اول هفته گذشته بین نیروهای کومه له با نیروهای سپاه پاسداران در اطراف کامیاران که طی آن پنج تن از اعضای این حزب جان خود را از دست دادند، دست کم 55 تن از نیروهای سپاه و عناصر محلی کشته و حداقل سی تن دیگر زخمی شدند.این منبع خبری در ادامه از تلاش سپاه پاسداران برای مخفی کردن اجساد کشته شدگان خبر می دهد و می نویسد: نیروهای سپاه پاسداران و عناصر محلی آن در کردستان برخلاف سایر مناطق ایران برای مقابله با نیروهای احزاب کرد از لباس فرم نیروهای احزاب کرد[لباس فرم پیشمرگ]استفاده می کنند. فرماندهان سپاه پاسداران دراستان کردستان در چند روز گذشته جسد کشته شدگان خود را که لباس فرم پیشمرگه ها را به تن داشته اند به مردم نشان داده و گفته اند این اجساد متعلق به پیشمرگه های سه حزب کردی هستند که در درگیری های اخیر کشته شده اند. از سوی دیگر فرماندهان سپاه پاسداران برخلاف همیشه از انتقال بیش از سی تن دیگر از زخمی های خود به بیمارستان های وابسته به سپاه خودداری کرده و همگی آنها را به یکی از بیمارستان های اصلی سنندج انتقال داده و با مستقر کردن شمار زیادی از نیروهای خود در بیمارستان به مردم وانمود می کنند که این زخمی ها، از اعضای احزاب کرد هستند.

فضای امنیتی و نظامی

درگیری های مسلحانه بین سه حزب عمده کردستان و سپاه پاسداران دقیقا در سالروز فتوای آیت الله خمینی برای جهاد در کردستان شروع شد. هر سال در چنین روزی علاوه بر نیروهای امنیتی و اطلاعاتی در داخل شهر های کردستان، نیروهای سپاه و بسیج نیز به منظور جلوگیری از اعتراضات مردمی و فعالیت های تبلیغی اعضای احزاب کرد، همه مناطق کردنشین غرب کشور را نظامی و از هر بهانه ای برای دستگیری شهروندان کرد استفاده می کنند.طبق خبرهای تائید نشده امسال هم در سالروز فتوای آیت الله خمینی و همزمان با درگیرهای خونین مسلحانه در مناطق مختلف، در شهر هایی مثل مهاباد، بوکان سرشت، سقز،مریوان،سنندج، کامیاران، کرمانشاه و حتی ایلام،ده ها تن از شهروندان کرد دستگیر و روانه زندان شده اند.

این در حالیست که منابع محلی می گویند محورها تردد در شهر هائی که طی دو هفته گذشته شاهد درگیری بین احزاب کرد و سپاه پاسداران بوده، از سوی نیروهای سپاه و بسیج کنترل شده و از سوی دیگر توپخانه نیروی زمینی سپاه بار دیگر مناطق مرزی را زیر آتش گرفته و هم اکنون بخشی از جنگل های مرزی در استان کردستان در سوختن است.

Iranian News Agency Reports Admission of Prisoner Abuse

2009-09-01T01:49:00.001+02:00

CAIRO — In what may be the first admission that a prisoner died from abuse by Iranian prison authorities in the wake of postelection unrest, a semiofficial news service reported Monday that the son of an adviser to a prominent conservative politician had died of “physical stress, conditions of imprisonment, repeated blows and harsh physical treatment.”

The report, by the Mehr News Agency, quoted “informed sources’ saying that the medical examiner had determined that Mohsen Ruholamini, 25, died from abuse and neglect after being held in the Kahrizak detention center and then being transferred to Evin prison under “unsuitable conditions.” He was one of hundreds of people arrested as mass protests swept major Iranian cities after President Mahmoud Ahmadinejad claimed a landslide victory in June, and one of scores who died.

“As a result of his poor physical condition, at the end of the journey, and after a delay of 70 minutes in transferring him to hospital, he unfortunately died,” said the report by Mehr, which has close ties to conservatives.

The apparent admission of abuse appears to fit squarely with the recent strategy of Ayatollah Ali Khamenei, the supreme leader, of trying to calm the political crisis that has refused to let up, and to try to restore some of his lost credibility, political analysts said.

As a religious and civil leader, he is supposed to be seen as above the political fray and as the embodiment of justice, qualities that analysts and reform supporters say were badly compromised when he sided with the president during the crisis.

The admission — if it is confirmed and leads to punishment — could also shore up the supreme leader’s support among senior clerics and pragmatic conservative politicians who are upset about the treatment of prisoners, President Ahmadinejad’s attempts to consolidate power and the ayatollah’s handling of the post-election crisis. Mr. Ruholamini’s case helped galvanize their anger.

Mr. Ruholamini’s father, Abdolhossein, was a senior political adviser to Mohsen Rezai, a defeated presidential candidate and former commander of the powerful Revolutionary Guards. Authorities told the elder Mr. Ruholamini on Aug. 9 that his son had died from meningitis. But Mr. Ruholamini, who leads a prestigious scientific center in Tehran, later said that he had found his son’s bloodied and bruised body in a morgue.

On Sunday, one day before the report was released by Mehr, Mr. Ruholamini met privately with Ayatollah Khamenei, where he was assured that those responsible would be held accountable, even if they were part of the system, according to Iranian news services.

If the Mehr report is officially confirmed, it could pave the way for the arrest and conviction of government agents — perhaps even relatively high-ranking prison officials, a step that may be necessary to restore confidence among senior clerics and pragmatic conservatives, political analysts said.

“The supreme leader got what he wants: Ahmadinejad is president now, but he will not allow this conflict to deepen and continue,” said Mustafa Alani, director of security and defense studies at the Gulf Research Center in the United Arab Emirates. “He sees the bad side of this crisis and wants to start a new page.”

When the government tried to silence the postelection conflict through arrests, trials and intimidation, the crisis grew more heated amid a steady stream of charges, including that male and female prisoners had been raped and sodomized, that bodies had been buried in secret graves and that bruised and contorted corpses were being turned over to families.

Leaders of the reform movement said that at least 69 people had been killed during the postelection crackdown, while the government reported that 30 had died.

The president and his allies in the police force, prison system and military have consistently denied all charges of abuse, and they repeated those denials this week. However, Ayatollah Khamenei ordered the closing of the Kahrizak prison, where several prisoners died, and authorities ordered an investigation into the deaths there.

But with the political crisis refusing to subside, and the credibility of the Islamic republic’s system of governance questioned by the general public and the clerical elite, Parliament has launched two investigations into charges of prisoner abuse and the supreme leader shifted course, political analysts said.

In what analysts call an attempt to calm the concerns of his more pragmatic conservative allies and senior clerics, Ayatollah Khamenei recently said that he does not believe the opposition had been conspiring with foreign enemies, undercutting the most serious charges against former officials, journalists and academics that have been leveled by Mr. Ahmadinejad and his government.

And in another sign of efforts to soften the edges of the crackdown directed by the president, the judiciary — headed by a rival of Mr. Ahmadinejad — on Monday released Hamzeh Ghalebi, a prominent member of the Islamic Iran Participation Front who was very close to Mir Hussein Moussavi, a reform leader and presidential candidate, according to Parleman News, a Web site affiliated with conservative members of Parliament who are critical of the president.

Mr. Ghalebi’s health had deteriorated after almost 60 days in solitary confinement and like others, he had been forced to confess, according to a Web site affiliated with Mr. Moussavi.

Another element of Ayatollah Khamenei’s shift in tone was spelled out Wednesday, in a meeting with university students, when he vowed that torture and abuse would not go unpunished.

“Be sure that no crime or atrocity will go unpunished, but with issues of that importance the judiciary should rule based on solid evidence,” the supreme leader said, insisting that rumors would not be enough.

But Ayatollah Khamenei was also clear about where he placed the greatest blame for what had convulsed the country since the election, and it was not the issue of torture or abuse. “Some people — who tend to turn a blind eye to the oppression of the people, the Islamic establishment and the tarnished reputation of the establishment — seem to portray the Kahrizak issue as the main problem, whereas this on its own is another form of oppression against the nation,” he said.

The bigger problem, he maintained, was the postelection unrest, which he said had tarnished an otherwise valid election — a point millions of Iranians disputed when they took to the streets in protests that were later crushed by the police and armed militias.

Tehran's Hard-Line Prosecutor Moved To State Role, But Little Changes

2009-09-01T01:46:00.001+02:00

Features

Known as the "Butcher of the Press," Said Mortazavi will now take on a national role, though it's unclear how much his powers will change.

August 31, 2009

By Golnaz Esfandiari

Iran's judiciary chief has named hard-line Tehran prosecutor Said Mortazavi -- the man behind mass trials of post-election detainees -- deputy prosecutor general.
Officially the move is a promotion for Mortazavi, but legal experts say his power has diminished.
Mortazavi is known as "the Butcher of the Press" because he was the bane of Iran's independent and reformist publications.
He has ordered the closure of more than 100 pro-reform publications as well as the summoning to court and jailing of journalists and bloggers.

Among them was the New York-based journalist Roozbeh Mirebrahimi, who was jailed in Iran in 2004 with several of his colleagues and forced to make false confessions.
The case's aim was to implicate reformist figures in spying and other actions that violate Iran's national security laws. Mortazavi was in charge of the case.
Mirebrahimi tells RFE/RL he was happy to read the news about Mortazavi's removal as Tehran prosecutor, describing Tehran's prosecutor's office as "the jugular vein of the judiciary of the Islamic republic."
He adds that he believed that as long as Mortazavi was Tehran's prosecutor, "judicial reforms wouldn't be possible."
Another Iranian journalist, Fereshteh Ghazi, says that for Iranian journalists, Mortazavi brings up painful memories -- such as the closure of newspapers, imprisonment, the loss of their jobs, and being forced to leave Iran and become homeless.

Mortazavi has led the mass trials of opposition protesters in Tehran.

On August 29, state media reported that the new head of Iran's judiciary, Sadeq Larijani, had appointed Abbas Jafari Dolatabadi to replace Mortazavi. Dolatabadi is said to be less ideological than Mortazavi
A day later it was announced that Mortazavi had been appointed deputy state prosecutor.

Superficial Changes
Prominent human rights lawyer Mohammad Seyfzadeh says that Mortazavi will now have less executive power and won't be making any judicial decisions.
Still, he dismisses the changes as being of little importance. Seyfzadeh says if the system was to change, then Mortazvi should have been held accountable.
"The judicial disciplinary court should have moved to suspend him," Seyfzadeh says. "He should have been summoned to court to explain the majority of his actions."
The 42-year-old Mortazavi reportedly played a role in the 2003 death of Iranian-Canadian photojournalist Zahra Kazemi, who died in a hospital as the results of head injuries she sustained after she had been jailed.
Mortazavi had ordered Kazemi's arrest while she was photographing a protest in front of Evin prison by the families of detainees.
Mortazavi is described as a cruel and vengeful person who would use psychological pressure and harassment during interrogations. Mirebrahimi says he remembers how Mortazavi indirectly threatened to kill both him and his family.
"I had many encounters with Mortazavi that ranged from positive, in order to force me 'to cooperate,' to threats -- where he would threaten me and my family and say that we could die in an accident," he says.
Mortazavi was also reportedly involved in the arrests of dozens of women's rights activists, workers, peaceful protesters, and reformists after the disputed June 12 presidential election that led to mass demonstrations.
Pawn Of The Regime?
He has often been criticized by independent lawyers and rights activists for lacking independence. Reformist politicians inside Iran had said that Mortazavi should be summoned to court over his role in the death of Kazemi and other issues.
But he was said to be untouchable. Some observers say Mortazavi had the support of Iran's supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei.

Mortazavi is said to have the firm support of the conservative establishment.

Mirebrahimi thinks Motazavi was a pawn of the regime. "I don't think he was on his own in all he did," he says. "It's true that it was personal to some extent. But he had a powerful backer."
Mirebrahimi says Mortazavi told him several times: "I am one quarter of the country. One fourth of the country's power is in my hands." He adds a person cannot say such a thing without having "prominent backers."
Mortazavi was the head prosecutor in the trial of a number of top reformist figures who have been accused of involvement in planning postelection protests and plotting a "velvet coup."
Tehran-based lawyer Nemat Ahmadi told RFE/RL's Radio Farda that the removal of Mortazavi and the creation of a special committee to investigate the postelection unrest could have a positive impact on the fate of the prominent reformist detainees.
But Seyfzadeh, from the Center of Human Rights Defenders, is less optimistic. He believes that those in power now are "determined to eliminate the opposition that is from within the establishment, having already sidelined the children of the revolution and the opposition."
Seyfzadeh thinks the process will go on till "the end," unless "something else happens."
A blogger has reacted to Mortazavi's new appointment by thanking the new head of the judiciary for the reminder that "the Islamic establishment cannot be reformed."
The blogger writes, "Tehran's executioner becomes the state executioner!"

سال روز فوت فرهاد

2009-09-01T01:42:00.001+02:00

فرهاد مِهراد (۲۹دی۱۳۲۲، تهران - ۹ شهریور۱۳۸۱، پاریس) معروف به فرهاد؛ خواننده، آهنگ‌ساز و نوازندهٔ ایرانی بود. از معروف‌ترین آهنگ‌های او می‌توان به «جمعه»، «کودکانه»، «وحدت»، «گنجشکک اشی مشی» و «شبانه» اشاره کـــــرد.

سال‌های کودکی فرهاد ۲۹ دی ۱۳۲۲ در تهران متولد شد. پدرش رضا مهراد، کاردار ایران در کشورهای عربی بود. فرهاد تا ۸ سالگی که به همراه خانواده به تهران بازگشت در عراق زندگی می‌کرد. برادر بزرگ فرهاد ویولن می‌نواخت. یکی از دوستان برادرش متوجه علاقهٔ فرهاد به موسیقی می‌شود و از خانواده فرهاد می‌خواهد که ســـــازی بـــــرای او تهــــيه کـــنند.

با اصرار برادرش يک ویولن‌سل برای او تهیه می‌کنند و تمرینات فرهاد آغاز می‌شود. ولی عمر تمرینات ویولن‌سل از ۳ جلسه فراتر نرفت و دست روزگار ساز او را شکست.سال‌های جوانی و شهرت بعد از ترک تحصیل در کلاس یازدهم با یک گروه نوازندهٔ ارمنی آشنا می‌شود و با استفاده از سازهای آنان به صورت تجربی نواختن را می‌آموزد و مدتی بعد به عنوان نوازندهٔ گیتار در همان گروه شروع به فعالیت می‌کند.

فرهاد دو سال نیز به انگلستان رفت و در آنجا با موسیقی پاپ آن سال‌های انگلستان آشنا شد. پس از بازگشت به ایران فرهاد اولین اجرای موسیقی خود را در هتل ریمبو در خیابان ایرانشهر تهران اجرا کرد. سپس به اجرای برنامه در رستوران کوچینی ادامه داد و در آنجا به فرهاد بلک‌کَتس مشهور شد. در این دوران در کافه‌های مختلف تهران به خواندن آوازهایی از گروه‌های معروف موسیقی آن زمان از جمله بیتل‌ها، الویس پریسلی، و ری چارلز می‌پرداخت. در همین دوره ترانهٔ «اگه یه جو شانس داشتیم» را برای دوبلهٔ فیلم بانوی زیبای من خواند که در فیلم استفاده شد.

تصویر «فرهاد مهراد» بر جلد مجلهٔ «اطلاعات هفتگی» در ۱۳۴۸ فرهاد برای ترانهٔ «مرد تنها» (با آهنگ اسفندیار منفردزاده و شعر شهیار قنبری) در فیلم رضا موتوری (به کارگردانی مسعود کیمیایی) آواز خواند. این ترانه در سال ۱۳۴۹ هم‌زمان با اکران فیلم به شکل صفحهٔ موسیقی منتشر شد.

در ۱۳۵۰ ترانهٔ «جمعه» (کار منفردزاده و قنبری) را برای فیلم خداحافظ رفیق (به کارگردانی امیر نادری)، در ۱۳۵۱ ترانهٔ «خسته» را برای فیلم زنجیری، و در ۱۳۵۶ ترانهٔ «سقف» (کار منفردزاده و ایرج جنتی عطایی) را برای فیلم ماهی‌ها در خاک می‌میرند خواند. در همین سال‌ها(اوایل دههٔ ۱۳۵۰) فرهاد با دختری به نام مونیکا آشنا شد و با او ازدواج کرد اما سرانجام این ازدواج جدایی بود. بعدها یعنی در اواخر همین دهه فرهاد با پوران گلفام ازدواج کرد و تا پایان عمر با او زندگی کرد.

تا سال ۱۳۵۷ و انقلاب ایران کنسرت‌های فراوانی داد. در بهمن ۱۳۵۷ هم‌زمان با انقلاب ترانهٔ معروفش «وحدت» (آهنگ از منفردزاده، شعر از سیاوش کسرایی) را ضبط کرد. پس از انقلاب مدت‌ها از کار منع شد تا بالاخره در ۱۳۶۹ آلبوم خواب در بیداری را منتشر کرد که چند ترانهٔ فارسی و چند ترانهٔ انگلیسی داشت. در این نوار فرهاد پیانو هم می‌نواخت و بعضی از آهنگ‌ها را هم خود ساخته بود. در ۱۳۷۴ نیز اولین کنسرت بعد از انقلابش را در کلن اجرا کرد. در ۱۳۷۶ آلبوم وحدت او نیز منتشر شد که شامل ترانه‌های دههٔ ۱۳۵۰ او بود. در ۱۳۷۷ توانست در هتل شرق تهران کنسرت اجرا کند و آلبوم برف را نیز منتشر کرد.

پس از انتشار آلبوم «برف»، فرهاد درصدد تهيه آلبومی با نام «آمین» بود که ترانه‌هایی از کشورها و زبان‌های مختلف را در بر می‌گرفت. اما از مهرماه ۱۳۷۹ بیماری او جدی شد. فرهاد به بیماری هپاتیت سی مبتلا بود و در نتیجهٔ عوارض کبدی ناشی از آن در خرداد ۱۳۸۱ برای درمان به لیل در فرانسه رفت و در ۹ شهریور همان سال پس از مدتی اغما در بیمارستان، در سن ۵۹ سالگی درگذشت و در ۱۳ شهریور در گورستان تیه در پاریــــــــــــس دفن شد.

درباره شکایتم از روزنامه کیهان

2009-09-01T01:40:00.001+02:00

طبق احضاریه ای که دو روز پیش شنبه هفتم شهریور از سوی شعبه 1803 دادگاه عمومی تهران برای من ارسال شده است باید برای شرکت در جلسه دادگاه خود یا وکیلم حضور داشته باشیم که البته وکلای من حتما در موعد مقرر شرکت خواهند کرد و گرچه امیدی به رسیدگی عادلانه وجود ندارد اما از همین کور سو امید هم استفده خواهیم کرد ، البته در خبر خبرگزاری فارس + متوجه شدم که فعلا وکیل کیهان تقاضای استمهال نموده است .

موضوع شکایت از روزنامه کیهان و یا بطور مشخصتر از حسین شریعتمداری در یک کلام دروغگویی و لج پراکنی های ایشان است ، شریعتمداری بارها و بارها در روز نامه کیهان در طول زمان دادگاه پرونده نوار اعترافات من و همچنین ایام زندان اتهامات بی اساس و دروغی را به من نسبت می داد که هیچ وقت البته دلیلی هم برای آنها نمی آورد ، شریعتمداری البته گستاخی و وقاحت را تا آنجایی پیش برد که خانواده من را نیز در زمان زندانم از اتهامات و دروغهایش بی بهره نگذاشته است ، در حالی پدر من را بخاطر مصاحبه هایش و یا حضورش در جلسات سیاسی آن زمان آلت دست دوم خردادی ها و ... لقب می داد که همانزمان پدر من از سوی مقامات عالی نظام بواسطه بیش از سی سال سال خدمتش در نیروی هوایی و داشتن بیش از چهارصد ساعت پرواز در زمان جنگ تحمیلی مورد تمجید و تشویش قرار گرفته بود . به عنوان مثال یک مورد فاحش دروغپردازی روزنامه کیهان آن بود که در بعد از بازداشت من اعلام نمود که من در بیش از 150 صفحه اعلام کرده ام که 95در صد اظهاراتم در آن نوار دروغ بوده است این در حالی است که همانزمان من در زندان توحید و طی دیداری که با هیات تحقیق و تفحص مجلس داشتم از تک تک موارد ابراز داشته ام در نوار دفاع نمودم و حتا آمادگی خود را برای اثبات آن بارها و بارها اعلام کردم و البته قوه قضائیه علاقه و تمایلی برای اثباط نقش رهبر و مافیایش در خشونتها در جامعه نداشت ، من هم اکنون نیز اعلام می کنم اگر همتی برای اثبات و رسیدگی عادلانه به آن حرفها باشد همین امروز هم آمادگی دارم به ایران برگردم و در دادگاهی علنی و بی طرف شرکت کنم .

در طول مدت زمانی هم که من در خارج از کشور بوده ام چندین و چند بار در مقالات و سر مقاله های کیهان که عمدتا یا با نام ایشان منتشر شده است و یا بدون نام بوده من را عامل سازمان موساد، سیا و جاده صاف کن سیاستهای آقای رضا پهلوی لقب داده است .

شریعتمداری سخنرانی من را در دانشگاه تاون در سال 2007 که در آنجا اتفاقا من از جنگ طلبی دولت بوش انتقاد نموده بودم و دقیقا اعلام کرده بودم یقینا بین استبداد داخلی و خارجی ایرانیان استبداد داخلی را بیشتر تحمل خواهند کرد را با وارونه جلوه دادن و دروغی آشکار سخنرانی در جهت استمداد از دولت بوش برای حمله به ایران نامبرده و در بعد از این دروغپراکنی آشکار بود که صدا و سیما نیز در برنامه بیست و سی با باز پخش آن دروغها منرا به حامی جنگ و حمله آمریکا به ایران متهم نمود.

در هر صورت گرچه کماکان اعتقادی به سیستم قضایی فعلی ایران نداشته و ندارم اما برای دست کم شنیدن دفاعیات ایشان برای چرایی انتشار این دروغها اقدام به شکایت نموده ام

کروبی زندان های جمهوری اسلامی را بدتر از گذشته دانست

2009-09-01T01:35:00.001+02:00

مهدی کروبی، دبیرکل حزب اعتماد ملی، اعلام کرد کمیته ای که از سوی رییس قوه قضاییه برای بررسی حوادث پس از انتخابات تشکیل شده گامی مثبت در جهت اعتماد سازی در میان مردم است.
کروبی روز دوشنبه در پاسخ به پرسشی درباره این کمیته گفت: «من در نامه ای که به رییس قوه قضاییه نوشتم تاکید کردم حوادث اخیر بررسی شود و حتی اعلام کردم از این آمادگی برخوردارم که مستندات خود را به ایشان ارائه کنم و در صورتی که امنیت افرادی که آسیب دیده اند تامین شود آنها را نیز به ایشان معرفی کنم تا اینکه عاملان جنایاتی که روی داده شناسایی و با آنها برخورد شود.»
وی سپس این پرسش را مطرح کرد که آیا جمعی که می خواهند بر مردم حکومت کنند نباید حتی الامکان رضایت و پشتیبانی مردم را داشته باشند و بی دلیل موجب نارضایتی مردم نشوند؟ آیا حکومت داران نباید از انجام کارهای نسنجیده و خشن پرهیز کنند تا مردم از عملکرد آنها رضایت داشته باشند؟
کروبی تاکید کرد که این نوع برخوردها موجب می شود که او علی رغم میل خود مثال هایی را برای روشن شدن اذهان مطرح کند. وی گفت: «هنگامی در سال ۵۳ در زندان رژیم طاغوت بودم مادر یکی از هم سلولی های من که یک آدم فرهنگی است که اکنون نیز در شمیران زندگی می کند توانست از طریق رایزنی با کمیته مشترک به اصطلاح ضد خرابکاری وقت ملاقاتی را با فرزندش بگیرد. در همان زمان هنگامی که ماموری آمد تا او را به ملاقاتی ببرد هنگامی که مشاهده کرد بر روی انگشتان پای وی هنوز آثار جراحت دیده می شود جورابی به او داد تا پایش کند تا مگر اینکه مادر وی از دیدن این صحنه دگرگون شود. این رفتاری بود که در زندان رژیم فاسد طاغوت که هر گونه خشنونتی را علیه مبارزان انقلابی می کردند با زندانیان می شد آنهم در سال ۵۳ که خشنونت ها به اوج خودش رسیده بود. ولی اکنون کار به جایی رسیده که در نظام جمهوری اسلامی فردی را بازداشت می کنند، بعد از پنج روز که او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند چشم و دست بسته در کنار خیابان رها می کنند تا اینکه او پس از نیم ساعت با فریادهایش کمک بخواهد و مردم به کمک او بیایند و او را به خانواده اش تحویل دهند. این پسر به همراه مادرش که فرهنگی است و پدر و نامزدش به نزد من آمد. خانواده وی همان روز اول از آثار جراحاتی که بر بدن وی بود فیلمبرداری کرده بودند و یک سی دی تهیه شده است که هر کسی که این سی دی را دید متاثر و اشک در چشمانش جمع شد. بدن این پسر از نوک انگشتان پایش تا فرق سرش زخم و کبود است. آیا این است رافت اسلامی که در قبال مردم چنین برخورد می شود؟»
کروبی تصریح کرد: «آن آقایانی که مرا به حرکت در مسیری مطابق خواست صهیونیست ها متهم می کنند اندکی درباره عملکرد خود و همفکرانشان بیاندیشند تا متوجه شوند آیا مهدی کروبی که تمام دغدغه و تلاشش برای تقویت پشتوانه مردمی نظام است در راستای نفع رژیم صهیونیستی حرکت می کند یا آنانی که با خشونت با مردم رفتار می کنند و آن گاه به جای برخورد با عاملان جنایات در صدد پنهان کردن اصل ماجرا و حتی برخورد با کسانی هستند که مورد ظلم قرار گرفته اند.»

لوموند؛ فریاد نیمه شب در زندان اوین

2009-09-01T01:34:00.001+02:00

ماری کلود دکام، روزنامه لوموند
فریاد نیمه شب در زندان اوین
برگردان از فرامرز دادرس

پس از تحمل دو ماه زندان، روز چهارشنبه 26 اوت، عبدالفتاح سلطانی وکیل و عضو کانون دفاع از حقوق بشر و همکار شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل، از زندان آزاد شد.
مرد درستکار و ساده ای که نیازی به نشان دادن شجاعتش ندارد، تاکنون چندین بار بدلیل مبارزه در راه حقوق بشر زندانی شده است. پیوند ما با او پس از آزادی با تلفن انجام شد. او در باره بازداشت خود به لوموند گفت:
« روز 16 ژوئن ( چهار روز پس از انتخاب احمدی نژاد که مورد اعتراض مردم قرار گرفت) ، چهار ماًمور لباس شخصی به دفتر کاراو آمدند و بنام دادگاه انقلاب بدون حکم جلب و هیچ توضیحی چشمانش را بستند، و او را به زندانی که فکر می کند اوین باشد بردند. او 27 ساعت انتظار کشید تا اینکه بازپرس موارد جرم او را بازگو کند« فعالیت علیه امنیت کشور، و تبلیغات علیه حکومت». سپس جهنم آغاز می شود « من در یک سلول کوچک انفرادی مدت 17 روز، بدون دیدن کسی، بی خبر از همه جا سپری کردم، و در این مدت حتی اجازه حمام نداشتم». بازجویی های پی در پی و تهدیدات ادامه می یابد، ولی شکنجه بدنی انجام نشد. بازجو از او می خواهد که از همکاری با شیرین عبادی دست بردارد، و دیگر با رسانه های گروهی خارجی، بویژه بی بی سی گفتگو نکند.
عبدالفتاح سلطانی تسلیم نمی شود. آنها اورا به بند معروف (209)، زندانی درون زندان اوین می برند، که زیر نظر بخش امنیتی سپاه پاسداران اداره می شود. برای او که از تنهایی به تنگ آمده بود یک ( پیشرفت) بود.
« در سلولی با دو و گاهی سه زندانی دیگر بسر می بردم، بیشتر جوانانی بودند که در تظاهرات دستگیر شده بودند. چیز هایی برای خواندن داشتیم، توانستم خودم را بشویم و به خانه ام تلفن کنم.
فشار بازجویی ها دوباره آغاز شد « به آنان اعتراض کردم که بازداشت من بدون دلیل بوده است. چه ارتباطی با تظاهرات سیاسی داشته است؟ من جزو هیچ گروه سیاسی نیستم و تنها یک فعال حقوق بشر می باشم».
او بزودی دریافت که هنگام بازجویی ها حق داشتن وکیل ندارد« آنان این بخش قانون را تغییر داده اند، و همینطورهنگام تحقیقات، حکومت مطلقه کامل! من احساس کردم،چون وکیل هستم نسبت به دیگر زندانیان دارای امتیازی می باشم، می توانم پاسخ دهم ودلیل بیاورم. جوانان حقوق خود را نمی شناختند و در برابر فشار ها شکننده بودند» به هر اندازه که میزان فشارها بیشتر باشد.
در بخش 209 اوین او همه چیز را شنید « نیمه شب ها، جوانان را بیدار و از آنان بازجویی می کردند. بارها فریاد هایی را شنیدم که می گفتند " بس کنید، دیگر تحمل ندارم ". هم سلولی هایش برای او تعریف کردند که بسیاری از آنان بشدت کتک خورده و شکنجه شده اند. برخی از آنان از زندان های دیگر به اوین آورده شده بودند. آنها گفتند « بچشم خود دیده اند که هزاران نفر در زندان های نیمه مخفی کهریزک، شاپور و پاسارگاد زندانی شده اند» .
در پایان بدلیل حمایت های بین المللی از عبدالفتاح سلطانی، ویرا دربرابر وثیقه ای معادل هفتاد هزار یورو آزاد می کنند، چنین وثیقه ای برای وکیلی که از صد ها زندانی سیاسی به رایگان دفاع می کند مبلغ کمی نیست.
لوموند از او می پرسد: و آینده ؟
سلطانی با قاطعیت می گوید: « مسئولین دفتر ما را چند ماه پیش بستند، ولی من کارم را از سر خواهم گرفت» وکیل تا آخرین نفس، او از( متین راسخ) مسئول بازداشت خود که معاون دادستان انقلاب است شکایت کرده و می گوید: « برای اینکه هیچ کار غیر قانونی انجام نداده بودم».
این شهادت تازه در این شرایط بحرانی که رژیم با آن دست بگریبان است، به دیگر شهادت ها در باره برخورد با چهار هزار زندانی ، افزوده شد.
مهدی کروبی از« تجاوز برنامه ریزی شده» در زندان ها سخن گفت. همین گفته باعث بوجود آمدن یک گروه تحقیق درمجلس شورای اسلامی شد. بگفته این گروه تاکنون دلایلی برای تحقیق ارائه نشده است. ولی یکی از اعضای این گروه بگونه ناشناس در اینترنت تاًیید کرد و توضیح داد که تجاوزات با « شیشه نوشابه و باتوم» انجام شده است. دردسر تازه دولت احمدی نژاد که بایستی تا پایان این هفته از مجلسی که چند دستگی در آن است، راًی اعتماد بگیرد.

9 شهریور، 31 اوت 2009

اطلاعات تازه از دفن مخفیانه در قطعه 302 بهشت‌زهرا

2009-09-01T01:31:00.001+02:00

از دو روز قبل اطلاعات جدیدی درباره‌ یک شهید گمنام رسیده که در این دو روز جزئیات آن‌را مورد بررسی قرار دادیم و از صحت آن مطمئن شدیم.

این خبر دردناک حاکی از آن است که یک دختر دیگر، همچون ترانه موسوی، قربانی جنایت‌پیشگی برخی بسیجیان شده و پس از آن هم جنازه‌ وی با اسید سوزانده شده و در نهایت بدون حضور خانواده‌اش به صورت مخفیانه در قطعه 302 بهشت زهرا دفن شده است.

جالب است؛ تقدیر این بوده که خبر این جنایت، درست در روزی منتشر شود که دولت کودتا نمایش تشکیل کابینه را در دستور کار دارد؛ دولتی که بی‌اغراق با خون‌ریزی و جنایت بر سرکار آمده است.

سعیده پورآقایی(آمایی) دختر جوانی است که اکنون پیکر او در یکی از قبور گمنام قطعه 302 بهشت زهرا دفن شده است.

سعیده پورآقایی تنها فرزند جانباز شهید عباس پورآقایی(آمایی) است که در یکی از شب‌های پس از کودتا در حالی‌که به الله‌اکبر گفتن شبانه بر پشت بام خانه‌شان در خیابان دولت تهران مشغول بود، از سوی نیروهای لباس شخصی وابسته به بسیج دستگیر شد و پس از 20 روز جنازه او در یکی از سردخانه‌های جنوب تهران از سوی مادرش شناسایی شد. اما مسئولان ذی‌ربط از تحویل جنازه به مادرش خودداری کردند و حالا پس از هفته‌ها بی‌خبری خانواده‌اش مطلع شده‌اند او به صورت مخفیانه در قطعه 302 بهشت زهرا به خاک سپرده شده است.

بر اساس این گزارش، خانواده این شهید طی هفته‌های اخیر به شدت تحت فشار بودند تا از افشای ماجرا خودداری کنند. اما بالاخره سکوت درباره این ماجرا شکسته شد و ماجرای تاسف‌برانگیز ظلمی که بر این فرزند شهید رفته، از سوی برخی افراد مطلع، شرح داده شده است که موج سبز آزادی برای رعایت مسائل امنیتی از ذکر نامشان معذور است.

به گفته‌ مطلعان، سعیده پورآقایی پس از بازداشت مورد تجاوز وحشیانه قرار گرفته و سپس به قتل رسیده است. متجاوزان جنازه‌ وی را از زانو به بالا در اسید سوزانده‌اند تا آثار این جنایت شنیع به صورت کامل از بین برود. سپس خانواده‌ وی تحت فشار قرار می‌گیرند تا علت مرگ دخترشان را بیماری شدید کلیوی اعلام کنند.

این موضوع در حالی اتفاق می‌افتد که جنازه‌ وی اساسا به خانواده تحویل نشده است و شنیدن خبر بیماری سعیده موجب تعجب اقوام وی شده است که اطمینان دارند سعیده سابقه‌ هیچ نوع بیماری نداشته است؛ و همین دروغ بود که در نهایت به افشای ماجرا منجر شد.

گفتنی است مراسم ختم شهید سعیده پورآقایی(آمایی) روز شنبه هفتم شهریور به صورت محدود در مسجد جامع قلهک (محل زندگی وی) برگزار شد و نمایندگانی از جنبش سبز برای همدردی با خانواده داغدار این شهید مظلوم در این مراسم حضور یافتند.

گفتنی است برخی اطلاعات تازه نشان می‌دهد اکثر کسانی که به صورت مخفیانه و بی‌نام و نشان در بهشت زهرا دفن شدند، دخترانی هستند که مورد تجاوز وحشیانه‌ نیروهای امنیتی و شبه‌نظامی قرار گرفته‌اند و دفن شبانه و غیرقانونی آن‌ها نیز برای جلوگیری از افشای ابعاد جنایات رخ داده صورت گرفته است.

اعتراضات شبانه مردم با بانگ الله اکبر و مرگ بر دیکتاتور

2009-09-01T01:28:00.001+02:00

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران

بنابه گزارشات رسیده ، اعتراضات شبانه مردم در مناطق مختلف تهران با بانگ الله اکبر و شعار مرگ بر دیکتاتور ادامه دارد.
اعتراضات شبانه مردم تهران که هر شب از ساعت 22:00 شروع می شود و مردم با قرار گرفتن بر پشت بام منازل ،درکوچه ها و خیابانهای فرعی با بانگ الله اکبر و شعار مرگ بر دیکتاتور ادامه یافت.
در اکثر مناطق صدای اعتراضات مردم به گوش می رسد که از جملۀ آنها مناطقی مانند ؛ توحيد ،‌جمهوري ، ونك ، پارك وي ، تجريش ، رسالت ، آزادي ، ميرداماد ، صادقيه ، تهران پارس ، شهرك غرب ، فرمانيه ، شمس آباد،‌گيشا می باشد.
شدت اعتراضات شبانه در مناطقی مانند میرداماد و گیشا نسبت به سایر مناطق بیشتر بود. این اعتراضات تا ساعت 22:30 یافت.

توکلی: احمدی‌نژاد عامل تحریک‌های خیابانی

2009-09-01T01:23:00.001+02:00

به نوشته سایت الف، نوع برخورد احمدی‌نژاد در سخنرانی 24 خرداد در میدان ولی‌عصر «در تحریک هواداران نامزدهای مخالف‌ به اردوکشی خیابانی و نمایش کثرت در راهپیمایی انبوه 25 خرداد موثر بوده است.»

مردمک

پایگاه اطلاع‌رسانی الف منسوب به احمد توکلی، با اطمینان تاکید کرده است که نوع برخورد احمدی‌نژاد در سخنرانی 24 خرداد در میدان ولی‌عصر «در تحریک هواداران نامزدهای مخالف‌ به اردوکشی خیابانی و نمایش کثرت در راهپیمایی انبوه 25 خرداد موثر بوده است.»

این مطلب درپی آن منتشر می‌شود که در جلسه روز یکشنبه مجلس، سخنان احمد توکلی در مخالفت با کابینه پیشنهادی، با واکنش احمدی‌نژاد روبه‌رو شد. توکلی نیز امروز نسبت به سخنان احمدی‌نژاد در مورد وی، اعتراض کرد و گفت که رییس جمهور حرف‌های او را تحریف کرده و نسبت ناروا داده است.

توکلی نماینده اصولگرای مخالف احمدی‌نژاد، امروز مطلبی را در سایت الف که متعلق به اوست، منتشر کرد و به موارد مهمی در خصوص نقش احمدی‌نژاد در حوادث پس از انتخابات و محبوبیت میرحسین موسوی در دانشگاه‌ها، اشاره کرد.

براساس مطلب منتشر‌شده در سایت الف، نظرسنجی‌های معتبر در ایام تبلیغات انتخابات دهم ریاست جمهوری، نشان می‌داد که میرحسین موسوی از اوایل خردادماه در تهران از آقای احمدی‌نژاد پیشی گرفته و این برتری را تا 22 خرداد در پایتخت حفظ کرده بود.

براین اساس، موسوی در دانشگاه‌ها نیز تقریبا حدود دو برابر احمدی‌نژاد رای داشته است و احمدی‌نژاد «در کل کشور» از موسوی جلوتر بوده است.

سایت منسوب به توکلی می‌نویسد «با گذشت نزدیک به سه‌ماه از ایام انتخابات، بسیاری از رای دهندگان به آقای موسوی درباره سلامت انتخابات قانع نشده‌اند و با تعلل سئوال‌برانگیز رسانه ملی در پاسخگویی به شبهه‌ها از یک سو و جنگ روانی بی‌سابقه رسانه‌های ضد انقلاب از سوی دیگر، تهمت سنگین تقلب به تدریج برای طرفداران آقای موسوی باور شده است.»

برخورد احمدی‌نژاد با طرفداران میرحسین موسوی که به نوشته سایت الف «در تهران و به‌خصوص محافل دانشگاهی اکثریت هستند»، معمولا با نادیده‌ انگاری و کوچک شماری همراه بوده و موجب سوق‌دادن آنها به سمت اوباش و طراحان حرکت های خشن و رادیکال می‌شود.

نوع برخورد با شهروندان به‌ویژه در محافل و محیط‌های دانشگاهی به نوشته سایت الف باید با تدبیر، منطق و بکارگیری روش «اقناع» باشد و نه «قلدری» و «گردن کلفتی».

هاشمی و هیئت موسس دانشگاه آزاد پیش دستی کردند

2009-09-01T01:19:00.001+02:00

هیات موسس دانشگاه آزاد اسلامی طی بیانیه ای اعلام کرد : اموال و دارائیهای این دانشگاه وقف شده است

به گزارش پایگاه خبررسانی عبرت پس از آنکه تحرکات خاصی برای تصاحب اموال دانشگاه آزاد مطرح و شایعات مربوط به آن بر سر زبانها افتاد ، هیئت موسس این دانشگاه در یک پیش دستی ظریف و پس از استیذان از مقام معظم رهبری ،کلیه اموال و دارایی های این موسسه را وقف شرعی موبد عام و حبس مخلد اسلامی نمودند تا عملا دولت از دسترسی به این سرمایه ملی و تصاحب و مداخله در آن باز ماند

به گزارش عبرت به نقل از خبر آنلاین ،در قسمتی از این بیانیه آمده است :

اعضای هیات موسس شامل 1 ـ آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی 2 ـ دکتر عبدالله جاسبی 3 ـ مهندس میرحسین موسوی 4 ـ آیت الله عبدالکریم موسوی اردبیلی 5 ـ حجت الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی 6 ـ دکتر ابراهیم حسن حبیبی 7 ـ حجت الاسلام والمسلمین دکتر محسن قمی 8 ـ دکتر علی اکبر ولایتی 9 ـ دکتر حمید میرزاده با هدف جاویدان ساختن این سرمایه عظیم در خدمت دانش و فرهنگ در جهان اسلام تدبیر جدیدی اندیشیدند. با بررسی همه جانبه کارشناسان و باتوجه به تعالیم حیات بخش اسلام استفاده از ظرفیت نهاد مقدس وقف بهترین گزینه برای حراست از این سرمایه در مسیر اصلی خود تشخیص داده شد.

با استعانت از الطاف الهی و پس از استیدان از مقام معظم رهبری و دریافت نظر موافق معظم له و با مشورت با حقوقدانان و صاحبنظران طی یکسال گذشته با صرف اوقات فراوان و بررسی های حقوقی و کارشناسی پس از تهیه و تصویب وقف نامه ای جامع در شامگاه پنجم ماه مبارک رمضان سال 1340 هجری شمسی مطابق با چهارم شهریورماه 1388 به اتفاق آرا و با توجه به مفاد اساسنامه دانشگاه آزاد اسلامی به عنوان هیات موسس و واقف و با انشا و امضای صیغه شرعی کلیه اموال غیرمنقول اعم از مشاع یا مفروز و دارائی های منقول بادوام حقوق امتیازات سهام و تمامی اجزا توابع و متعلقات مربوط به دانشگاه آزاد اسلامی شامل کلیه واحدها مراکز سازمان سما و سایر موسسات وابسته موجود در کشور جمهوری اسلامی ایران و سایر کشورها را که فهرست و مشخصات آنها ضمیمه وقفنامه خواهد شد وقف شرعی موبد عام و حبس مخلد اسلامی نمودند

رهبران آلمان و فرانسه، ايران را به تشديد تحريم ها تهديد كردند

2009-09-01T01:13:00.001+02:00

۱۳۸۸/۰۶/۱۰

رهبران آلمان و فرانسه روز دو شنبه از ايران خواستند تا اواخر ماه سپتامبر به نگرانى هاى غرب در باره برنامه هسته اى اين كشور پاسخ دهد و يا با تحريم هاى شديدتر روبرو شود.
آنگلا مركل؛ صدر اعظم آلمان و نيكلا سركوزى؛ رييس جمهور فرانسه پس از ديدار با يكديگر در برلين اعلام كردند كه خواهان اجماع گسترده جهانى در زمينه حل اين مسئله هستند.
خانم مركل در سخنان خود به نشست سران گروه هشت كشور صنعتى در ماه ژوئيه اشاره كرد كه بر بازنگرى موضع خود در قبال ايران در اجلاس گروه ۲۰ تاكيد كرده بودند. اجلاس گروه ۲۰ قرار است كه اواخر سپتامبر برگزار شود.
باراك اوباما؛ رييس جمهور آمريكا، روز ۱۵ سپتامبر را به عنوان تاریخ ضرب الاجل براى پاسخ ايران به پيشنهاد گروه پنج كشور آمريكا، بريتانيا، فرانسه، روسيه، چين و آلمان در زمينه حل و فصل برنامه اتمى تهران تعيين كرده است.
نيكلا سركوزى روز دوشنبه گفت: اقدامات بايد در ماه سپتامبر صورت گيرد كه بر اساس آن خواست يا همكارى ايران مشخص خواهد شد.
وى افزود: در غير اين صورت، «آلمان و فرانسه موضع واحدى در قبال تشديد تحريم ها عليه ايران خواهند داشت.»
صدر اعظم آلمان نيز گفت: «ايران بايد بداند كه ما در اين زمينه بسيار جدى هستيم. تهران نبايد بار ديگر اين ضرب الاجل را از دست بدهد.»
آنگلا مركل هفته گذشته از جمهورى اسلامى ايران خواسته بود تا برنامه اتمى خود را متوقف كرده و ماه سپتامبر به پاى ميز مذاكره باز گردد يا اين كه خطر تحريم در حوزه هاى «انرژى، مالى و ساير بخش هاى مهم» را بپذيرد.
با اين حال، وى روز دوشنبه از بيان جزئيات تحريم ها و اين كه كدام يك از بخش ها مورد هدف قرار است خوددارى كرد.
صدر اعظم آلمان اظهار داشت: «من نمى خواهم اكنون در باره جزئيات صحبت كنم چرا كه بى معنى است- ما بايد اين تحريم ها را بر يك پايه ممكن بنا كنيم.»
رييس جمهور فرانسه نيز گفت: براى تحريم هاى بيشتر «ديدگاه هاى مختلفى وجود دارد – در اين زمينه يك شرط وجود دارد و آن اين كه تمام جامعه بين المللى در باره لزوم اين تحريم ها قانع شود.»
به گفته وى، «مشكل در اين جاست و اين موضوع پيش روى من و خانم مركل است كه در حال كار بر روى آن هستيم.»
برلين اوايل روز دوشنبه اعلام كرد كه مقام هاى شش كشور درگير پرونده هسته اى ايران قرار است روز چهار شنبه در فرانكفورت آلمان گردهم آيند.
به گفته دولت آلمان، در اين نشست مديران كل سياسى وزارتخانه هاى امور خارجه كشورهاى گروه پنج به علاوه يك حضور خواهند يافت.
وزارت امور خارجه فرانسه نیز گفته است: نشست فرانكفورت زمينه ساز اجلاس اواخر ماه سپتامبر در باره برنامه اتمى ايران است كه در حاشيه نشست عمومى سازمان ملل در نيويورك برگزار مى شود.
كشورهاى گروه پنج به علاوه يك از ايران مى خواهند تا برنامه غنى سازى اورانيوم كه كاربرد دو گانه نظامى و غير نظامى دارد را متوقف كرده و در مذاكرات هسته اى با آژانس و اين گروه اطمينان دهد كه فعاليت هاى هسته ايش ماهيت نظامى ندارد.
ايران توقف اين برنامه را رد كرده و مى گويد كه فعاليت هاى اتمى اش اهداف صلح آميز را دنبال مى كند.
اين در حالى است كه آژانس بين المللى انرژى اتمى به عنوان عالى ترين نهاد نظارتى بر فعاليت هاى هسته اى در جهان در گزارش هاى خود اعلام كرده است كه نمى تواند ماهيت صلح آميز برنامه اتمى ايران را تاييد كند.

برای کشتن ندا یک گلوله کافی بود ، برای نابودی رژیم ،،، یک ندا کافیست.

2009-09-01T01:08:00.001+02:00

سپهبد نادر جهانبانی

یکی‌ از بهترین خلبانان جهان، سپهبد نادر جهانبانی (۱۳۵۷ - ۱۳۰۷) معاون فرمانده نیروی هوایی ارتش و سرپرست تیم آکروجت تاج طلایی ایران بود. او همچنین مدتی‌ نیز رئیس سازمان تربیت بدنی شد. مادر او از مهاجران روسی و پدرش تیمسار سپهبد امان‌الله جهانبانی بود.

رشید و خوب چهره بود...نشان تاج و ستاره ای روی شانه داشت و بخصوص مهربانی خاصی در چشمانش بود که هر کس بی اختیار در برابرش زبان به تحسین می گشود که وطن چنین افسری بلند بالا دارد. نخستین بار که ژنرال را در بند دیدم؛ با همه آثار خستگی که بر چهره داشت و با وجود صورت نتراشیده و چشمهای سرخ از بی خوابی، باز هم سر و گردنی از همه بلندتر بود. بیش از این بسیار بار او را با کوبال و یراق نظامی ، در جعبه تماشا دیده بودیم و تصویرش را نظیر بقیه ژنرال ها در روزنامه ها نگاه کرده بودیم. ولی حالا در بامداد سه شنبه 14 بهمن 1357 تیمسار را چشم بسته و دست در زنجیر به مدرسه رفاه آورده بودند. در اتاقی که همه روی زمین رها شده بودند، تیمسار هم به دیوار تکیه داده بود و روبرو را نگاه می کرد. تیمسار از همه خونسردتر بین سپهبد برنجیان و امیرافشار نشسته بود. بالاتر از او سپهبد رحیمی، ناجی و ربیعی به دیوار تکیه داده بودند و با ناباوری به سرنوشت می اندیشیدند. شاه رفته بود و رژیم فرو شکسته بود و آنها می دانستند که فریاد "خون" همه جا را گرفته است و آتش آنچنان شعله ور است که خشک و تر را می سوزاند ، پس کسی در صدد نجات سر خود نبود که از همان پنجره کوچک اتاق می شد تصویر فردا و فرداها را دید و سرهای بریده که بی جرم و جنایت بالای نیزه و دار است.
جلویش نشستم، به سبب سکوت و خونسردیش کمی دستپاچه شدم، سوال کردم: شما؟! جهانبانی پاسخ داد: من تا آنجا که می دانم یعنی تا دیروز نادر جهانبانی افسر خلبان نیروی هوایی بوده ام. من خیلی خجالت کشیدم. با اینهمه دو سه دقیقه تلاش کردم به جهانبانی اطمینان بدهم که هرچه را عنوان کند خواهم نوشت. ژنرال نادر جهانبانی با آرامش گفت:اگر برای مردم چیزی نوشتید احساس خودتان را بنویسید ولی اگر قرار است نوشته های شما را دشمنان این مرز و بوم ببینند بنویسید نادر جهانبانی همه آنچه را که تا کنون انجام داده باعث افتخار خود می داند. این گفته به اغلب افسرانی که آنجا بودند قوت قلب داد و همه به نحوی با گفتن تیمسار درست می گویند و با تکان دادن سر حرفهای او را تصدیق کردند.
بیرون آمدم توی کوچه مستجاب و در میان مردمی که عرق ریزان هرکدام تفنگی در دست داشتند، یکی از ورزشکاران مشهور سرزمینمان را دیدم. خیلی آشفته بود اون نیز تفنگی در دست داشت و تا مرا دید به طرفم آمد و در گوشم گفت: تیمسار هم اینجا بود؟ گفتم: کدام تیمسار؟ اینجا خیلی از تیمسارها را آورده اند. تازه فهمیدم منظورش جهانبانی است . گفتم :بله و خیلی هم آرام و خونسرد دیدمش، مثل سنگ نه بهتر بگویم مثل عقاب در لحظه ای که دعوت زاغ را برای حیات جاودانه رد کرده است. حرفهایم را نفهمید و گفت: آمده ام اینجا اگر بشود یکطوری با چند تن از بچه های شهباز تیمسار را فرار بدهیم. گفتم امکان ندارد او حاضر به فرار شود. باید او را ببینی تا حرفم را باور کنی! او رفت تا وسیله فرار را فراهم سازد و من از مردم گریختم تا در خلوتی مشاهداتم را بنویسم. فردا وقتی بار دیگر در مدرسه رفاه دوست ورزشکارم را دیدم که تفتنگ در دست در مقابل اتاق زندانیان رژه می رود. با شتاب سراغش رفتیم که رفیق چه کردی؟ خیلی سوگوار و پراندوه نگاهم کرد و گفت: همه چیز را بخوبی فراهم کردم کار تمام بود، از راه دستشویی می خواستم تیمسار را با لباس آخوندی بیرون ببرم بخصوص که ریشش هم در آمده، ولی هرچه کردیم و هر چه التماسش کردیم حاضر نشد.گفتم: من که به تو گفته بودم، تیمسار حاضر به فرار نمی شود. دوست ورزشکارم با این همه هنوز قانع نشده بود.
پیش خود فکر کردم که آیا جهانبانی می خواست ادای سقراط را درآورد که شب مرگ با آنکه شاگردانش وسیله فرار او را فراهم کردند حاضر به گریختن نشد ، چون می گفت من باید بمیرم تا حقیقت زنده بماند.وضع او شبیه به "عقاب" خانلری بود در شعر"عقاب" که چون مرگ خویش را در پی زندگی کوتاه نزدیک می دید نزد زاغی رفت که ای زاغ راز طول عمر تو چیست؟ و زاغ او را به مردابی که در آن لجن و مردار انباشته بود برد و گفت اگر تو نیز از غذایی که من می خورم ، بخوری عمر طولانی خواهی داشت. عقاب که عمری در اوج فلک به سر برده و حیوانات را همه فرمانبر خویش دیده بود، نگاهی به زاغ کرد که ای بیچاره" گند و مردار، ترا ارزانی" که من از همین عمر کوتاهم که در فراز ابر و نور و سپیده بوده راضیم و مبادا روزی که بخواهم با ساعتی زیستن مثل تو در این گندآب یک روز بیشتر زندگی کنم. آنگاه عقاب پر می کشد" سوی بالا می شود و بالاتر می رفت" تا "راست با چرخ فلک همسر می شود"
نوبت که به تیمسار رسید تنها به دادگاه آمد. هنوز بلند بالا و آرام ، فقط ریشش بلندتر شده بود. خلخالی، ابوالفضل حکیمی، زواره ای، فاضل و طهماسبی اعضای دادگاه بودند و در جلسه دوم ربانی املشی و محمدی گیلانی نیز حاضر بودند. ادعا نامه ای که علیه او تنظیم شده بود آنقدر پوچ بود که حتی خود اعضای دادگاه نیز از درون بر بی اساسی آن اذعان داشتند.

یادم هست که زواره ای در پایان جلسه اول به پاسخ این سوال که تیمسار جهانبانی که مدتهاست سرپرست سازمان تربیت بدنی بوده و در کارها و اعمال فرمانداری نظامی شرکت نداشته پس چرا در ادعانامه او را مسئول خونریزی ها و کشتارهای اخیر دانسته اید گفت: شما چه کار به ادعا نامه دارید. ممکن است او در ماه های اخیر در جنایات رژیم دست نداشته باشد ولی به ستاره ها و تاج روی نشانش نگاه کنید ، اگر جنایتکار نبود که سپهبد نمی شد!!!

در ادعانامه علیه او آمده بود که وی با خدمت در نیروی هوایی شاه، مستقیما در خدمت آمریکای جهانخوار بوده، به همین دلیل سالها در این کشور به سر می برد. پدر او عامل روس و خودش عامل سیا و صهیونیسم است. او در طول ماه های انقلاب، فرماندهی عملیات علیه مبارزان مسلمان و خواهان جمهوری اسلامی را برعهده داشته است. تیمسار بی آنکه سخنی بگوید همه حرفها را می شنید و بر خلاف خیلی دیگر از ژنرالها عصبی نمی شد و از جایش نمی پرید. پس از سه جلسه وقتی که خلخالی از او خواست که از خود دفاع کند.
از جایش برخواست و خیلی شمرده گفت: آنچه را که شما مطرح کردید آنقدر بی اساس است که من لزومی به پاسخ گفتن به آن نمی بینم اما چند دروغ بزرگ گفتید که همراه با اتهام زدن های شما نشان می دهد که حکم شما علیه من قبلا صادر شده و همچنین حکایتگر این حقیقت است که فقط و فقط قصد ویرانی کشور من و ارتش سرزمین مرا دارید. پدر من جاسوس روس نبود، بلکه افسری ایرانی بود که در روسیه درس خوانده، من هم هرگز عامل کشوری نبودام بلکه در آمریکا به عنوان بهترین و با استعدادترین خلبان ایرانی، بر اوج ابرها پرواز می کردم. حال شما چگونه به خود اجازه می دهید به من تهمت خیانت بزنید. شما از خود خجالت نمی کشید شما از مردم شرم نمی کنید؟ شما از هزاران جوان ایرانی که من با همه تلاش در راه فراهم کردن وسایل ورزشی و ایجاد امکانات جهت تربیت روح و جسم آنها، در ماه های گذشته کوشیده ام، شرم نمی کنید؟ شما که هستید ؟ آیا کسانی را می شناسید که چون شما بر هر آنچه ملی و ایرانی است تیغ بکشند؟ آقایان من پنجاه یک سال به خوبی و نیکی زندگی کرده ام و قرارگاهم آسمان ها بود. پاسخی به شما ندارم ولی مطمئن باشید که مردم ایران خیلی زود از خواب فعلی بیدار می شوند آنگاه شما هستید و خشم ملتی که به تار و پود شما آتش می کشد.
جهانبانی همه این حرف ها را با همان خونسردی گفت که در روز 14 بهمن با من حرف زده بود، همین خونسردی باعث شد که تمام اعضای دادگاه از جمله خلخالی در جایشان میخکوب شوند و زبانشان بند بیاید. لحظاتی بعد ژنرال را بردند، نگاهی به حاضران کرد و با سر خداحافظی تلخی با من و نویسنده ای فرانسوی که از "لیبراسیون" آمده بود نمود.

وقتی سپهبد جهانبانی را برای محاکمه آوردند ، کاغذی بر گردنش انداختند تا جرمش را بنویسند ، اما او جرمی نداشت و کسی نیز نبود که شهادت دهد. پس چون نتوانسته بودند به وی جرمی نسبت دهند بر روی کاغذ سفید نوشتند: سپهبد نادر جهانبانی عامل فساد. این نوشته بدان جهت بر روی آن کاغذ سفید نقش بست که روح آزاده سپهبد را در هم بشکنند اما روح جهانبانی همانند عقابی در آسمان به ملکوت پیوست.
اجازه بدهید که تنها به ۲ نمونه از شاهکارهای این روان شاد اشاره کنم:
در زمان فرمانروايي " حسن البكر " حاكم وقت عراق اختلافات مرزي با دولت ايران به وجود مي آيد. طرفين در آماده باش كامل به سر مي برند. در اون هنگام جت هاي جنگنده ايران مرتب در خط مرزي به گشت زني مي پردازند. در يكي از روزهايي كه ژنرال نادر جهانباني مشغول گشت زني بود به ناگاه توسط پنج جت جنگنده ارتش عراق محاصره مي شود. در اين گونه شرايط خلبان چاره اي جز تسليم ندارد. چون چهار فروند هواپيماي متخاصم از چهار طرف شكاري ايران رو محاصره كرده و يك فروند هم از جلو در حركت است تا راه را نشون دهد . تيمسار خيلي خونسرد به همراه شكاري هاي دشمن راهي عراق مي شود. با نزديك شدن به منظقه فرودگاه ، هواپيماي جلويي به زمين مي نشيند... چهانباني دور موتور را كم مي كند و بعد از دقايقي چرخ هاي هواپيما رو هم پائين مي آورد... خلبانان دشمن وقتي وضعيت جت جنگنده ايراني رو مي بينند كه در حال فرود است، هر يك به سمتي رفته تا جت جنگنده ايراني به زمين بشيند. تيمسار آروم آروم به سمت باند فرود دشمن نزديك و نزديك تر مي شود. سرعت هر لحظه كم تر مي گردد. تا جايي كه از اون بالا شكاري هاي عراقي مي بينند كه هواپيما سر باند و در حال فرود است.... اما به محض اين كه چرخ هواپيما سطح باند رو لمس مي نمايد.... ژنرال چشم آبي با فشار آوردن مجدد بر دسته گاز ، به صورت وارو از زمين كنده مي شود و با استفاده از نيروي كمكي پس سوز ، همان طور در حالت پشت هواپيما به سمت زمين و چرخ ها رو به آسمان ، با سرعت سرسام آوري از منطقه دور مي شود... هواپيماهاي عراقي كه سرعت خود را كم كرده بودند و براي فرود آمده مي شدند تا به خود آمده و بر سرعت خود افزودند، هواپيما در خاك ايران بود.
يك روز يك فروند فانتوم نيروي هوايي كه براي گشت زني رفته بود. وقتي به حوالي آسمان شهر ساوه مي رسد دچار نقص فني گشته و كنترل هواپيما نا ممكن مي گردد. اين رو هم بگم كه اكثر خلبانان به خاطر تعلق خاطري كه به پرنده آهنين خويش دارند، علي رغم تآكيد قانون مبني بر پرش به وسيله چتر نجات، آن ها تا آخرين ثانيه ها سعي در كنترل آن دارند. ما در همين جنگ با عراق خيلي از بهترين خلبان ها را به خاطر اين مسئله از دست داديم. و آن ها موفق به پرش به موقع نشدند . همون طور كه مي دانيد اگه ارتفاع يك فروند شكاري خيلي به زمين نزديك بشه ، عملكرد چتر نجات قطعي نيست. و ممكنه به سمت زمين راكب خود را بكوبد . به هرحال آن روز هم آن افسر خلبان نهايت سعي خود رو کرد و هواپيماي فانتوم خود رو در جاده ساوه به زمين مي نشاند...با فرود اضطراري هواپيما در جاده كه با دشواري خاصي هم همراه بود. اون هم هواپيماي شكاري كه در باند آسفالت طولاني با چتري كه از عقب هواپيما باز مي شود به زحمت مي نشيند. چه برسه به جاده پر چاله و چوله اون زمان كه ماشين ها و كاميون ها هم در حال عبور بودند!! كلي مستشار امريكايي به همراه مسئولين نيروي هوايي و متخصصان مربوطه مثل مور و ملخ مي ريزند اون جا. هر كس يك نظري مي دهد. آخرين نظر كارشناسي چنين بود كه شكاري فوق با جدا نمودن بال هايش آن را سوار تريلي كرده و جهت تعمير به مهرآباد ببرند. وقتي موضوع به گوش جهانباني مي رسد. خود به منطقه رفته و از نزديك آن جا رو بررسي مي نمايد. و سپس اظهار مي دارد هواپيما رو همين جا تعمير نمائيد خودم با آن به سوي تهران پرواز مي كنم. مستشاران امريكايي با دليل و مدرك ثابت مي كنند كه اين پرواز امكان پذير نيست. زيرا با موانعي كه در سر راه است امكان بلند شدن در حد صفر است. حتي پا را فراتر گذاشته و با قاطعيت مي گويند تنها يك در صد اين امكان وجود دارد و نود و نه درصد شكاري به ساختمان برخورد مي نمايد. مي دونيد كه امريكايي ها خيلي دقيق هستند. و چه بسا بارها اون فاصله هواپيما رو تا ساختمون مورد نظر متر كرده بودند. جواب جهانباني به امريكايي ها ، اونا رو واقعآ شوكه مي كنه. ژنرال مي گويد اگه يك درصد امكان پذير باشه من با همون يك درصد بلند مي شوم. در نهايت بعد از چند روز تلاش متخصصان نيروي هوايي روز موعود فرا مي رسه. تيمسار پشت كابين اف - ۴ اي نشسته و موتور هاي آن رو روشن مي نمايد. نفس تو سينه همگان حبس شده بود. همه يقين داشتند كه شكاري به ساختمان بر خورد خواهد نمود. حتي خوش بينانه ترين متخصصان هم چنين برداشتي داشتند. ژنرال با خونسردي درپوش كابين را مي بندد. با اشاره دست او موانع چوبي از زير چرخ هاي هواپيما برداشته مي شود و در حالي كه لبخند به لب داشت با جلو بردن دسته گاز حداكثر نيرو را به موتور ها وارد مي كند. صداي غرش موتورهاي جت جنگنده تا كيلومتر ها شنيده مي شود. و در يك آن با آزاد كردن ترمز ها هواپيما در جاده به راه مي افتد... با هر تكان هواپيما، آگاهان منتظر وقوع فاجعه اي مي شوند و عاقبت هواپيما در نزديكي ساختمان از زمين كنده مي شود... به گفته شاهدان تيمسار ميلي متري از روي ساختمان مرگ، پرنده رو به آسمان مي برد. و دقايقي بعد به ارابه هاي فرود، اجازه لمس باند مهر آباد رو مي دهد...
این چنین ژنرالی را در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در زندان قصر با حکم صادق خلخالی تیرباران کردند. کمالی یکی از تفنگ چی های خلخالی بعدها برایمان گفت: تیمسار جهانبانی اجازه نداده بود چشمش را ببندند چون که می خواست شاهد پرواز گلوله ها باشد.

درود بی پایان باد بر همه مردان مردی که به زخم نامردی از پای در آمدند ولی حسرت ذلت پذیری را بر دل زبونان ابدی تاریخ گذاشتند...
برگرفته از:
تارنمای بهروز مدرسی (خلبان اسبق نیروی هوایی) / تارنمای ویکی‌پدیا
تارنمای مینای کرمان / تارنمای امید / تارنمای راه راستی

ارسال شده توسط شهریار-آخن

فریاد نیمه شب در زندان اوین

2009-09-01T01:02:00.001+02:00

گزارش لوموند از دستگیری و آزادی عبدالفتاح سلطانی

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه ۹ شهريور ۱٣٨٨ - ٣۱ اوت ۲۰۰۹

پس از تحمل دو ماه زندان، روز چهارشنبه ۲۶ اوت، عبدالفتاح سلطانی وکیل و عضو کانون دفاع از حقوق بشر و همکار شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل، از زندان آزاد شد.
مرد درستکار و ساده ای که نیازی به نشان دادن شجاعتش ندارد، تاکنون چندین بار بدلیل مبارزه در راه حقوق بشر زندانی شده است. پیوند ما با او پس از آزادی با تلفن انجام شد. او در باره بازداشت خود به لوموند گفت:
« روز ۱۶ ژوئن ( چهار روز پس از انتخاب احمدی نژاد که مورد اعتراض مردم قرار گرفت) ، چهار ماًمور لباس شخصی به دفتر کاراو آمدند و بنام دادگاه انقلاب بدون حکم جلب و هیچ توضیحی چشمانش را بستند، و او را به زندانی که فکر می کند اوین باشد بردند. او ۲۷ ساعت انتظار کشید تا اینکه بازپرس موارد جرم او را بازگو کند« فعالیت علیه امنیت کشور، و تبلیغات علیه حکومت». سپس جهنم آغاز می شود « من در یک سلول کوچک انفرادی مدت ۱۷ روز، بدون دیدن کسی، بی خبر از همه جا سپری کردم، و در این مدت حتی اجازه حمام نداشتم». بازجویی های پی در پی و تهدیدات ادامه می یابد، ولی شکنجه بدنی انجام نشد. بازجو از او می خواهد که از همکاری با شیرین عبادی دست بردارد، و دیگر با رسانه های گروهی خارجی، بویژه بی بی سی گفتگو نکند.
عبدالفتاح سلطانی تسلیم نمی شود. آنها اورا به بند معروف (۲۰۹)، زندانی درون زندان اوین می برند، که زیر نظر بخش امنیتی سپاه پاسداران اداره می شود. برای او که از تنهایی به تنگ آمده بود یک ( پیشرفت) بود.
« در سلولی با دو و گاهی سه زندانی دیگر بسر می بردم، بیشتر جوانانی بودند که در تظاهرات دستگیر شده بودند. چیز هایی برای خواندن داشتیم، توانستم خودم را بشویم و به خانه ام تلفن کنم.
فشار بازجویی ها دوباره آغاز شد « به آنان اعتراض کردم که بازداشت من بدون دلیل بوده است. چه ارتباطی با تظاهرات سیاسی داشته است؟ من جزو هیچ گروه سیاسی نیستم و تنها یک فعال حقوق بشر می باشم».
او بزودی دریافت که هنگام بازجویی ها حق داشتن وکیل ندارد« آنان این بخش قانون را تغییر داده اند، و همینطورهنگام تحقیقات، حکومت مطلقه کامل! من احساس کردم،چون وکیل هستم نسبت به دیگر زندانیان دارای امتیازی می باشم، می توانم پاسخ دهم ودلیل بیاورم. جوانان حقوق خود را نمی شناختند و در برابر فشار ها شکننده بودند» به هر اندازه که میزان فشارها بیشتر باشد.
در بخش ۲۰۹ اوین او همه چیز را شنید « نیمه شب ها، جوانان را بیدار و از آنان بازجویی می کردند. بارها فریاد هایی را شنیدم که می گفتند " بس کنید، دیگر تحمل ندارم ". هم سلولی هایش برای او تعریف کردند که بسیاری از آنان بشدت کتک خورده و شکنجه شده اند. برخی از آنان از زندان های دیگر به اوین آورده شده بودند. آنها گفتند « بچشم خود دیده اند که هزاران نفر در زندان های نیمه مخفی کهریزک، شاپور و پاسارگاد زندانی شده اند» .
در پایان بدلیل حمایت های بین المللی از عبدالفتاح سلطانی، ویرا دربرابر وثیقه ای معادل هفتاد هزار یورو آزاد می کنند، چنین وثیقه ای برای وکیلی که از صد ها زندانی سیاسی به رایگان دفاع می کند مبلغ کمی نیست.
لوموند از او می پرسد: و آینده ؟
سلطانی با قاطعیت می گوید: « مسئولین دفتر ما را چند ماه پیش بستند، ولی من کارم را از سر خواهم گرفت» وکیل تا آخرین نفس، او از( متین راسخ) مسئول بازداشت خود که معاون دادستان انقلاب است شکایت کرده و می گوید: « برای اینکه هیچ کار غیر قانونی انجام نداده بودم».
این شهادت تازه در این شرایط بحرانی که رژیم با آن دست بگریبان است، به دیگر شهادت ها در باره برخورد با چهار هزار زندانی ، افزوده شد.
مهدی کروبی از« تجاوز برنامه ریزی شده» در زندان ها سخن گفت. همین گفته باعث بوجود آمدن یک گروه تحقیق درمجلس شورای اسلامی شد. بگفته این گروه تاکنون دلایلی برای تحقیق ارائه نشده است. ولی یکی از اعضای این گروه بگونه ناشناس در اینترنت تاًیید کرد و توضیح داد که تجاوزات با « شیشه نوشابه و باتوم» انجام شده است. دردسر تازه دولت احمدی نژاد که بایستی تا پایان این هفته از مجلسی که چند دستگی در آن است، راًی اعتماد بگیرد.
۹ شهریور، ٣۱ اوت ۲۰۰۹
ماری کلود دکام، روزنامه لوموند
برگردان از فرامرز دادرس
تارنمای فرهنگ ایران
www.farhangiran.com

ولی فقیه، بدون انتخاب آزاد مردم، مشروعیت ندارد

2009-09-01T00:57:00.001+02:00

آیت‌الله العظمی حسینعلی منتظری، از مراجع تقلید شیعیان، در پاسخ به یک استفتاء درباره‌ی نقش رضایت اکثریت ملت در جواز تصرف در حکومت، تصریح کرد که مشروعیت ولایت و حاکمیت غیر معصومین (ع) با انتخاب صحیح و آزاد مردم محقق می‌شود و بدون آن، نه مشروعیت دارد و نه مقبولیت. ایشان در بخش دیگری از این فتوای صریح خود، خاطرنشان کرد که در تاریخ ثبت نشده که امامان شیعه برای گرفتن قدرت و حاکمیت متوسل به زور و سلاح شده باشند.

«موج سبز آزادی» متن کامل سؤال مطرح شده از آیت‌الله العظمی منتظری و تصویر پاسخ این مرجع تقلید را که به مهر شخصی ایشان ممهور شده است، در ادامه منتشر می‌کند:

متن استفتاء از آیت‌الله العظمی منتظری

بسمه تعالی

با سلام خدمت مرجع گرانقدر جناب آقای منتظری

از آن جا که وقایع اخیر منشاء بحث‌های تازه‌ای در مورد مبانی «نظریه‌ی حکومتی اسلام» شده است، و با توجه به این نکته که بحث‌های مطرح شده خواه‌ناخواه واجد مخاطبین پرشماری در میان نسل حاضر و حتی نسل‌های بعدی است، لازم به نظر می‌رسد تا با بیان هر چه بی‌ابهام‌تر و بی‌واسطه‌تر نظرات مراجع بزرگ‌وار، اولا بستر مناسب برای ابلاغ احکام واقعی اسلام در این موضوع فراهم شود، ثانیا زمینه‌ی بهره‌برداری‌های مغرضانه را، که متاسفانه اغلب با خلط مباحث و استفاده از اصطلاحات فنی دور از دسترس عامه انجام می‌شود، به حداقل رساند.

مورد سوال در موضوع «میزان نقش رضایت اکثریت در جواز برای تصرف در حکومت» از منظر احکام اسلام است. به طور مشخص، اگردر زمان یکی از امامان معصوم گذشته، که بدون شک از جانب خدا واجد ولایت بر روی زمین بوده‌اند، شرایطی پیش می‌آمد که معصوم (ع) به لحاظ قوای قهریه و نظامی امکان تصرف در حکومت را به رغم رضایت اکثریت داشت، بر اساس شناخت ما از سیره و روش آن بزرگواران، آیا ایشان با تکیه بر قوای ذکرشده خود را مجاز به تصرف معرفی می‌کردند؟

با تشکر و احترام.

تصویر پاسخ آیت‌الله العظمی منتظری

خاطرات زندان (دهه ي شصت) ايرج مصداقي

2009-09-01T00:49:00.001+02:00

ایرج مصداقی متولد نهم آبان ۱۳۳۹ تهران است. پیش از انقلاب در آمریکا از طریق کنفدراسیون دانشجویان و محصلین ایرانی (احیاء) به فعالیت سیاسی روی آورد و مقارن انقلاب ضد سطلنتی به ایران بازگشت. در سال ۱۳۶۰ در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق دستگیر و به ۱۰ سال زندان محکوم شد. وی دوران محکومیت ده ساله خود را در زندانهای قزلحصار، اوین و گوهردشت به سر برده و یکی از شاهدان عینی و بازماندگان کشتار ۶۷ در زندان گوهردشت است.

هنوز به بند منتقل نشده بودم و شبها در پشت در شعبه و یا شکنجه گاه، روی زمین میخوابیدم. خسته، کوفته و درمانده، نزدیک در شعبهی هفت بازجو یی در طبقهی دوم ساختمان دادستانی ، روی زمین درازکشیده بودم. اواخر شب بود. هنوز صدای شکنجه به گوش میرسید. یکی- دو شب بود که خواب به چشمم نیامده بود. تازه چشمهایم در حال گرم شدن بود که احساس کردم کسی پهلویم دراز کشید. سایه اش را دیدم. نمیدانم چقدر طول کشید، ولی مطمئناً زیاد نبود. یکباره احساس کردم که زمین زیر پایم به لرزه در آمده است. با هراس از خواب پریدم. بغلدستی ام دچار تشنج شده بود. سرش به عقب افتاده بود و خر و خر میکرد. دستپاچه شده بودم. نیمخیز شدم. ابتدا فکر کردم که دچار حملهی صرع شده است و خواستم کمکش کنم. نگاه کردم، دیدم پاهایش تا زانو باندپیچی شده و خونآلودند. ناگهان به خود آمدم. به سرعت متوجهی اشتباهم شدم. او سیانو خورده بود و حالا مجرای تنفسی اش دچار مشکل شده بود. دست و پا میزد و جان میداد.
پاسداران در فاصله ۱۵-۲۰ متری ما، دور یک میز با محسن منشی و ولیالله صفو ی، دو تن از زندانیان بریدهی هوادار مجاهدین که در بازجو یی و شکنجه نیز همکاری میکردند، گرم صحبت نشسته بودند. به سرعت به پهلو خوابیدم و تلاش کردم تا آنجایی که ممکن است سدی باشم در مقابل دید آنها تا او آخرین "عملیات انقلابی" خود را نیز با موفقیت به پایان برد. لحظه هایی سخت و جانکاه بود. گویی من نیز به همراه او جان میدادم و این جان دادن تمامی نداشت. لحظه ها به درازای سال میگذشتند. هر ثانیه، گویی یک عمر بود. او به جاودانگی میرفت و من به دنبال سرنوشت! خود را به خواب زده و شروع کردم به خرناسه کشیدن. بدین امید که صدای خر و خر او را پنهان کنم. نیک میدانستم که حتا ثانیه ها نیز برای انجام موفقیت آمیز "عملیات آخر" حیاتی است. من ناخودآگاه در انجام "عملیات آخر"، با او هم تیم شده بودم. او فرمانده بود و من همراه. او اراده کرده بود و من به دنبالش روان بودم. برای او مرگ، شادی بخشتر از زندگی بود. اما برای من جانکاه بود و کشنده.
نمیدانم میتوانید آن لحظهی پر درد وشکنجه آور را تصورکنید؟ همدست شدن با انسان عزیزی که در حال خودکشی است و تلاش دارد که هر چه زودتر جان دهد؟ آیا میتوان تشریح کرد آن موقعیتی را که مجبور میشوی تا ثانیه ها را از ده به صفر بشماری، آنهم نه برای به استقبال رفتن سال نو، نه برای عزیزی که از راه میرسد، که بدرقهی انسانی به سفری ابدی؟ در نظرم چونان سپیداری بود که برای شکفتنش، مرغ سیاه مرگ بایستی به پرواز در میآمد. او این گونه میشکفت، بر خلاف هر شکفتنی. بی صبرانه در انتظار شکفتن "جوانهی زندگی بخش مرگ" بودم.
دقیقهای بیش نگذشته بود که پاسداران متوجهی سمت ما شدند. از زیر چشمبند به خوبی میدیدم که هراسان به سوی ما میآیند. به ما که رسیدند، محسن منشی فریاد کشید: سیانور خورده، سیانور خورده! من وانمود کردم که پریشان از خواب پریده ام و آنها از غیظشان مرا با لگد میزدند. هول کرده بودند. نمیدانستند چگونه وی را به بهداری زندان برسانند. سرانجام او را روی پتویی گذاشته و در حالی که چهار طرف آن را گرفته بودند، دوان دوان به سمت بهداری که در نزدیک بندها بود، دویدند. میدانستم که او دیگر از این راه باز نمیآید. او حرکتهایش کمتر شده بود. ساعتی بعد در گفتوگوی بین پاسداران متوجه شدم که آفتاب زندگانی اش غروب کرده است، یا که بهتر است بگویم طلوعی دوباره کرده بود. در آن فاصلهی کوتاه، از محل حادثه تا بهداری زندان، دکتر شیخالاسلامزاده پلید را شانسی نصیب نشد تا قربانی را به زندگی بازگرداند و آماده اش سازد برای دور جدیدی از شکنجه های طاقتفرسا و اعدام و دریافت دستخوشی از لاجوردی .
احساس متناقضی داشتم. نمیدانستم خوشحال باشم یا غمگین. نمیدانستم از اینکه "عملیات آخر" زندانی با موفقیت کامل انجام گرفته بود، باید احساس پیروزی میکردم یا این که آرزو میکردم که ای کاش عملیات او با شکست روبه رو میشد؟ کدام یک میتوانست درست و منطقی باشد؟ شاید هر دو با هم. ولی چگونه میشود شادی را با غم و شکست را با پیروزی همراه کرد؟ آشنایی ما لحظه ای بیش نبود اما عمری است که در نظرم هست. و میدانم تا آخرین لحظه های زندگیم، همیشه با من خواهد بود و هرگز فراموشش نتوانم کرد.
گویی عقربهی زمان از حرکت باز ایستاده بود و آن شب لعنتی خیال تمام شدن نداشت. "چه شب موذی و گرمی و دراز" من گوشه ای کز کرده بودم. گاه از فرط اضطراب بلند میشدم و در جایم مینشستم و بعد با نهیب پاسدار دوباره ولو میشدم. مثل مار به خود میپیچیدم. به یاد آوردم هفتم مهرماه ۶۰ را که در کمیته پل رومی به سر میبردم. شب سختی را در بازجو یی پشت سر گذاشته بودم و تا صبح از درد نخوابیده بودم.
نیمه های شب متوجه شدم پاسداران، کسی را که در حال شعار دادن بود، با کتک به سلول بغلی انداختند و صبح، زمانی که در سلول را باز کردند سراسیمه به دنبال راه چاره میگشتند. به سرعت حمید طلوعی از بازجویان قدیمی اوین را صدا کردند که ریاست بخش سیاسی آنجا را به عهده داشت. وی خود را به آنجا رساند و پاسداران پیکر مجاهدی را که در سلول، باخوردن سیانور به زندگی خویش پایان داده بود، با خود به بیرون حمل کردند. از لای درز دریچهی سلول، آنها را میدیدم. در آنجا، تنها نظاره گر واکنش پاسداران در قبال انتحار او بودم. ولی حالا قضیه فرق میکرد. من خود به طور مستقیم درگیر آن بودم
. نمیدانم چه شد که دوباره لحظه ای به خواب رفتم. شاید از فرط خستگی و کوفتگی بیهوش شدم. ناگهان متوجه شدم چیزی تکانم میدهد. چشمهایم را باز کردم. لاجوردی با یک پیژامه بر بالای سرم ایستاده بود و با لگد به پای من میزد و مرا به بلند شدن و خواندن نماز ترغیب میکرد. من تنها فردی بودم که در راهرو خوابیده بود. فیافه اش در حالت عادی نیز به اندازی کافی زشت و کریه و بد منظر است، چه رسد به وقتی که تازه از خواب بلند شده باشد. برای یک لحظه تجسم کنید که چه ترکیب وحشتناکی را پیش روی داشتم. او در آن روزها، خیلی از وقتها در اتاق کارش میخوابید.
دستم را گرفت و به سوی دستشویی وتوالت برد. نمیتوانستم قیافهی کریهاش را در آینه بزرگ دستشویی که قسمت زیادی از دیوار را پوشانده بود، تماشا کنم. نخستین بار بود که میخواستم تلاش کنم که از زیر چشمبندم کسی را نبینم. بدون آن که گفتوگویی بین ما انجام گیرد، مشغول کار خود شد. با آداب و رسومی تمام وضو میساخت و حالم را از هر چه نماز و وضو بود، بههم میزد. به سختی کمی آب به دست و صورتم زدم. هیچ اعتنایی به من نداشت و سرگرم کار خودش بود. گاهی وقتها افراد شاغل در "دادستانی انقلاب اسلامی" ، به ویژه کسانی که بازاری بودند، وقتی میدیدند زندانی درست وضو نمیگیرد همانجا با غرولند و با لحنی مسخره آمیز، مسئله را به او گوشزد کرده و سپس مشغول آموزش شیوهی صحیح وضو گرفتن میشدند. دنیا دور سرم میچرخید. کشان-کشان خودم را به سرجایم رساندم. مدتی در جایم نشستم.
فکرهای پریشان و مالیخولیایی رهایم نمیکردند. قدرت برخاستن نداشتم. آرزو میکردم ای کاش جای آن زندانی بودم و هرگز صبح را نمیدیدم. آنجا که زندگی دور میشود، باید به مرگ اندیشید. بیدار شدن برای نماز صبح، نشانگر آغازی دیگر بود و چرخهای از رنج وعذاب که به راه میافتاد. دلم میخواست شب همچنان پا برجا میماند و روز هیچگاه نمیآمد. به سختی از جایم برخاستم و الفاظی را بر زبان جاری کردم که بیشتر از سر عجز و ناتوانی بود. الفاظی که هیچ معنایی برایم نداشتند.
قلبت را چون گوشی آماده کن تا من سرودم را بخوانم:
- سرود جگرهای نارنج را که چلیده شد
در هوای مرطوب زندان
در هوای سوزان شکنجه
در هوای خفقانی دار، و نامهای خونین را نکرد استفراغ در تب درد آلود اقرار
پنج شنبه ۲۹ بهمن ماه سال ۶۰، برای اولین بار به حسینیهی اوین برده شدم. فاصلهی بین حسینیه تا ساختمان بندها را که راهی نسبتاً طولانی است، پیاده طی کردیم. استفاده از هوای آزاد در آن شرایط خودش نعمتی بود. موقع بازگشت، ما را جایی منتظر نگه داشتند تا همه از راه رسیده و دسته- دسته به بندهایمان منتقل کنند. من در کنار در ساختمانِ بندها، نزدیک همان جایی که ده روز پیش برای رفتن به زیر زمین ۲۰۹ و دیدن پیکر شهدای ۱۹ بهمن ایستاده بودم، قرار گرفتم. در حالی که چشمبندی بر چشم داشتم به حوادثی که بر ما و مردممان گذشته بود، میاندیشیدم و در ذهنم صحنهای را که ده روز قبل شاهدش بودم، ترسیم میکردم. فارغ از دنیا و آنچه که در اطرافم میگذشت. ناگهان ضربهی محکمی به پشت سرم خورد که نزدیک بود با سر به روی زمین شیرجه روم. گفت: منافق کجا را نگاه میکنی؟ چرا دزدکی نگاه میکنی؟ چی را میخواهی ببینی؟ بیا بریم جلوتر از نزدیک نگاه کن. من اصلاً نمیدانستم راجع به چه چیزی صحبت میکند. گیج و منگ بودم.
یقهام را گرفت و مرا کشان- کشان به سمت آشغالدانی پشت بهداری که در۱۰-۱۵ متری ما قرار داشت، برد. در همین حال کیومرث زوارها ی را که پشت سرم قرار داشت، نیز به همان شکل همراهم کرد. به آشغالها که رسیدیم، گفت: چشمبندتان را بالا بزنید! نمیتوانستم صحنهای را که ناظرش بودم، باور کنم. پیکر درهم شکستهی دو تن از زندانیان در آنجا افتاده بود. پاهای هر دو، تا بالای ران باندپیچی شده و خونآلود بودند. در اثر ضربات ناشی از شکنجه ، در بهداری اوین به طرز فجیعی جان سپرده بودند و پیکرهایشان را در آشغالهای پشت بهداری انداخته بودند.
یکی از آنها در حالی که سرش در سطل آشغال بزرگی قرار داشت، پاهایش به سمت بالا بود و دیگری در میان آشغالهایی که روی زمین کپه شده بودند، قرارداشت. معلوم نبود بعد از آن با پیکرها چه میکردند. آیا آنها را در قبرستانهای رسمی و عمومی دفن میکردند؟ آیا در گورهای دستجمعی به خاک سپرده میشدند؟ و یا... این سؤال همیشه در ذهن من باقی ماند. شاه محمد ی با درندهخویی هر چه تمامتر گفت: بروید برای بچههای بندتان تعریف کنید که ما با کسی شوخی نداریم! آخر و عاقبت همهی شماها همین خواهد بود. این جا زباله دانی تاریخ است!
دلم آتش گرفته بود از این همه درد و از این همه شقاوت. چگونه میتوان تصور نمود که چه بر سر میهن ما و فرزندانش رفته است:
مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند
همهی درد، دیدن این صحنهها نبود. از این که دهانت بسته بود و نمیتوانستی فریاد کنی، در خود میشکستی. از این که سکوت پیشه کرده بودی، در رنج و تعب بودی. مرگ یک بار، شیون یک بار. حتا سالها بعد، هرگاه با کیومرث زوارها ی به مناسبتی خلوت میکردیم، از آن واقعه، به عنوان یکی از فراموش نشدنیترین خاطراتش از زندان، یاد میکرد. و من خود بارها، به یاد آنها در تنهاییام گریسته بودم.

کروبی: در روز قدس قدرت مردم را خواهید دید

2009-09-01T00:47:00.001+02:00

آقای کروبی عصر شنبه در جمع اعضای حزبش سخن می گفت

مهدی کروبی دبیرکل حزب اعتماد ملی روز شنبه در جمع اعضای شورای مرکزی این حزب تلویحا به درخواست های برخی مخالفان برای دعوت مردم به شرکت در راهپیمایی روز قدس پاسخ داده است.

راهپیمایی روز قدس که هر سال توسط دولت سازمان داده می شود امسال ۲۷ شهریور برگزار خواهد شد.

معترضان که دولت تا کنون از دادن مجوز رسمی برای تجمع آنها خودداری کرده و هر گونه تجمع غیررسمی آنها نیز با برخورد شدید نیروهای امنیتی روبرو شده است، معتقدند باید برای ابراز مخالفت با دولت و اعتراض به نتایج انتخابات از فرصت راهپیمایی های دولتی استفاده کرد.

ایده شرکت در راهپیمایی روز قدس توسط مخالفان از چندین روز پیش در سایت های اجتماعی همچون "فیس بوک" و "بالاترین" مطرح شده بود.

اکنون مهدی کروبی آنگونه که بیشتر سایت های خبری نزدیک به اصلاح طلبان در ایران گزارش داده اند، گفته است: "شما در روز قدس نیز بار دیگر قدرت مردم را خواهید دید و متوجه می شوید که مردم از چه فکر و اندیشه ای حمایت می کنند، زیرا مردم به قول شما خودشان می فهمند و درباره آنچه روی داده است داوری می کنند."

این بخش از سخنان آقای کروبی که به راهپیمایی روز قدس مربوط می شود بعدا از سایت "سحام نیوز" پایگاه اطلاع رسانی حزب اعتماد ملی برداشته شد.

آقای کروبی علیرغم تهدیدهای تازه رئیس جمهوری ایران همچنان به اعتراض هایش نسبت به نتایج اعلام شده انتخابات ریاست جمهوری و چگونگی برخورد با معترضان ادامه می دهد. محمود احمدی نژاد روز جمعه در سخنان پیش از خطبه های نماز جمعه تهران خواستار پیگرد کسانی شد که به گفته وی اغتشاشات بعد از انتخابات را سازمان داده بودند. هرچند او از کسی نام نبرد اما بسیاری آن تهدیدها را متوجه میرحسین موسوی و مهدی کروبی دانسته اند.

آقای کروبی در سخنانش همچنین نظریه ای را در مورد نتایج انتخابات ریاست جمهوری مطرح کرده است که پیش از این نیز برخی معترضان به آن پرداخته بودند؛ اینکه اعلام پیروزی محمود احمدی نژاد در انتخابات 22 خرداد نه لزوما نتیجه دستکاری در آرا بلکه حاصل اعلام ارقام ساختگی و از پیش تعیین شده است.

او مدعی شد که اصطلاح "تقلب" برای انتخابات صحیح نیست بلکه انتخابات، "سهمیه بندی شده" و بنابراین "سالم نبوده است."

آقای کروبی توضیح داد: "در این انتخابات یک سهمیه بندی صورت گرفت و به هر یک از کاندیداها یک میزان رای اختصاص یافت. برای احمدی نژاد 25 میلیون، موسوی 13 میلیون و برای بنده 300 هزار رای و برای محسن رضایی نیز میزان رای اختصاص یافت که این سهمیه بندی پیامی داشت."

او افزود: "هرچند مسئولانی که چنین برنامه ای را تنظیم کرده بودند به هیچ یک از نتایجی که از آن تقسیم رای مد نظر داشتند نرسیدند و حتی نتیجه ای عکس گرفته شد که بنده در آینده در این باره صحبت خواهم کرد. ولی بنده بدون توجه به این مسائل با قاطعیت به راه خودم ادامه دادم و ما باید در میدان حضور داشته باشیم و نشان دهیم که زنده هستیم."

آینده چه می شود؟

دبیرکل حزب اعتماد ملی در سخنانش به این پرسش اشاره کرد و گفت: "متاسفانه با این شیوه برخوردی که در پیش گرفته شده است به سمت یک چاه ویل حرکت می کنند و هیچ کس نمی داند که سرانجام به کجا خواهیم رسید. هرچه فکر می کنیم نمی توانیم به تحلیل درستی از اتفاقی که افتاده است برسیم و سرنوشت مشخص نیست ولی من امیدوارم که هرچه است به منافع ملی کشور ضربه ای وارد نشود."

آقای کروبی در عین حال افزود: "باید در این دوران سخت پایمردی و ایستادگی کنیم. این روزهای سخت هم به زودی می گذرد."

آقای کروبی که اظهارات او درباره احتمال تجاوز جنسی به بازداشتی های پس از انتخابات خشم بسیاری از محافظه کاران حاکم را برانگیخته است اذعان کرد که مخالفان در شرایط سختی به سر می برند و گفت: "اکنون امکاناتمان بسیار محدود است و بسیار تحت فشار هستیم بسیاری از کسانی که دانشگاهی بودند و یا فعالان سیاسی که از ما حمایت کردند اکنون تحت فشار قرار دارند و در شرایط سختی قرار داریم ولی باید ایستادگی کنیم تا از آن عبور کنیم."

گزارش های منتشر شده در روزهای گذشته حاکی است که سایت "سحام نیوز"، سایت رسمی حزب اعتماد ملی، فیلتر شده و آقای کروبی نیز به این موضوع اشاره کرد: "نباید حوادثی که روی داده موجب انفعال شود بلکه باید نشان دهید که مصمم هستید و از میدان بیرون نمی رویم. بنابراین غم توقیف روزنامه و سایت را نخورید بلکه نشان دهید که با اراده به راه خود ادامه می دهید."

'قضاوت نهائی با مردم باشد'

با وجود آنکه دولت و رهبر ایران می گویند که تقلبی در انتخابات صورت نگرفته و آقای احمدی نژاد با اکثریت قاطع برنده شده است اما دبیرکل حزب اعتماد ملی گفت به نظر او دولت می داند که "مردم" نتایج اعلام شده را قبول ندارند و به همین دلیل از روی "ترس" عمل می کند.

آقای کروبی گفت: "به نظر می رسد که شما بهتر می دانید که مردم حرف هایتان را مبنی بر سالم بودن انتخابات قبول ندارند و پیش بینی می کنید که قضاوتشان متفاوت از آنچیزی است که شما می خواهید."

او افزود: "اگر معتقد هستید که مردم پشتیبان شما هستند پس چرا هر کجا که برنامه ای حتی برای فاتحه ای برگزار می شود مجموعه عظیمی از نیروهای امنیتی و انتظامی سپر به دست در آنجا به حالت آماده باش می ایستند؟".

آقای کروبی نیز همچون محمد خاتمی که چند روز پیشتر گفته بود "به رغم تمام فشارها برای بیرون کردن اصلاح طلبان و عقلای منصف از صحنه، در صحنه می مانیم" بر ادامه فعالیت اصلاح طلبان علیرغم فشارهای وارده تاکید کرد: "این فشارهایی که بر فعالان سیاسی و دانشگاهی وارد می شود نشان دهنده ضعف جناح رقیب است و ما در برابر این فشارها ایستادگی می کنیم و مصمم و با اراده به حرکت در مسیر اصلاحات ادامه می دهیم."

کروبی: در روز قدس قدرت مردم را خواهید دید

2009-09-01T00:44:00.001+02:00

آقای کروبی عصر شنبه در جمع اعضای حزبش سخن می گفت

راهپیمایی روز قدس که هر سال توسط دولت سازمان داده می شود امسال ۲۷ شهریور برگزار خواهد شد.

او مدعی شد که اصطلاح "تقلب" برای انتخابات صحیح نیست بلکه انتخابات، "سهمیه بندی شده" و بنابراین "سالم نبوده است."

آینده چه می شود؟

آقای کروبی در عین حال افزود: "باید در این دوران سخت پایمردی و ایستادگی کنیم. این روزهای سخت هم به زودی می گذرد."

'قضاوت نهائی با مردم باشد'

واکنش وکیل پدر امیر جوادیفر به سخنان سردار رجبزاده

2009-09-01T00:41:00.001+02:00

سرمایه، شکوفه آذر: پس از انتشار اظهارات سردار رجب زاده در مورد کشته نشدن کسی در بازداشتگاه کهریزک، صالح نیکبخت وکیل دادگستری و سخنگوی انجمن دفاع از حقوق زندانیان، ضمن تاکید بر اینکه «آقای رجب زاده در چنین مواردی باید سعی کنند مستند و قانونی سخن بگویند»، گفت: «غیر از اینکه سخنگوی انجمن دفاع از حقوق زندانیان هستم، وکیل پدر امیر جوادی فر که در آسایشگاه کهریزک فوت یا کشته شده نیز هستم.»
نیکبخت گفت: «براساس سوابق موجود و مدارکی که در اختیار ما است، امیر در ساعت شش بعدازظهر 18 تیر 88 در تقاطع خیابان شهدای ژاندارمری و دانشگاه، توسط افراد لباس شخصی دستگیر شده و مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفت و به وسیله همین افراد هم به کلانتری 148 تهران در خیابان انقلاب نرسیده به وصال شیرازی منتقل شد. به دلیل اینکه حال او در اثر ضرب و شتم وخیم بود، ماموران کلانتری او را در ساعت 9 شب به بیمارستان فیروزگر منتقل کردند. در همین موقع خانواده او نیز از موضوع مطلع می شوند. در بیمارستان فیروزگر از امیر، اسکن مغزی گرفته می شود و عملیات لازم جهت بررسی خونریزی داخلی انجام و مشخص می شود هیچ علائمی دایر بر مشکل خونریزی مغزی داخلی مشاهده نشد.»
این وکیل ادامه می دهد: «تنها در عکس های متعددی که از امیر جوادی فر گرفته می شود مشخص می شود امیر از ناحیه آرنج، فک و بینی دارای آسیب دیدگی اساسی است. حدود ساعت 12 همان شب، بیمارستان فیروزگر امیر را ترخیص میکند و با اصرار خانواده و همکاری کلانتری مذکور، امیر به بیمارستان خصوصی لاله واقع در شهرک غرب تهران منتقل شده و در ساعت دو بامداد روز 19 تیر در آنجا بستری و تحت مداوا قرار میگیرد. در ساعت 9 صبح مجدداً امیر توسط متخصصان مغز، اعصاب، داخلی، گوش، حلق، بینی و چشم ویزیت می شود و با توجه به عکس های او مشکل خاصی تشخیص داده نمی شود. متخصصان او را تنها با مجوز مصرف داروی مسکن و یک قطره چشم مرخص می کنند.»
صالح نیکبخت با تاکید بر اینکه تمامی مدارک پزشکی بیمارستان لاله مبنی بر سلامتی امیر جوادی فر موجود است، ادامه می دهد: «در ساعت یک بعدازظهر 19 تیر امیر از بیمارستان مرخص می شود و همراه با ماموران کلانتری 148 و خانواده مجدداً به کلانتری تحویل داده می شود. در این کلانتری عنوان می شود که شکایتی از طرف پایگاه مقاومت ف...غ که مقتول توسط آنان دستگیر شده بود، به دست آنان رسیده است.»
صالح نیکبخت می افزاید: «با توجه به این شکایت، در کلانتری 148 از آزادی امیر جوادی فر خودداری می شود و در این کلانتری نامه ای تنظیم می شود که در پی آن امیر در همان تاریخ 19 تیر همراه با ماموران و خانواده اش به پلیس امنیت تهران منتقل می شود. در پلیس امنیت تهران، امیر پس از 15 دقیقه به پلیس پیشگیری واقع در ضلع جنوبی میدان انقلاب اعزام می شود. در نتیجه امیر در همان روز در حالی که بر اساس اسناد پزشکی به جز دررفتگی آرنج و فک- که نتیجه ضرب و شتم لباس شخصی ها بود- در سلامت کامل تحویل پلیس پیشگیری تهران می شود اما با پیگیری های خانواده مشخص می شود در همان روز تا ساعت شش بعدازظهر دستگیر شدگان به زندان اوین یا جایی دیگر منتقل شده اند. خانواده امیر فردای آن روز به زندان اوین می روند اما نام امیر را در لیست 90 نفره دستگیرشدگان 18 تیر که به این زندان منتقل شده بودند، نیافتند.»
نیکبخت ادامه داد: «در پیگیری های بعدی به آنها خبر داده میشود کسانی که از پلیس پیشگیری منتقل شدهاند یا به زندان اوین برده شدهاند یا به بازداشتگاه کهریزک. با مراجعه خانواده به دادگاه انقلاب متوجه می شوند که نوشته ای در بیرون دادگاه نصب شده مبنی بر اینکه خانواده افراد دستگیر شده در روز 18 تیر، 10 روز دیگر مراجعه کنند. آنها مجدداً در تاریخ 23 تیر به زندان اوین مراجعه می کنند و متوجه می شوند که در فهرست افرادی که در این تاریخ از کهریزک به اوین منتقل شدهاند نیز نامی از امیر نیست. سرانجام با پیگیری های خانواده از تاریخ 28 تیر تا سوم مرداد که 10 روز از دستگیری امیر گذشته بود، در ملاقات با قاضی مستقر در دادگاه انقلاب به خانواده امیر گفته میشود که به زودی بازجویی او تمام میشود و با قرار صادر شده توسط قاضی آزاد خواهد شد. پدر امیر با امید به آزادی او به خانه میرود اما در صبح روز سوم مرداد ناگهان در خانه خود با ماموری مواجه میشود که از او می خواهد به پلیس امنیت شهرری مراجعه کند. پس از مراجعه پدر، او را جهت شناسایی جنازه امیر به پزشک قانونی کهریزک هدایت میکنند. در سالن پزشکی قانونی کهریزک جنازه امیر توسط خانواده شناسایی می شود و مشخص می شود جنازه امیر روز 23 تیرماه یعنی فقط چهار روز پس از اینکه امیر به پلیس پیشگیری تحویل داده شده بود، به این سالن تحویل داده شده است و ظاهراً در این مدت به هر دلیل به خانواده خبر کشته شدن امیر را 10 روز پس از فوت اعلام میکنند.»
نیکبخت ادامه داد: «در برگ پروانه دفن امیر آمده که علت مرگ تحت آزمایش است و در برگ گواهی فوت او قید شده که علت فوت نامعلوم است.» در ادامه، خانواده امیر، اجازه برگزاری مراسم سوگواری نیافتند و پدر امیر به مراکز مختلفی احضار می شود و در آنجا جریان کشته شدن پسرش را توضیح می دهد. سرانجام درباره پرونده امیر جوادی فر سوال این است که اگر امیر تحویل کهریزک نشده، در فاصله روز اعزام از پلیس پیشگیری تا روز تحویل جسد او به پزشکی قانونی کهریزک، امیر کجا بوده است؟ زیرا در روند عادی هر بازداشتی که از یک مرکز پلیس انتظامی به مرکز دیگری منتقل می شود، با نامه رسمی اعزام و در موقع تحویل نیز رسید ارائه می شود، هرچند خانواده امیر جوادی فرد اسناد و مدارک دیگری هم دارند که موید مرگ فرزندشان در کهریزک است.»
صالح نیکبخت وکیل دادگستری با سابقه در انتها به سردار رجب زاده فرمانده پلیس تهران توصیه میکند: «براساس مستندات درباره کشته شدن امیر جوادی فر و افراد دیگری مانند روح الامینی، سردار رجب زاده باید مستند و قانونی سخن بگویند زیرا سخنان ایشان با مستندات پرونده امیر جوادی فر و دیگران همخوان نیست. ضمناً باز تاکید می کنم که تمامی اسناد پزشکی امیر جوادی فر دال بر سالم بودن ایشان در بیمارستان فیروزگر و لاله موجود است.»
تاریخ انتشار: ٩ شهريور ١٣٨٨
منبع

«شبکه‌ی مجازی دشمن تا عمق روستاها نفوذ کرده است»

2009-09-01T00:28:00.001+02:00

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: حیدر مصلحی، وزیر پیشنهادی احمدی‌نژاد برای وزارت اطلاعات

به گفته‌ی وزیر پیشنهادی برای وزارت اطلاعات، «شبکه مجازی دشمن در تمام جامعه و تا عمق روستاها نفوذ کرده » و مقابله با آن هدف اصلی این وزارتخانه است. به عقیده‌ی حیدر مصلحی هنر و فرهنگ اینک به عرصه‌‌های امنیتی بدل شده‌اند.

روز دوشنبه، ۹ شهریور، دومین روز بررسی صلاحیت ‌وزرای پیشنهادی برای دولت دهم بود. ا ین جلسه در حالی آغاز شد که برخی از نمایندگان مجلس به سخنان پایانی محمود احمدی‌نژاد در جلسه‌ی قبل اعتراض داشتند، اعتراضی که کماکان جنبه‌ای از بحران‌های بعد از انتخابات ریاست جمهوری را به نمایش می‌گذاشت.

احمدی‌نژاد در سخنان دیروز خود احمد توکلی، نماینده‌ی تهران را متهم کرد که مخالف‌خوانی‌اش علیه وزیر پیشنهادی علوم به معنای تمایل او به گماشتن فردی از "آشوب‌گران" در رأس این وزارتخانه است. احمد توکلی در اظهارات مخالف خود نسبت به کامران دانشجو به عنوان نامزد وزارت علوم، گفته بود: « وزیر پیشنهادی علوم رئیس ستاد انتخابات (وزارت کشور) بود که آن ماجراهای تلخ (پس از ۲۲ خرداد) را در پی داشت. وی از نظر معترضان که گرچه اقلیت‌اند (ولی) جمع کثیری از مردم را تشکیل می‌دهند، متهم اصلی است.» احمدی‌نژاد در پاسخ به این انتقاد توکلی، کامران دانشجو را فردی دانست که "سالمترین انتخابات" را برگزار کرده است. به گفته‌ی وی، کسی که از نارضایتی اکثریت جامعه‌ی دانشگاهی از انتخابات سخن می‌گوید، عملاَ نتیجه‌ی این انتخابات را زیر ضرب می‌برد. توکلی در اعتراض روز دوشنبه خود به پاسخ احمدی‌نژاد، منکر تردید در نتیجه‌ی انتخابات شد و گفت: «‌البته بنده این اتهام را ناروا می دانم ولی احساس آن امری واقعی است. به نظر می رسد اکثریت دانشگاهیان جزء این دسته اند. حال این سئوال مطرح است که وزارت چنین فردی به واگرایی دانشگاه و دولت کمک می کند یا به همگرایی؟»

تردیدی که هنوز باقی است

از چند روز پیش از بررسی صلاحیت ‌وزیران در مجلس، تردید درباره‌ی مدرک دکترای کامران دانشجو بالا گرفته و منتقدان از رو شدن مورد دیگری همچون مورد علی کردان سخن می‌گویند. علی عباسپور، رئیس کمیسیون رئیس آموزش مجلس نیز در رد این اتهام نتوانسته است شائبه‌ی فقدان مدرک دانشجو را رفع کند. او تنها گفته است: «وزارت علوم با توجه به سوابق تحصیلی و دفاع در دانشگاه امیرکبیر و سطح تحقیقاتی که کامران دانشجو انجام داده، تشخیص داده است که این سوابق برابر با مدرک دکتری از دانشگاه امپریال کالج لندن است... رای ما نیز در مجلس تأییدیه وزارت علوم مهمتر از اخذ مدرک از هر دانشگاه خارج از کشور است و چون دانشجو این تأییدیه را دارد از نظر ما قابل قبول است.»

به این ترتیب مسئله‌ی مدرک وزیر پینشنهادی علوم، همچون علی کردان که در مقام وزیر کشور او را به نیابت خود برگزید، همچنان لاینحل مانده است.

زنان ساکت ماندند

در این میان، جلسه‌ی روز دوشنبه‌ی مجلس برای ادامه‌ی بحث پیرامون صلاحیت وزرای پیشنهادی بیش از همه بر سوسن کشاورز و حیدر مصلحی، وزرای پیشنهادی برای آموزش و پرورش و اطلاعات متمرکز شد. مخالفان کشاورز تجربه‌ی او و یک سال خدمتش در مقام معاون وزارت در امر آموزش کودکان استثنایی را ناچیزتر از آن می‌دانستند که بتواند از عهده‌ی اداره‌ی ‌بزرگترین وزارتخانه‌ی کشور برآید. طرفه این که هیچ کدام از نمایندگان زن در مخالفت یا موافقت با کشاورز سخن نگفت.

برنامه‌ی حیدر مصلحی برای وزارت اطلاعات و جانبداری تمام‌عیار مصلحی از احمدی‌نژاد آماج انتقاد شماری از مخالفان قرار گرفت. مصطفی کواکبیان، از فراکسیون اقلیت مجلس، مصلحی را متهم کرد که به قانون‌گرایی اعتنایی ندارد و به وزارت اطلاعات نه به عنوان "مادر دستگاه‌های اطلاعاتی"، بلکه به عنوان جزیی از سازمان‌های اطلاعاتی موازی نگاه می‌کند. سازمان‌های اطلاعاتی موازی اصطلاحی است که برای نهادهای امنیتی متعدد در جمهوری اسلامی به کار برده می‌شود. حفاظت سپاه پاسداران از عمده‌ترین آنهاست و نقش محوری در دستگیری فعالان سیاسی و مدنی و انسداد فضای سیاسی کشور به آن نسبت داده می‌شود.

«دشمن همه جا به صورت مجازی حی و حاضر است»

علیرضا زاکانی، از نمایندگان حامی دولت و از فرماندهان سابق بسیج، در مقام حمایت از وزیر پیشنهادی برای وزارت اطلاعات به سابقه‌ی بسیجی وی اشاره کرد و گفت: « این سابقه باعث می‌شود که ناب‌ترین افراد را در خدمت امنیت کشور قرار گیرند.» اظهارات زاکانی در حالی صورت می‌گیرد که به گفته‌ی منتقدان، بسیج در فعل و انفعالات سیاسی و اجتماعی سال‌های اخیر عمدتاَ به عنوان نیرویی سرکوبگر برآمد کرده است و بخشی از قتل و ضرب و جرح‌ها و شکنجه‌های معترضان به انتخابات اخیر نیز به آن نسبت داده می‌شود.

حیدر مصلحی در برنامه‌ی پیشنهادی‌اش برای مدیریت وزارت اطلاعات گفته است که « شبکه مجازی دشمن در تمام جامعه و بین اقشار و گروه‌های مختلف اجتماعی و تا عمق روستاها نفوذ کرده است». او برای مقابله با این "شبکه‌ی مجازی" نقش برجسته‌ای را برای "سربازان گمنام امام زمان" قائل شده است. به گفته‌ی جمشید انصاری، نماینده‌ی عضو فراکسیون اقلیت، مصلحی در توضیحات خود، مقابله با شبکه‌ی یادشده را مشروط به «ایجاد شبکه‌ای از نخبگان و فرهیختگان و اساتید دانشگاه، دانشجویان و فرهنگیان تا ائمه‌ی جماعت مساجد» کرده است. به عقیده‌ی انصاری این رویکرد وزیر پیشنهادی به معنای «اطلاعاتی‌کردن کامل فضای جامعه» است.

نماینده‌ی زنجان در ادامه‌‌ی اظهاراتش فاش کرد که محسنی اژه‌ای، وزیر اطلاعات دولت نهم، او را به خاطر طرح یک سؤال تهدید کرده است که یا سکوت کند یا مسائلی از اطرافیانش را در مجلس فاش خواهد کرد.

پپس از سخنان موافق و مخالف، حیدر مصلحی به دفاع از کارنامه و برنامه خود پرداخت. او در توضیح راهبردهای خود برای وزارت اطلاعات مقابله با "دشمن" و "جریان‌های برانداز" را مسئله‌ی محوری‌دانست و گفت: « پیش بینی و نهایتا مدیریت تهدیدات و آسیب ها، ایجاد فرصت های اطلاعاتی و امنیتی، تلاش برای اشراف حداکثری اطلاعاتی به منظور جلوگیری ازغافل گیری، آمادگی برای جنگ با تهدیدات نرم افزاری، افزایش تسلط بر جریان ها، گروه ها، احزاب برانداز و مقابله با برنامه های آنان را مد نظر دارم.»

نکته‌ی دیگر مورد تآکید وزیر پیشنهادی برای وزارت اطلاعات، حضور بیشتر این وزارتخانه در گستره‌های هنری و فرهنگی و سرایت بعد امنیتی به این عرصه‌ها بود. مصلحی گفت: «مسئله ای که امروز مورد توجه دشمن است توجه به هنر در مسائل امنیتی است لذا ما برای مقابله با آن نیازمند ارتباط با مجموعه هنری و فرهنگی کشور هستیم.»

دستغیب: ورود محافظان احمدی نژاد به صحن علنی مجلس غیرقانونی بوده است

2009-09-01T00:14:00.001+02:00

در گفتگو با پارلمان نیوز
دستغیب: ورود محافظان احمدی نژاد به صحن علنی مجلس غیرقانونی بوده است

پارمان نیوز: عضو هیات رییسه فراكسیون وفاق ملی در واكنش به حضور محافظان محمود احمدینژاد در صحن علنی مجلس در اولین روز بررسی كابینه دهم، گفت:« ورود هر نوع سلاح به صحن علنی مجلس مطلقا ممنوع است.»
احمدرضا دستغیب در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان نیوز»، تاكید كرد:«البته آقایان مدعی بودند كه محافظان آقای احمدینژاد در صحن علنی سلاح به همراه نداشتهاند اما به هر حال ورودشان در صحن غیر قانونی بوده است.»
وی ادامه داد:«طبق آییننامه داخلی مجلس فقط مقامات اجرایی و قضایی آن هم با اجازه هیات رییسه میتوانند در صحن علنی حاضر شوند و محافظان مقام اجرایی و قضایی محسوب نمیشوند و حضور شان غیرقانونی است.»
نماینده شیراز افزود:«رییس مجلس و هیات رییسه نیز اجازه نداشتهاند كه به محافظان اجازه حضور در صحن علنی را بدهند.»
روز گذشته اقبال محمدی نماینده مریوان در تذكری آییننامهای نسبت به حضور محافظان احمدینژاد در صحن علنی اعتراض كرده و خطاب به احمدینژاد گفته بود خانه ملت جای امنی است نیاز به حضور محافظ نیست.
پس از آن محمدی به «پارلماننیوز»، گفت كه پس از تذكر او علی لاریجانی توسط یكی از اعضای هیات رییسه پیغامی برای محافظان فرستاد و خواستار ترك صحن علنی از سوی آنها شد.
اما محسن كوهكن عضو هیات رییسه مجلس در تذكری آیین نامهای در ابتدای جلسه علنی امروز حضور محافظان احمدینژاد در صحن را تكذیب كرد.
كوهكن گفت:«دیروز به دنبال تذكر یكی از دوستان، خوراك عمده سایتهای ضدانقلاب مبنی بر حضور رییسجمهور با كادر نظامی جور شد كه باید عنوان كنم كه ما اعضای یك خانواده هستیم و اعضای خانواده نباید مقابل بیگانگان چنین مواردی را مطرح كنند.»
لاریجانی این تذكر را وارد دانست و عنوان كرد كه چنین بحثی روز گذشته درست نبوده است.
جای سئوال اینجاست که اگر این مسئله صحت نداشته چرا نه رئیس مجلس و نه سایر اعضای هیات رئیسه و نه حتی احمدینژاد که در نطق خود به همه انتقادها و موارد مطرح شده در جلسه روز گذشته پاسخ داد هیچ واکنشی نسبت به تذکر محمدی ندادند؟!
تاریخ انتشار: ٩ شهريور ١٣٨٨
منبع

زمینهچینی دولت کودتا برای انقلاب فرهنگی دوم

2009-09-01T00:03:00.001+02:00

موج سبز آزادی : وقتی سخنان چند روز پیش آیتالله خامنهای در جمع دانشجویان دستچین شده را میشنویم که از لزوم فعال بودن طیف خاص دانشجویان علیه تحرکات دشمن صحبت میکند، یا سخنان یکشنبه شب وی در ابراز نگرانی از تحصیل دو میلیون دانشجو در رشتههای علوم انسانی! را میشنویم و یا کیهان دوشنبه را میخوانیم که از «تصرف دانشگاههای مادر» توسط دشمنان مینویسد و این را در کنار پیشنهاد یک متقلب برای وزارت علوم میگذاریم، بوی توطئهی شوم کودتاچیان و تدارک کاریکاتوری از یک «انقلاب فرهنگی» علیه دانشگاه و دانشجو به مشاممان میرسد. برنامهی دولت کودتا برای دانشگاه چیست؟
از چند هفته پیش و با توجه به سیری که دانشگاه در جریان انتخابات ریاست جمهوری دهم طی کرد و به عنوان بخشی از بدنهی فعال جامعه وارد عرصه شد، و در پی حضور فعال دانشجویان در اعتراضات مردمی به کودتای انتخاباتی اخیر که منجر به تقدیم شهدایی به جنبش راه سبز امید شد، این ذهنیت به طور جدی در بین فعالان سیاسی، مقامات و مسئولان نظام، نیروهای امنیتی و مدیران دانشگاه شکل گرفته که مقارن با آغاز سال تحصیلی جدید در مهرماه، اعتراضات دامنهداری در دانشگاهها شکل خواهد گرفت. بسیار دور از ذهن می نماید که دانشجویان در مهرماه منفعلانه با رخدادهای اخیر برخورد کنند؛ به ویژه آنکه مواجههی دانشگاه با دولت کودتایی که دولت ملی، محبوب و مردمی دکتر مصدق را سرنگون کرده، و به شهادت سه آذر اهورایی انجامید، به شکل عمیقی در حافظهی تاریخی دانشجویان ریشه دوانده است و ناخودآگاه دانشگاه گره خورده با مقاومت در برابر کودتاست.
طبعاً، نوع طرح اعتراضات دانشجویی و سازماندهی آن، دغدغهای پیش روی فعالان جنبش سبز، و مواجهه با اعتراضات دانشجویی و کنترل گسترهی آن در سطح دانشگاه و جلوگیری از نفوذ آن به جامعه، مسالهی هراسانگیز این روزها برای کودتاگران است. در یک سو، بدنه و گرایش عمومی دانشجویان قرار دارند که دلبستهی راه سبز امیدند و در عین حال به حدی از بلوغ و آگاهی رسیدهاند که از هماکنون دغدغهی آن را داشته باشند که اعتراضات خود به کشتار مردم و دانشجویان، هتک حرمت دانشگاه (حمله به کوی دانشگاه و دانشگاههای تهران، اصفهان، شیراز، خوابگاه دانشگاه امیرکبیر و ...) را چگونه ساماندهی نمایند که کودتاگران نتوانند این اعتراضات را به مسیر دلخواه خود که غایت آن ایجاد انفعال مجدد در بین دانشجویان است، هدایت کنند و دانشجویان بتوانند با کمترین هزینهی ممکن به شکل مسالمتآمیز و مدنی به خونخواهی یاران دبستانی خود بپردازند.
در مقابل اما، کودتاگران به شدت از خیزش دوبارهی دانشگاه و بروز التهاب در فضای دانشگاه و سرایت آن به عرصهی جامعه نگراناند و این نگرانی سببساز موضعگیریهای متناقض و شتابزده از سوی آنان شده است. در حالی که هفتهی گذشته، مقام رهبری برای نخستین و طی عقب نشینیای آشکار از وقوع «تخلفات و جنایتهایی» در جریان حوادث پس از انتخابات سخن گفت و بر برخورد قاطعانه با مهاجمان به کوی دانشگاه و ضرب و شتم و توهین به دانشجویان در هر مقام و جایگاه سازمانی تاکید کرد، احمدینژاد در موضعگیری متفاوتی، با انتساب حمله به کوی دانشگاه و ضرب و شتم دانشجویان و همچنین بازداشتگاه کهریزک به عوامل برانداز، عمق تناقض و شتابزدگی در ذهن کودتاگران در مواجهه با دانشگاه را نشان داد و البته در عینحال بار دیگر پتانسیل بحرانآفرینی خود را در اعلام مواضع نشان داد.
انتساب حمله به کوی دانشگاه به عوامل برانداز، موضعی نسنجیده در حد «خس و خاشاک» نامیدن بخش وسیعی از مردم و مخالفان در روزهای پس از انتخابات توسط احمدینژاد است؛ چرا که مواضع اینچنینی موجب جریحهدار شدن احساسات طرف مقابل میشود و نتیجهی عکس میدهد. در حالی که صدور مجوز حمله به کوی دانشگاه توسط شورای تأمین (که نهادی زیرمجموعه وزارت کشور و دولت است) قطعی و غیر قابل خدشه است، و در حالی که تعداد زیادی از دانشجویان در جریان حمله به کوی دانشگاه پس از برخوردهای به شدت خشونتآمیز، تحقیرکننده و اهانتبار به زیرزمین منفی چهار وزارت کشور منتقل شدهاند و در آنجا مورد زشتترین و کثیفترین برخوردهای غیرانسانی واقع شدهاند، انتساب مسالهی حمله به کوی دانشگاه به نهادی غیر از وزارت کشور و دولت، چیزی جز توهین به شعور دانشجویان و افکار عمومی است؟ گویا دولت کودتا از ثمرات دروغگوییهای چهارسالهی خود به قدر کافی متنبه نشده که همچنان بر طبل گفتن دروغهای بزرگ میکوبد.
فارغ از این موضع خام و نسنجیدهی احمدینژاد، دو روز پیش شاهد بودیم که فرماندهی سپاه پاسداران راساً اقدام به ارائهی گزارشی از حمله به کوی دانشگاه کرد و در این گزارش ضمن پذیرش همراهی بخشی از نیروهای سپاه (بسیج) با گارد ویژه در حمله به کوی دانشگاه، با تطهیر این نیروها، برخوردهای زشت و غیرانسانی صورت گرفته با دانشجویان را به جریانی سازماندهیشده از نیروهای لباسشخصی خودسر منتسب کرد که قطعاً مورد برخورد و مجازات قرار خواهند گرفت؛ حتی سردار جعفری از برگزاری قریبالوقوع دادگاه برای این نیروهای خودسر نیز خبر داد. فارغ از اینکه این موضعگیری فرمانده سپاه نیز خلاف واقع است و دانشجویان حی و حاضرند که شهادت بدهند، این نیروهای خودسر نبودند که دست به برخورد غیرانسانی با آنها زدهاند، بلکه دقیقاً همان نیروهای قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران (1) بودند که با پشتیبانی لجستیک نیروهای گارد ویژه به جان دانشجویان بیپناه یورش بردند، آیا نشانهای آشکارتر از انتقال 46 تن از دانشجویان به منفی چهار وزارت کشور و تداوم شکنجههای غیرانسانی در این زندان برای نشان دادن عاملیت نیروهای دولتی و امنیتی در هتک حرمت دانشگاه لازم است؟ با این همه، پذیرش اینکه نیروهای سپاه نیز در جریان حمله به کوی دانشگاه نقش داشتهاند از سوی فرمانده سپاه، با موضع نسنجیدهی رئیس دولت کودتا که حمله به کوی دانشگاه را به کلی به نیروهای برانداز نسبت میدهد، تفاوتی آشکار دارد. و علاوه بر این، نفس ارائهی گزارش از سوی شخص فرمانده سپاه (و نه یکی از مقامات ردهپایینتر سپاه) نشاندهندهی اهمیت مساله برای مقامات مسئول و هراس جدی آنها از اعتراضات دانشجویی است.
تا اینجای کار، به طرق مختلف تلاش شده که احتمال وقوع اعتراضات دانشجویی تا حد ممکن کاهش یابد؛ برای نمونه اقدامات زیر صورت گرفته است:
- فعال کردن ماشین سرکوب کمیتههای انضباطی در برخی دانشگاهها نظیر دانشگاه مازندران، همدان و علم و صنعت تهران.
- صدور احضاریهی دادگاه انقلاب برای تعدادی بالغ بر 14 نفر از دانشجویان دانشگاه تهران در اواخر تیرماه و شایعه صدور احضاریههای جدیدی در مردادماه برای حدود 50 نفر از دانشجویان.
- تهدید به اخراج برخی دانشجویان فعال و ترویج شایعاتی مبنی بر تهیهی لیستی 100 نفره از فعالان دانشجویی دانشگاه تهران به عنوان لیست سیاه اخراجی.
- گروگان گرفتن برخی دانشجویان فعال در زندان و پروندهسازیهای حیرتانگیز برای معلق نگاه داشتن ذهنیت حلقهی فعالان دانشجویی اطراف دانشجویان زندانی.
اقداماتی از این دست البته از قبل محکوم به شکست است و کودتاگران نیز به خوبی بر این مساله واقفاند؛ به چند دلیل ساده: نخست اینکه این قبیل روشها در سالهای گذشته بارها ناکارآمدی خود در تزریق یأس و به خاموشی کشاندن اعتراضات در فضای دانشجویی را به اثبات رساندهاند؛ چرا که راهکارهایی از جنس فوق به مثابهی مسکنهایی برای مهار زودگذر التهاب هستند و نه رفع درازمدت مدنظر سرکوبگران. دوم اینکه کودتاگران تا امروز متوجه شدهاند که این بار نه با بخش محدود و بریده از بدنهای از دانشجویان فعال، که با عموم دانشجویان روبهرو هستند. به جرات میتوان گفت که در جریان فعالیت پیشاانتخاباتی کوی دانشگاه و همچنین مقاومت دانشجویی در روزهای پس از انتخابات، هیچ یک از فعالان دانشجویی نقش راهبری یا سازماندهی فعالیتها و اعتراضات را نداشتند، بلکه دقیقاً به مانند آنچه در جامعه رخ داد، بدنهی عمومی دانشجویان طی نظم و سازماندهی خودجوش، به فعالیت پرداختند. بنابراین به فرض که با تعداد محدودی از فعالان دانشجویی برخوردهای انضباطی و قضایی صورت گیرد، با بدنهی اکثریت دانشجویان چه خواهند کرد؟
کودتاگران در مواجهه با اعتراضات دانشجویی در آغاز سال تحصیلی جدید، اگر نخواهند واقعیت را بپذیرند که تاکنون همین را نشان دادهاند، منطقاً دو راه کلی در پیش دارند: یا به نحوی در صدد تحمیل تعطیلی دانشگاه برخواهند آمد تا بدین طریق اصولاً بستر و زمینهی عینی بروز اعتراضات را حذف کنند؛ در حالی که حذف اساساً ممکن نیست و تعطیلی دانشگاه نه تنها موجب مهار اعتراضات و فروکش کردن التهاب نخواهد شد که با تحریک و ایجاد حساسیت در بدنهی کوچک بیتفاوت دانشجویی، و پیوستن این جمع به بدنهی عمومی معترض دانشجویی، به گسترش و انباشت بیشتر اعتراضات خواهد انجامید؛ انباشتی که نهایتاً پس از پایان تعطیلی موقت دانشگاهها سرریز خواهد کرد. دوم اینکه، بار دیگر عنان نیروهای امنیتی به نابخردان سپرده شود تا با سرکوب گسترده و احیاناً کشتار دانشجویان فضای رعب و وحشت را برای مدتی طولانی بر دانشگاه حاکم کنند.
هر دو گزینهی اخیر، هزینههای هنگفتی برای کودتاگران در پی دارد. تعطیلی دانشگاهها برای هر مدت زمانی، نوعی تزریق تشویش و التهاب در ذهنیت جامعه است؛ این سوال برای تکتک افراد جامعه مطرح خواهد شد که به چه دلیل دانشگاهها را تعطیل کردند؟ بدین ترتیب تعطیلی دانشگاهها علیرغم اینکه به حذف یکی از کانونهای مقاومت خواهد انجامید، اما با برانگیختن و تحریک حس کنجکاوی مردم، به خودی خود به تزریق تشویش و تأیید این مساله در ذهنیت جامعه میانجامد که: «شرایط غیرعادی است».
راهکار دوم به مراتب خطرناکتر و هزینهزاتر است. سرکوب شدید دانشگاه، هم بر دامنه و عمق اعتراضات میافزاید و هم به تداوم مسالهی دانشگاهها به شکلی حادتر میانجامد. نمونهی روشن این امر، حادثهی 16 آذر 1332 است؛ حتی حملهی مستقیم نیروهای ارتش به محوطهی دانشگاه و کشتار دانشجویان، به خاموشی همیشگی اعتراضات دانشجویی نینجامید، بلکه زمینه را برای شکلگیری و رشد جنبشهای مسلحانه در سطح جامعه که از دانشجویان و فارغالتحصیلان دانشگاهی عضوگیری میکردند، فراهم آورد و بدین ترتیب موجب زیرزمینی شدن فعالیتها و سرایت آن به سطح جامعه و نظامی شدن فاز مواجهات معترضان و رژیم شد که اینها جملگی از نتایج غیرقابلپیشبینی برای حاکمیت و حتی نیروهای سیاسی و مبارز بودند. در شرایط کنونی نیز سرکوب دانشگاه، به نتایج و پیامدهای غیرقابلپیشبینی در درازمدت خواهد انجامید.
سخنان هفتهی گذشته مقام رهبری در یک جمع دانشجویی دستچین شده و وابسته، اما راه سومی را ترسیم کرد که هم هزینهها را در برخورد با اعتراضات دانشجویی کاهش میدهد و هم در درازمدت موجب تحلیل رفتن توان دانشجویان در تأثیرگذاری پیرامونی خواهد شد. از این راه سوم با عنوان «استراتژی رو در رو قرار دادن دانشجویان» نام بردهایم. البته این راه بیسابقه یا بدیع نیست، اما به نظر میرسد اینبار به شاهراه کلیدی برای به خاموشی کشاندن دانشگاه بدل شده است. به طور ساده ماجرا از این قرار است که با تحریک و سازماندهی طیفی از نیروهای حامی حاکمیت (و به ویژه طرفداران رهبری و نه الزاماً هواداران دولت کودتا) با این دستاویز که کشور و نظام در خطر است، «منازعهی دانشگاه با دولت» به «منازعهی دانشجو با دانشجو» بدل میشود و درگیریهای مداوم دانشجویان هوادار وضع موجود با دانشجویان معترض در درازمدت به فرسایش و تحلیل رفتن توان معترضان خواهد انجامید. فراموش نباید کرد که در این منازعه، حافظان وضع موجود با انواع اهرمهای فشار انضباطی و امنیتی و قضایی پشتیبانی میشوند. بروز چنین منازعهای در سطح دانشجویی به سادگی سبب خواهد شد که مسالهی اصلی که اعتراض به هتک حرمت حریم دانشگاه و ماهیت کودتایی دولت است، با مسالهای فرعی و حاشیهای که نزاع دو طرف دانشجویی نمای بیرونی آن است، جایگزین شود.
بدین ترتیب، دانشجویان معترض که اکثریت بدنهی دانشجویی را شکل میدهند، باید به دقت این مساله را مد نظر داشته باشند که منازعهی اصلی آنها نه با بسیج دانشجویی و نه با طرفداران دانشجویی وضع موجود است و باید از افتادن در دام سناریوی طراحیشده برای تحلیل بردن توان اعتراضی دانشگاه به شدت بپرهیزند. در این راستا اتکا به برخی مشترکات دانشجویی میتواند راهگشا باشد. نباید فراموش کرد طیف نیروهای دانشجویی حافظ وضع موجود (از جمله حتی اعضای بسیج دانشجویی) در نهایت امر دانشجو هستند و چه بسا بتوان با آنها از موضع منافع مشترک صنفی و مهمتر از آن آرمانهای مشترک اسلامی و انسانی به تفاهم حداقلی رسید یا لااقل از منازعه با آنها احتراز کرد.
یکی از روشهای مؤثر در این راستا، سخن گفتن با زبان فطرت و انسانیت با این دانشجویان است. در هر صورت هیچ انسان منصف و آزادهای از جنایاتی که بعد از انتخابات صورت گرفته، ابراز خشنودی و رضایت نمیکند. گفته میشود محسن روح الامینی که در زمرهی شهدای دانشجویی اعتراضات اخیر است، به لحاظ فکری نزدیک به طیفی از دانشجویان بسیجی بوده است. در جریان حمله به کوی دانشگاه نیز چند تن از دانشجویان بسیجی در زمرهی دانشجویان بازداشتی بودند که حتی یکی از آنها در بین شکنجهشدگان منفی چهار وزارت کشور نیز بود. باید از دانشجویان بسیجی پرسید که چگونه حاضرند در قبال ریخته شدن خون امثال روح الامینیها سکوت کنند؟ چگونه حاضرند در قبال شکنجهی دانشجویان در وزارت کشور که باید مأمن مردم باشد نه شکنجهگاه آنها، بیتفاوت باشند یا بدتر اینکه از این قضایا دفاع کنند؟
سناریوپردازان از هماکنون تمهید ویژهای برای بیاثر کردن برانگیختن ندای فطری دانشجویان حامی وضع موجود نیز اندیشیدهاند و اعلام این مساله که دادگاه رسیدگی به تهاجم نیروهای خودسر به کوی دانشگاه به زودی برگزار خواهد شد، بیشک برای فراهم آوردن این توجیه بوده است که نیازی به اعتراض دانشجویان نیست و حکومت خود به مجازات خاطیان خواهد پرداخت. اما مساله این بار به این سادگی نیست. این بار، وزارت کشور راساً دستور حمله به کوی دانشگاه را صادر کرده و حتی زیرزمین خود را به شکنجهگاه دانشجویان بدل کرده است. آیا اکنون با انتساب این جنایات به نیروهای خودسر میتوان از نقش وزیر کشور و دولت در بروز این جنایات چشمپوشی کرد؟ این سؤالی بیجواب است.
از سوی دیگر، در مواجهه با دانشجویان حامی وضع موجود، باید تفاوت ماهوی دولت نهم و دولت دهم را یادآوری کرد؛ گرچه در رأس هر دو دولت، محمود احمدینژاد قرار داشته و دارد، اما این تشابه نباید موجب شود که ماهیت کودتایی دولت دهم فراموش شود. دولت نهم با وجود حرف و حدیثهای فراوان دربارهی سلامت انتخابات در دور نخست و دخالت نیروهای نظامی در دور دوم به نفع احمدینژاد، در نهایت امر برآمده از رأی مردم بود. اما دولت دهم با تقلب آشکار بر سر کار آمده و پایههای خود را بر خون بیگناهان بنا نهاده است. بنابراین باید از دانشجویان حافظ وضع موجود خواست که به دقت بر این مساله تأمل کنند که چنانچه دولت دهم دولتی قانونی و برآمده از رأی مردم بود، آیا لزومی به برخورد خشونتآمیز با اعتراضات مسالمتآمیز مردم و سرکوب آنها داشت؟ آیا به جای پاسخگویی به ابهامات متعدد پیرامون سلامت انتخابات و اجرای پیشنهادات حداقلی نظیر تطابق تهبرگهای تعرفههای رأی با اطلاعات ثبتی کشور، لزومی داشت که سوال سادهی مردم (رأی من کجاست) با باتوم و گاز اشکآور و اسلحه پاسخ داده شود؟
اینها مسائلی است که در یک چارچوب گفتوگویی با دانشجویان اقلیت حافظ وضع موجود میتوان مدنظر قرار داد. اما مسالهی اصلی، نه نفس گفتوگو با این دانشجویان که پرهیز از هرگونه ورود به میدان منازعه با آنان است. دانشجویان هرگز نباید اجازه دهند که نزاعشان با دولت به نزاعی درون دانشگاه تبدیل شود. دعوا با بیرون است، نه با درون دانشگاه.
------------------------------------
(1) الیاس نادران، نمایندهی مجلس، در روز 13 مرداد در گفتوگویی با سایت خبرآنلاین پیرامون نقش قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران در حمله به کوی دانشگاه میگوید: «[در جریان بررسی حوادث کوی] ما جلساتی با آقایان سعید جلیلی دبیر شورای عالی امنیت ملی، مسئولان قرارگاه ثارالله و کمیتهی مربوط به پیگیری حوادث کوی در خود دانشگاه تهران داشتیم. حتی برای آنکه اشرافمان به موضوع بیشتر شود، با افراد آسیبدیده هم دیدار کردیم و سخنان آنها را هم شنیدیم. گزارش نمایندگانی که مسئول بررسی حوادث کوی دانشگاه بودند تقریباً نهایی شده است .... گزارش قرارگاه ثارالله نیز حداقل در دو سطح تهیه خواهد شد که آن هم نزدیک به نهایی شدن است. یک سطح از این گزارش به مقامات عالی کشور داده میشود و یک سطح هم برای افکار عمومی و رسانهها تنظیم خواهد شد .... قرارگاه ثارالله تهران مرجعی است که مأموریت دارد راجع به مسائل بعد از انتخابات پیگیر باشد. ما هم در جلساتمان با مسئولان این قرارگاه گفتوگو کردیم و اطلاعاتی را از آنها گرفتیم.»

انتقاد خامنه ای از تحصیل دو میلیون دانشجو در رشته های علوم انسانی

2009-09-01T00:00:00.001+02:00

رادیو فردا: آيت الله على خامنه اى، رهبر ايران، با ابراز نگرانى از تحصيل دو ميليون دانشجو ايرانى در رشته هاى علوم انسانى گفت: آموزش علوم انسانى در دانشگاه ها منجر به ترويج شكاكيت و ترديد در مبانى دينى و اعتقادى خواهد شد.

رهبر جمهورى اسلامى ايران روز يكشنبه با اشاره به تحصيل حدود دو ميليون دانشجو از سه ميليون و ۵۰۰ هزار دانشجوى ايرانی در رشته هاى علوم انسانى گفت: «اين مسئله نگران كننده است زيرا توانايى مراكز علمى و دانشگاه ها در زمينه كار بومى و تحقيقات اسلامى در علوم انسانى و همچنين تعداد اساتيد مبرز و معتقد به جهان بينى اسلامى رشته هاى علوم انسانى در حد اين تعداد دانشجو نيست.»

آيت الله خامنه اى كه در حضور جمعى از اساتيد، اعضای هیئت های علمی و روساى دانشگاه ها سخنرانى مى كرد، افزود: «بسيارى از علوم انسانى مبتنى بر فلسفه هايى است كه مبانى آنها ماديگرى و بى اعتقادى به تعاليم الهى و اسلامى است و آموزش اين علوم موجب بى اعتقادى به تعاليم الهى و اسلامى مى شود و آموزش اين علوم انسانى در دانشگاه ها منجر به ترويج شكاكيت و ترديد در مبانى دينى و اعتقادى خواهد شد.»

وى از دولت محمود احمدى نژاد، مجلس شوراى اسلامى و شوراى عالى انقلاب فرهنگى خواست تا به گفته او، اين موضوع را مورد «توجه جدى» قرار دهند.
رهبر جمهورى اسلامى ايران از مدافعان جدى و سرسخت اسلامى كردن دانشگاه ها و بازبينى در دروس رشته هاى علوم انسانى است كه به گفته او از تئورى هاى غربى نشات گرفته و مروج سكولاريسم دينى است.

وى از ابتداى دهه ۱۳۷۰ بارها خواستار اسلامى شدن دانشگاه و مراكز علمى و تحقيقاتى شده است.

مردادماه سال گذشته، محمد مهدى زاهدى، وزير علوم، تحقيقات و فناورى، اعلام كرد كه پروژه اسلامى كردن دانشگاه ها در دستور كار قرار دارد و چندين پژوهشكده آموزشى از جمله «موسسه پژوهشى امام خمينى» كه زير نظر محمد تقى مصباح يزدى اداره مى شود در حال كار بر روى آن هستند.

آقاى زاهدى در همين زمينه «شوراى اسلامى شدن دانشگاه ها» را تشكيل داد و حجت الاسلام «روح الله شاطرى» را به رياست آن برگزيد.

وى در قدم بعدى خود، كميته «پيگيرى مطالبات مقام معظم رهبرى از وزارت علوم راجع به اسلامى شدن دانشگاه ها» را در وزارت علوم مستقر كرد.

اين كميته در زمينه اسلامى شدن دانشگاه ها «راهبردى» را در شوراى عالى انقلاب فرهنگى به تصويب رساند و در سه حوزه «استاد، متون درسى و دانشجو» كار خود را آغاز كرد.

در همين زمينه، آيت الله مصباح يزدى، از روحانيون بلندپايه محافظه كار جمهورى اسلامى ايران و حامى اصلى دولت آقاى احمدى نژاد نيز در ديدار آذرماه سال ۸۶ وزير علوم با او خواستار تلاش سريع دولت نهم در زمينه اسلامى كردن دانشگاه ها شد.

زاهدى در پاسخ قول داد كه «ظرف پنج سال آينده دانشگاه هاى كشور را اسلامى كند» تا به گفته وى، «با برنامه ريزى هاى منسجم به جايى برسيم كه هنگام ورود به دانشگاه حس كنيم به يك دانشگاه اسلامى قدم گذاشته ايم.»

تلاش دولت احمدی نژاد برای اسلامی کردن دانشگاه در حالی دنبال می شود که در چهار سال گذشته دهها تن از استادان رشته های مختلف علوم انسانی اخراج و یا بازنشسته شدند. منتقدان این اقدام می گویند که هدف دولت نهم و دهم، راه اندازی انقلاب فرهنگی جدید و تصفیه دانشجویان و اساتید مخالف است.

«تعبد و تدين دانشجويان»

رهبر جمهورى اسلامى ايران در سخنان روز يكشنبه خود خواستار «گسترش فضاى معنويت در دانشگاه ها» شد و گفت: «هر چه جوانان و دانشجويان داراى تعبد و تدين بيشتر باشند، عمل، رفتار و فكر آنها از آسيب كمترى برخوردار خواهد بود.»

آيت الله خامنه اى «آزادى در نظام اسلامى» را «آزادى واقعى» خواند و ابراز عقيده كرد كه «جمهورى اسلامى، آزادى غير واقعى و مورد نظر غرب را مطلقا قبول ندارد و در اين خصوص هيچ رودربايستى هم با غرب نخواهد داشت.»

در اين مراسم كه عبدالحسين روح الامينى، پدر محسن روح الامينى از كشته شدگان زندان كهريزك پس از نا آرامى هاى ناشى از اعلام نتيجه انتخابات حضور داشت، رهبر ايران به وقايع پس از انتخابات رياست جمهورى اشاره كرد و گفت: «همه افرادى كه در اين حوادث دچار آسيب شده اند، بدانند نظام، تصميم بر مجامله و گذشت ندارد.»

وى افزود: «همانگونه كه با افرادى كه صريحاً با نظام مقابله مى كنند (نظام) از موضع قانون و حق برخورد مى كند، اگر كار بد و جنايتى انجام شده باشد، با عوامل اين اقدامات نيز از موضع قانون و حق، برخورد خواهد شد.»

به رغم گذشت بيش از دو ماه از سركوب اعتراض هاى خيابانى به نتيجه انتخابات رياست جمهورى و كشته شدن دهها نفر از معترضان، مقام هاى جمهورى اسلامى ايران هنوز برخوردى با عوامل اين حوادث انجام نداده اند.

در حالى كه مقام هاى ايران از كشته شدن حداقل ۳۰ نفر در اين اعتراض ها خبر داده اند مخالفان مى گويند كه سركوب هاى پليس ضد شورش و بسيجى ها نزديك به ۶۹ كشته و چندين نفر مفقودى بر جاى گذاشته است.

سایت توکلی: موسوی دوبرابر احمدینژاد در دانشگاهها رای داشت!

2009-08-31T23:54:00.001+02:00

هرچند روز گذشته احمدینژاد به گفته احمد توکلی دست به تحریف و دادن نسبت ناروا به رئیس مرکز پژوهشهای مجلس کرد، اما این نماینده تهران همانگونه که امروز در مجلس به این اقدام رئیس دولت اعتراض کرد در سایت خود نیز موارد مهمی را در خصوص نقش احمدینژاد در حوادث بعد از انتخابات و محبوبیت میرحسین موسوی در دانشگاهها را بیان کرد.
به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره) مجلس«پارلماننیوز»، الف نوشت:
درباره پاسخ آقای رییس جمهور به اظهارات نماینده مردم تهران در مجلس، تذکر چند نکته ضروری است:
1. نظر سنجیهای معتبر در ایام تبلیغات انتخابات دهم ریاست جمهوری نشان میداد آقای موسوی از اوایل خردادماه در تهران از آقای احمدینژاد پیشی گرفت و این برتری را تا 22 خرداد در پایتخت حفظ کرد و در دانشگاهها نیز آقای موسوی تقریباً حدود 2 برابر آقای احمدینژاد رای دارد. در واقع همان نظر سنجیهایی که از برتری آقای احمدینژاد «در کل کشور» حکایت میکرد، برتری آقای موسوی را در«تهران» و برتری محسوس ایشان را در «دانشگاهها» نشان میداد.
در حال حاضر و با گذشت نزدیک به سهماه از ایام انتخابات، بسیاری از رای دهندگان به آقای موسوی درباره سلامت انتخابات قانع نشدهاند و با تعلل سوال برانگیز رسانه ملی در پاسخگویی به شبههها از یک سو و جنگ روانی بیسابقه رسانهها ضد انقلاب از سوی دیگر، تهمت سنگین تقلب به تدریج برای سنجش از طرفداران آقای موسوی باور شده است.
2. برخورد آقای احمدینژاد با طرفداران نامزد رقیب که در تهران و بخصوص محافل دانشگاهی اکثریت هستند، معمولاً توام با نادیده انگاری و کوچک شماری بوده است. تردیدی نیست که این نوع برخورد رییس جمهور محترم در سخنرانی احساسی 24 خرداد در میدان ولیعصر در تحریک هواداران نامزدهای مخالف به اردوکشی خیابانی و نمایش کثرت در راهپیمایی انبوه 25 خرداد موثر بوده است.
حال با توجه به تلاش عوامل ضد انقلاب به تحریک دانشجویان و ایجاد بلوا و آشوب و حرکتهای رادیکال در دانشگاهها، تداوم نادیدهانگاری و کوچک شماری مخالفان و منتقدان دانشگاهی از سوی رییس جمهور منطقی و موجه نیست.
3. طرفداران نامزدهای مغلوب در انتخابات 22 خرداد هر چند اغلب عصبانی هستند و طی 3 ماه در بمباران شدید تبلیغات مسموم، شانتاژ و انواع ابزارهای جنگ روانی برای باورپذیر کردن تقلب در انتخابات بودهاند، اما اغلب افرادی منطقی و اهل استدلال هستند. با این دسته از شهروندان، به ویژه در محافل و محیطهای دانشگاهی باید با تدبیر، منطق و از روش «اقناع» عمل کرد نه «قلدری» و «گردن کلفتی». بسیاری از طرفداران نامزدهای مغلوب به ویژه در محیطهای دانشجویی چنانچه به مناظره و استدلال و مقایسه شواهد و ادله دعوت شوند، تایید خواهند کرد که برای اثبات ادعای تقلب در انتخابات، هیچ دلیل قانع کنندهای وجود ندارد.
نادیدهانگاری و کوچک شماری طرفداران نامزد مغلوب آن هم در محیطهای دانشجویی، آنها را به سمت اوباش و طرحان حرکت های خشن و رادیکال سوق میدهد. اتفاق شومی که با بیتدبیریهای بعد از انتخابات شکل گرفت و متاسفانه علایمی از اصلاح این روند خطرناک و ناصواب، به ویژه در رفتار و گفتار رییس جمهور محترم دیده نمیشود.

20 روز بی خبری مطلق از عبدالله مومنی

2009-08-24T20:31:00.001+02:00

عبدالله مومنی،سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران،از یک شنبه 31 خرداد ماه بازداشت شده است
شبکه جنبش راه سبز(جرس):با گذشت 20 روز از ملاقات همسر و فرزندان عبدالله مومنی سخنگوی دربند سازمان دانش آموختگان ایران،خانواده مومنی می گویند که در بی خبری مطلق از او به سر میبرند.
بنابر گزارش سایت ادوار نیوز،رسانه سازمان دانش آموختگان ایران، اواسط مردادماه وقتی برای اولین بار خانواده مومنی موفق شدند با وی در حیاط زندان اوین ملاقات کنند، همسر مومنی علیرغم تاکید و تهدید ماموران امنیتی در گفتگو با رسانهها به افشاگری در مورد وضعیت وخیم جسمی عبدالله مومنی پرداخت و در اظهاراتی که بازتاب وسیعی به همراه داشت گفت « همسرم شدیدا تحت فشار روحی و جسمی و شکنجه است و نزدیک 20 کیلو وزن کم کرده استم».
فاطمه آدینه وند افزود «آن کسی که امروز دیدیم اصلا عبدالله مومنی نبود؛ فقط یک پوست و استخوانی بود که تعادل روحی و روانی و قدرت حرف زدن وایستادن و راه رفتن نداشت.هیچ چیزی از عبدالله نمانده استم».
اما در حالی که این ملاقات بیش از آنکه مرحمی بر زخمهای خانواده مومنی باشد موجب نگرانی آنها شد، به نظر میرسد افشاگری همسر مومنی در مورد شکنجههای جسمی و روحی وارده به همسرش، موجب شده تا عوامل امنیتی هرگونه تماس تلفنی یا ملاقات را از عبدالله مومنی دریغ کنند.
در این رابطه حسن اسدی زیدآبادی،عضو شورای مرکزی سازمان ادوار تحکیم وحدت میگوید « مشاهدات همسر آقای مومنی حکایت از آسیبهای شدید جسمی به ایشان دارد و 20روز بی خبری از وضعیت عبدالله مومنی با توجه به شرایطی که از وضعیت جسمی او و زندانهای کشور سراغ داریم، ما را نسبت به سلامتی وی به شدت نگران کرده است».
سازمان دانش آموختگان ایران پیش از این در بیانیه خود تاکید کرده بود که احمد زیدآبادی و عبدالله مومنی دبیرکل و سخنگوی این سازمان را گروگان هایی در اختیار سپاه پاسداران میداند.
منبع

وزیر سابق اطلاعات،دادستان کل کشور شد

2009-08-24T20:29:00.001+02:00

وزیر سابق اطلاعات،دادستان کل کشور شد

شبکه جنبش راه سبز(جرس): حجت الاسلام صادق لاریجانی،رئيس قوه قضاييه،در دو حکم جداگانه آيتالله احمد محسنی گركاني را به سمت رييس ديوان عالي كشور و غلامحسین محسنی اژهاي وزیر برکنار شده اطلاعات را به سمت دادستان كل كشور منصوب كرد.
صادق لاريجاني برای صور این احکام و رعایت اصل 162 قانون اساسي در مورد انتخاب رييس ديوان عالي كشور و دادستان كل كشور عصر روز یک شنبه 1اول شهریور در جلسه مشورتي با قضات ديوانعالي كشور شرکت کرد.
به این ترتیب محسنی اژه ای جایگزین حجت الاسلام دری نجف آبادی دادستان قبلی کل کشور شد، و آيتالله احمد محسني گركاني نماينده ولي فقيه دراستان مركزي و امام جمعه اراك نیز جایگزین آیت الله مفید رئیس دیوان عالی کشور در دوره ریاست آیت الله محمود هاشمی شاهرودی شد.
منبع

Dozens of bodies secretly buried in Tehran cemetery

2009-08-24T20:26:00.001+02:00

On July 12 and July 15, bodies of dozens of Tehran residents were buried in Section 302 of Tehran’s Beheshte Zahra Cemetery without being identified.
An Iranian website reported the news citing an employee at the cemetery and wrote: A number of unidentified bodies were brought to this cemetery under intense security measures and were buried in Section 302 after issuing compulsory certificates of burial.
The report added: On July 12, among the certificates of burial there were 28 unidentified certificates all of which were for Section 302. Also on July 15, sixteen certificates were issued in the same manner.

خيمه شب بازي فردا تكرار مي شود

2009-08-24T20:25:00.001+02:00

چهارمین جلسه محاکمه بازداشت شدگان وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران و معترضان به نتیجه این انتخابات روز سه شنبه سوم شهریور (24 اوت) برگزار خواهد شد.
جلسه چهارم این محاکمات قرار بود هفته گذشته برگزار شود که بنا به گفته دادگاه با درخواست وکیلان متهمان برای مطالعه و بررسی بیشتر پرونده برگزاری آن یک هفته به تعویق افتاد.
خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا خبر داده است که هفت نفر از متهمان پرونده در این جلسه به دفاع از اتهامات مطروحه در کیفرخواست خواهند پرداخت.
گفته می شود سعید حجاریان، از اعضای شورای مرکزی جبهه مشارکت اسلامی ایران، يکی از متهمان حاضر در دادگاه روز سه شنبه باشد.
زینب حجاریان، دختر سعید حجاریان، به بی بی سی فارسی گفته بود که طبق اخباری که به او رسیده قرار شده است به دلیل ناتوانی جسمی پدرش، یکی دیگر از بازداشتی ها به جای او متنی را به عنوان اعترافات آقا حجاریان در دادگاه بخواند.
در همین زمینه
خانم حجاریان گفت که مسئولان قضایی و امنیتی پرونده آقای حجاریان ابتدا از غلامعلی ریاحی، وکیل او خواسته بودند متنی را که آنها در اختیارش می گذارند در روز دادگاه به عنوان اعترافات آقای حجاریان بخواند که آقای ریاحی از این کار خودداری کرده و مسئولان پرونده، گفته اند وکیل دیگری را جایگزین او خواهند کرد تا او این کار را انجام دهد.
در سه جلسه پیشین محاکمه، بعضی از بازداشت شدگان وقایع اخیر از جمله محمد عطریانفر (عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی)، محمد علی ابطحی (عضو مجمع روحانیون مبارز)، حسین رسام (کارمند سفارت بریتانیا در تهران) و کلوتیلد ریس (شهروند فرانسوی) در دادگاه حضور یافته و در ارتباطا با اتهاماتشان سخن گفتند.
اولین جلسه دادگاه روز شنبه دهم مرداد با حضور ۱۰۰ تن از متهمان، ازجمله شماری از شخصیت های سیاسی و مقامهای ارشد سابق جمهوری اسلامی، در تهران برگزار شد و در جریان آن، دادستان این دادگاه کیفرخواستی را علیه این افراد قرائت کرد.
بیشتر بازداشت شدگان متهم هستند که در تلاش برای "انقلاب مخملی" نقش داشته و یا "اغتشاشات" روزهای پس از انتخابات را هدایت می کردند.
تعدادی از اعضای اصلی جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، دو تشکل عمده اصلاح طلب همراه تعدادی از روزنامه نگاران در میان بازداشت شدگان هستند.
بعضی از شخصیتهای بلندپایه مذهبی از جمله آیت الله یوسف صانعی و آیت الله حسینعلی منتظری به برگزاری این دادگاه ها واکنش نشان داده اند و اعترافات متهمان را که به گفته آنها به وسیله فشارهای روحی و جسمی گرفته شده، "بی ارزش و غیر شرعی" خوانده اند.

علیخانی: آقای بروجردی اشتباه فرمودند ، من را برای ملاقات با تاجزاده راه ندادند

2009-08-24T20:23:00.001+02:00

در گفتگو با پارلمان نیوز
علیخانی: آقای بروجردی اشتباه فرمودند

پارلمان نیوز: عضو فراکسیون خط امام(ره) در واکنش به اظهارات علاءالدین بروجردی گفت:«من را برای ملاقات با تاجزاده راه ندادند.»
قدرت الله علیخانی عضو کمیته ویژه مجلس برای پیگیری وضعیت بازداشتگاهها و بازداشتی های پس از انتخابات که به دستور علی لاریجانی عضو این کمیته شده است، در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان نیوز»، اظهارات بروجردی رییس کمیسیون امنیت و عضو دیگر این کمیته را تکذیب کرد.
علاءالدین بروجردی در واکنش به سخنان قدرت الله علیخانی که ضمن افشای عدم اجازه مسئولان زندان اوین به او برای ملاقات با مصطفی تاجزاده، گفته بود«گویا آقای بروجردی را محرم میدانند، اما ما را نه، زیرا ایشان را به ملاقات تاجزاده بردند اما من را راه ندادند» در راهروهای پارلمان به خبرنگاران گفت:«آقای علیخانی خودشان تمایل به بازدید از چهرههای سیاسی نداشتند.»
قدرت الله علیخانی اما در واکنش به این اظهارات بروجردی به خبرنگار پارلماننیوز گفت:«آقای بروجردی اشتباه فرمودند.»
وی تاکید کرد:«حرف بنده این بود که از آنجا که چهرههایی مانند آقایان ابطحی ،عطریانفر و برخی دیگر را در دادگاه دیدهایم و یا خانوادههای آنها با آنها ملاقات داشتهاند با چهرههایی مانند تاجزاده که خبری از آنها نیست و شایعاتی مبنی بر سلامت آنها مطرح است ملاقات کنیم.»
علیخانی با رد اظهارات بروجردی تاکید کرد:«بنده خواهان ملاقات با تاجزاده بودم اما زمانیکه در زندان اوین امکان ملاقات با ایشان فراهم شد، من را راه ندادند و فقط آقای بروجردی و تجری به ملاقات تاجزاده رفتند.»
عضو فراکسیون خط امام (ره) مجلس با تاکید براینکه آقای بروجردی اشتباه فرمودند، گفت:«ایشان محرمتر از ما بود.»
تاریخ انتشار: ٢ شهريور ١٣٨٨
منبع